Gewilde Poste

Editor'S Choice - 2019

Chroniese outo-immuun tiroïeditis van die tiroïedklier

Outo-immuun tiroïeditis (Hashimoto se tiroïeditis, Lat. morbus Hasimoti, thyreoiditis Hasimoti, struma limfocytaria, struma limmomatosa, struma autoimmunea, struma Hasimoti) is 'n chroniese inflammatoriese siekte van die tiroïedklier van outo-immuungenese.

Die patogenetiese meganismes van outo-immuun-tiroïeditis word nie ten volle verstaan ​​nie. Die oorsaak van die siekte is 'n gedeeltelike genetiese defek in die immuunstelsel, en gevolglik vind spesifieke morfologiese veranderinge van wisselende erns (vanaf limflaslasmiese infiltrasie tot fibreuse vervanging van die tiroïedweefsel) in die selle van die endokriene kliere plaas. [1] Dit ontwikkel geleidelik - met die groei van vernietigende veranderinge in die skildklierweefsel, kan hipotireose ontwikkel [2].

Die inhoud

Vir die eerste keer is 'n outo-immuun skildklier letsel in 1912 deur 'n Japannese dokter en wetenskaplike Hashimoto Hakaru beskryf. [3] Daarna is die siekte vernoem na die wetenskaplike, tiroïeditis Hashimoto.

Outo-immuun tiroïeditis kom voor in 3-4% van die wêreld se bevolking [4]. Die frekwensie van klinies uitgesproke vorms van die siekte is 1% [5].

Die aantal vroue met outo-immuun tiroïeditis oorskry die getal mans 4-8 keer [2] [6] [7]. Dikwels word die siekte gediagnoseer by vroue ouer as 60 jaar - die frekwensie in die bevolking 6-11% [8].

Die voorkoms van die siekte by kinders is 0.1-1.2%. [4]

Die teenliggaampies wat deur die immuunstelsel vervaardig word, begin die tiroïed selle vir vreemdelinge. Deur teen die hormoon aktiewe skildklier selle te werk, veroorsaak antiliggame vernietigende veranderinge in tirokiete. Gevolglik verminder die skildklierfunksie en die produksie van tiroïedhormone verminder, wat lei tot 'n toename in TSH-sintese en die ontwikkeling van hipotireose [6] [9]. Teen die agtergrond van outo-immuun tiroïeditis, is 'n tydelike toename in hormoonproduksie ook moontlik - hipertiroïedisme (tirotoksikose).

Outo-immuun-tiroïeditis word beskou as 'n oorerflike siekte, soos blyk uit data oor gereelde gevalle van die voorkoms van die siekte in nabye familie [10]. Pasiënte ly dikwels outo-immuun thyroiditis en ander outo-immuun siektes en endokriene somatiese oorsprong: diffuse giftige goiter, myasthenia gravis, infiltrative (outo-immuun) ophthalmopathy, Sjogren se sindroom, alopecia, vitiligo, collagenosis, limfoïede sel hypophysitis.

Die voorkoms van die siekte kan voorafgegaan word deur enige effekte wat lei tot ontwrigting van die integriteit van die struktuur van die tiroïedklier en die penetrasie van tiroïedantigene in die bloedstroom (verskeie aansteeklike siektes, inflammatoriese prosesse, minder dikwels skildklierbesering of chirurgie op die tiroïedklier. Faktore wat autoimmunale tiroïeditis kan veroorsaak, kan ook wees: agteruitgang omgewingsomstandighede, jodiumtekort of oormaat, radioaktiewe besoedeling, ens.) [1].

Daar is bevind dat in die gebiede met 'n hoë tekort aan selenium in gronde die voorkoms van outo-immuun-tiroïeditis aansienlik hoër is [11].

In die bloed van meeste pasiënte met outo-immuun-tiroïeditis word teenliggaampies teen die skildklier aangetref [ om te verduidelik ] - proteïene betrokke by die ontwikkeling van hierdie siekte [12]. Dit is as gevolg van 'n afname in die aktiwiteit van glutathion peroksidase in die tiroïed selle [13]

Die kliniese simptome van outo-immuun-tiroïeditis is beduidende plaaslike of diffuse (mees dikwels simmetriese) digtheid van die tiroïedklier, met "nodularity" bepaal deur palpasie. Pasiënte kan probleme ondervind met sluk, probleme met asemhaling, dikwels matige pyn in die gebied van die tiroïedklier. In die hipertrofiese vorm van outo-immuun-tiroïeditis, word die skildklier vergroot, en in die atrofiese vorm is die grootte van die tiroïedklier normaal of selfs verminder. 'N Afname in skildklierfunksie is kenmerkend van beide vorme van outo-immuun-tiroïeditis.

Outo-immuun tiroïeditis ontwikkel as 'n reël geleidelik. Soms verskyn simptome van tirotoksikose eerste, wat ook voorkom as gevolg van die vernietiging van die follikels, of word verklaar deur 'n kombinasie van outo-immuun-tiroïeditis en diffuse toksiese goiter. Hipotiroïedisme ontwikkel dikwels later. [4]

Daar is verskeie vorme van outo-immuun tiroïeditis:

  • Hipertrofiese opsie (Hashimoto tiroïeditis). Die skildklier is diffusely dig, sy funksie word nie versteur of matig versteur nie - hipotireose of tirotoksikose. [14].
  • Atrofiese vorm van outo-immuun tiroïeditis. Die tiroïedklier op die tyd van die ondersoek word verminder, hipotireose word aangeteken.
  • Postpartum tiroïeditis kom voor in ongeveer 5-6% van die vroue.

Etiologie van HUT

Die siekte, soos enige patologiese manifestasie, is gebaseer op sekere faktore van oortreding, wat lei tot veranderinge in die liggaam. Daar is baie redes wat bydra tot die ontwikkeling van kliniese afwykings. Daar is 'n lys van gereelde herhaalde tekens.

Dit is hulle wat deur dokters erken word as 'n kompleks van redes wat kenmerkend is van 'n sekere vorm van 'n algemene siekte.

  1. Genetika. As die siekte alreeds gediagnoseer is onder die familie, meestal naby, is die waarskynlikheid van die voorkoms van HAT baie hoog. In die liggaam, geërfde geneigdheid om tiroïeditis te verkry. Dit bemoeilik en fasiliteer die pasiënt se taak om gesondheid te handhaaf. Baie aandag hier moet aan voorkoming betaal word, vanaf die kinderjare en aan sekere reëls van gedrag en voeding.
  2. Ekologie rondom die persoon. 'N Persoon wat geneig is tot die ontwikkeling daarvan en 'n volkome gesonde persoon, kan die siekte verkry. Dit is streng verbied om lankal onder die besoedelde lug te bly. Die respiratoriese stelsel laat mikrobes, plaagdoders, toegang tot die interne stelsels toe. Negatiewe stowwe betree deur die porieë. Patologie maak dit onmoontlik om te verdedig, begin om die mees oop prosesse te verbaas. Die eerste is die tiroïedklier. Daarom moet werk met verbode verbindings in 'n gevaarlike omgewing aan alle veiligheidsvereistes voldoen. Veral in die beskerming van jou liggaam en gesondheid. Moenie die gebruik van beskermende spesiale pakke, respirators en ander aanbevole items verswak nie.
  3. Aansteeklike ontstekings. Enige infeksie is gevaarlik. Om dit sonder behandeling te verlaat, met die oog op 'n onafhanklike einde, is nie die moeite werd nie. Konsultasiespesialis sal help om die veiligheid van infeksie te bepaal. Beslote inligting oor die nederlaag - beteken nie jouself te beskerm nie. Dokters voer die taak in hierdie geval nie net geneesend, maar ook raadgewend, profylacties. Indien ingryping nie benodig word nie, sal die dokter nie die behandeling voorskryf nie. Maar hy sal die gevaar en risiko bepaal om 'n aansteeklike proses te ontwikkel, die moontlikheid van sy oorgang na ander stelsels.
  4. Stralingsstraling. Straling is gevaarlik in alle situasies. Maar daar is sekere spesialiteite wat werk vereis onder die straling of naby die toestelle wat sulke bestraling gee. Dit is baie belangrik om die beskermingsisteem in ag te neem. Voortdurend ondersoek in mediese instellings. Moenie die tydsduur wat vir werk gestel is, oorskry nie.

Die negatiewe effek van dwelms

Onder die dwelms is diegene wat die outo-immuun prosesse in die skildklier versterk. Hul effek op die liggaam werk nie behoorlik nie. Gebruik lei tot die ontwikkeling van patologiese prosesse.

Dit gebeur veral dikwels as die aansoek sonder die beheer van spesialiste plaasvind.

  1. Interferon. Die dwelm is positief, onbehoorlike gebruik lei tot patologieë. Sommige dokters glo dat dit slegs 'n teoretiese rede is. Geen gevalle van die aanvang van die siekte na die gebruik van interferon in die praktyk nie. Ander betwis hierdie aanname.
  2. Die voorbereidings wat litium bevat. Die chemiese verbinding stimuleer die ontwikkeling van auto-antiliggame. Stimulasie lei tot patologie van die tiroïedklier, die gevolg is die ontwikkeling van outo-immuun-tiroïeditis.
  3. Jodiumbevattende middels. Hoë koers van jodium inname is ongewens vir die klier. Dit begin om die stof op die verkeerde vlak te sien, die outo-immuun proses word versterk, en nodusse en nodules verskyn.

Selfbehandeling is altyd baie gevaarlike gevolge.

Simptome van patologiese afwykings

Alle tekens is in drie groepe verdeel:

  • asteniese simptome
  • hormonopoietic,
  • gedragsprobleme.

Die eerste groep beskryf veranderinge in die algemene welsyn van die pasiënt. Oormatige senuweeagtigheid, begrypbaarheid begin om te verskyn. 'N Persoon word swak, lustig. Verslegtende toestand van maer liggaamsmassa. Dikwels is daar 'n merkbare daling in gewig. Al die simptome word vergesel deur hoofpyn, duiseligheid.

Verhoogde hormoonvorming verhoog asteniese veranderinge.

Aan hierdie is bygevoeg:

  • brand in die hele liggaam
  • hartkloppings tot klop in die ore,
  • verhoogde bewing wat deur die liggaam versprei het,
  • verhoogde aptyt vir vinnige gewigsverlies.

Die hormoon beïnvloed die toestand van die geslagsisteme van beide geslagte. Mans let op die voorkoms van swakheid in ejakulasie, die ontwikkeling van sterkte. Vroue dui op mislukkings in die menstruele siklus. Met die voorkoms van hierdie tekens begin die grootte van die nek toeneem, en die vervorming vind plaas.

Gedragsaanwysings van HAT onderskei die pasiënt onder gesonde mense. Seerheid verlaat sy gedrag op gedrag. Die pasiënt word kieskeurig, angstig. Hy verloor dikwels die lyn en onderwerp in die gesprek, draai na verbuiging, maar die leegheid van oordele. Produseer nederlaag skildklier bewing, bewing hande.

Mediese klassifikasie

Die studie van die patologie van die tiroïedklier is gebaseer op wetenskaplike navorsing. Alle simptome word noukeurig deur spesialiste hersien. Die ervaring van dokters is verenig in 'n enkele wetenskap. Die gebied van endokrinologie maak dit moontlik om alle siektes in verskillende tipes en vorms te isoleer. Mediese handboeke help praktisyns deur up-to-date data oor die behandeling van die siekte by te voeg. Patologie word voortdurend onder beheer. Die doel van wetenskaplike aktiwiteite is om 'n doeltreffende medisyne vir 'n groter mate van genesing te vind, vir die voorkoming van massas.

Die algemeen aanvaarde klassifikasie is soos volg:

  • atrofiese,
  • hipertrofiese,
  • brandpunt ('n ander naam - brandpunt),
  • latente.

Die behandelingskompleks hang af van die tipe siekte.

Fokus en latente aansigte van HUT

'N Brandpuntmodel word gekenmerk deur 'n letsel, nie van die hele orgaan nie, maar van die tiroïedklier. Om uit te vind die voorkoms van afwykings kan deur biopsie gedoen word. Die kompleksiteit van die diagnose is in die latente vorm. Dit is moontlik om dit te bepaal deur middel van immunologiese ontledings. Ander eksamens sal nie die siekte toon nie: die skildklier is normaal, geen simptome nie.

Nodulêre tiroïeditis

Chroniese patologie word vergesel deur die vorming van nodusse. Die graad van hul erns is anders. Ultraklankondersoeke sal aantoon of veranderinge in skildklierweefsel voorkom, die teenwoordigheid van hipertasie toon. Behandeling van die nodulêre vorm word op 'n omvattende manier uitgevoer.

Die kompleks bestaan ​​uit verskeie gebiede:

  • Jodium wat dwelms bevat
  • hormoonvervangingsterapie (dikwels voorgeskryf Levothyroxine),
  • Gebruik van resepte populiste (kruie, medisinale plante),
  • 'n stelsel van maatreëls om die emosionele toestand terug te bring na die normale (geestelike en sielkundige prosesse).

Die skildklier genees vinniger en makliker wanneer onkonvensionele metodes gebruik word. Dit sluit in kunsterapie, musiek, ontspanning.

Limfomatiese tiroïeditis, as 'n tipe chroniese

Die limfosietiese vorm vernietig slegs 'n enkele tipe bloed limfosiete.

Hierdie spesie is organies spesifiek. 'N Outo-immuun-tipe patologie lei tot 'n reaksie. Die reaksie se struktuur is 'n kettingaksie. In die proses word antigeen komplekse gevorm. Chroniese limfositiese tiroïeditis kan dikwels geneties van aard wees. Die diagnose van limfositiese tiroïeditis onthul 'n kompleks van gepaardgaande veranderinge in die werk van die klier.

Statistieke toon dat chroniese outo-immuun-tiroïeditis voorkom in die meeste gevalle by vroue: 1 tot 20. Veral sy manifestasie is vasgestel gedurende die tydperk van vrugbare ouderdom, wanneer die hormonale veranderinge verander, pas dit by die nuwe vermoëns van die vrou se stelsels.

Kliniese kursusopsies

Chroniese tiroïeditis van 'n outo-immuun-natuur vereis verpligte behandeling, maar fondse word deur die dokter gekies. Dit is belangrik om te weet hoe om die afwyking te hanteer.

Klassifikasie van soorte vloei sal help:

  1. Oligosymptomatic. AT gaan dadelik as chronies voor, en ontbreek 'n akute graad wat lei tot 'n chroniese vlak.
  2. Aktiewe. Skerp en subakute tipes sluit in 'n enkele geheel. Daar is 'n kombinasie van twee tipes: outo-immuun en subakuut.
  3. Gunstig. Vir maklike, oop, vergifnis is spontaan.
  4. Gemeng. Daar is 'n kombinasie met diffuse goiter, kanker van die selle, limfoom.

Die behandeling word gekies om ontsteking te verminder.

Daarom beoefen kundiges die aanstelling van dwelms wat as 'n ontstekingsproses dien:

  • immunokorrektiruyuschie,
  • immunoreabilitiruyuschie,
  • onderdrukking van die aggressie van immuun aanvalle
  • immuno.

Alle dwelms normaliseer die endokriene stelsel, herstel sy integriteit, gesondheid.

Daar is geen duidelike en presiese skemas nie. Endokrinoloë elimineer die inname van thyreostatika. Medisyne begin aanbeveel word in 'n klein dosis, sagte behandeling. Daar is 'n konstante monitering van die norm van hormone in die bloed. Tydens behandeling word 'n sistematiese bloedtoets uitgevoer. Medisyne wissel met die seisoene. In die somer neem jodium inname op 'n natuurlike manier plaas, in die winter word hierdie proses verminder. Dit word vervang deur middel van glukokortikosteroïede. Die bekendste is prednisone.

Vir chroniese outo-immuun-tiroïeditis vind die behandeling plaas onder toesig van die behandelende geneesheer. Dit sal nodig wees om sistematies 'n spesialis te besoek om die oorerflike aard van tiroïed siekte te identifiseer. Daar is 'n aantal voorkomende maatreëls wat help om die voorkoming van patologie te voorkom.

Basiese beginsels van die siekte

Outoimmunale tiroïeditis, soos ander siektes van die tiroïedklier, word geassosieer met die werklike fisiese toestand daarvan - as die selle van die klier beskadig word, word onreëlmatige hormoonproduksie deur die tiroïedklier geproduseer.

Spesifiek oor die chroniese vorm van outo-immuun-tiroïeditis, het die siekte 'n ontstekende aard. Die ontstekingsproses vind plaas onder die invloed van teenliggaampies van die immuunstelsel op die klier wat dit as 'n vreemde liggaam verkeerdelik beskou. In 'n gesonde liggaam moet teenliggame slegs gemaak word vir liggame wat nie spesifiek vir die liggaam is nie, in hierdie geval besmet hulle die selle van die tiroïedklier.

Dikwels raak die patologie pasiënte in die ouderdomsgroep van veertig tot vyftig jaar. Vroue ly aan skildklier siekte drie keer meer dikwels as die mannetjie. In onlangse jare het die siekte plaasgevind in mense en jonger mense, sowel as in kinders, wat beskou word as 'n probleem van wêreldekologie en swak lewenstylkeuses.

Die bron van die siekte kan oorerflikheid wees - dit is bewys dat outo-immuun-tiroïeditis in nabye familielede meer algemeen is as sonder so 'n faktor. Verder is genetiese manifestasie moontlik in ander siektes van die endokriene stelsel - diabetes mellitus, pankreatitis.

Maar ten einde die erflike feite te realiseer, is dit nodig om ten minste een uitdagende faktor te hê:

  • Gereelde siektes van die boonste respiratoriese kanaal van virale of aansteeklike natuur,
  • Fokus op volgehoue ​​infeksie in die liggaam self is kliere, sinusse, tande met karies,
  • Langtermyn medikasie met jodium,
  • Langdurige blootstelling aan bestralingstraling.

Onder die invloed van hierdie faktore word limfosiete in die liggaam geproduseer, wat help om die patologiese reaksie van die produksie van teenliggaampies wat die skildklier aanval, te veroorsaak. As gevolg hiervan, antiliggame aanval die tiroogtes - die selle van die tiroïedklier - en vernietig hulle.

Die struktuur van tirorodes is follikulêr. Wanneer selwandskade voorkom, word die afskeiding van die tiroïedklier asook beskadigde selmembrane in die bloed vrygestel. Hierdie selfde selreste veroorsaak 'n herhaalde golf teenliggaampies aan die klier, dus herhaal die proses van vernietiging siklies.

Meganisme van outo-immuunaksie

In hierdie geval is die proses van selfvernietiging van die klier deur die liggaam eerder ingewikkeld, maar die algemene skema van die prosesse wat in die liggaam plaasvind, is grootliks bestudeer:

  • Om te onderskei tussen sy eie en vreemde selle, is die immuunstelsel in staat om proteïene wat verskillende selle van die liggaam uitmaak, te onderskei. Vir die erkenning van die proteïen in die immuunstelsel is daar 'n makrofagsel. Dit kontak selle, herken hul proteïene.
  • Inligting oor die oorsprong van die sel word deur die makrofage aan T-limfosiete gelewer. Laasgenoemde kan die sogenaamde T-onderdrukkers en T-helpers wees. Onderdrukkers verbied die aanval van die sel, helpers - laat toe. Trouens, dit is 'n spesifieke databasis wat 'n aanval toelaat sonder om so 'n sel in die liggaam te erken, of dit verbied dit deur so 'n sel wat voorheen bekend was, te herken.
  • As die T-helper selle 'n aanval toelaat, begin die vrylating van klieraanvalende selle en makrofage. Атака подразумевает контакт с клеткой, в том числе с помощью интерферонов, активного кислорода и интерлейкинов.
  • Выработкой антител занимается В-лимфоцит. Teenliggame, in teenstelling met aktiewe suurstof en ander aanvallende middels, is spesifieke formasies gerig en ontwikkel om 'n spesifieke seltipe aan te val.
  • Sodra die teenliggaampies die antigene - die aangevalde selle - gekontak het, word 'n aggressiewe immuunstelsel bekend gestel, die komplementstelsel genoem.

In die besonder oor autoimmunale tiroïeditis, het wetenskaplikes tot die gevolgtrekking gekom dat die siekte geassosieer word met die ontwrigting van die makrofage in die erkenning van proteïene. Die klier sel proteïen word as vreemde erken, en die proses hierbo beskryf word van stapel gestuur.

Die oortreding van sodanige herkenbaarheid kan geneties inherent wees, en kan verteenwoordig word deur lae aktiwiteit van onderdrukkers wat ontwerp is om aggressiewe immuunstelsels te stop.

Die teenliggaampies wat deur B-limfosietaanval tiroopoksidase, mikrosomese en tiroglobulien veroorsaak word. Hierdie teenliggaampies is die onderwerp van laboratoriumnavorsing wanneer die pasiënt die diagnose van die siekte ondergaan. Klier selle kan nie hormone produseer en hormoontekorte word gevorm nie.

Vorms van die siekte

Thyroiditis word onderskei deur die erns van simptome en die fisiese toestand van die tiroïedklier self.

  • Hipertrofiese vorm - daar is 'n toename in die orgaan, miskien 'n plaaslike of algemene toename in die klier. Plaaslike verhogings word nodes genoem. Hierdie vorm begin dikwels met tirotoksikose, maar in die toekoms met voldoende behandeling kan die orgaan se funksie herstel word.
  • Atrofiese vorm - yster styg nie in grootte nie, maar sy funksie word aansienlik verminder, wat lei tot hipotireose. Hierdie tipe word aangetref tydens langdurige kontak met radioaktiewe straling in lae dosisse, sowel as in bejaardes en kinders.

Oor die algemeen beïnvloed die vorm van die siekte nie grootliks hoe die siekte behandel gaan word nie. Vrese kan slegs nodale formasies veroorsaak. Wanneer nodusse gevind word, is konsultasie met 'n onkoloog nodig om die degenerasie van selle van die nodusse in kwaadaardige te voorkom.

Andersins moet die nodale verbindings in die meeste gevalle nie verwyder word nie, indien daar geen kwaadaardige aard is nie, en die behandeling kan uitgevoer word met medikasie, sonder chirurgiese ingryping, indien daar geen ander redes vir die operasie is nie.

Diagnostiese metodes

Eerstens sal die terapeut die pasiënt na die ontvangs verwys nie net na die endokrinoloog nie, maar ook aan die neuropatoloog en aan die kardioloog. Dit is nodig omdat die simptome van tiroïeditis nie spesifiek is nie en dit maklik verkeerd toegeskryf kan word aan ander siektes. Om patologieë uit ander stelsels van die liggaam uit te sluit, word konsultasies met verskeie dokters geskeduleer.

'N Endokrinoloog moet die tiroïedklier palpaleer en dit na 'n laboratoriumdiagnose rig. Die pasiënt gee bloed vir die hoeveelheid tiroïedhormone, naamlik T4, T3, TSH - tiroïed stimulerende hormoon, AT-TPO - teenliggaampies teen tirooperoksidase. Die verhouding van hierdie hormone in die resultate van die analise van die endokrinoloog maak 'n gevolgtrekking oor die vorm en stadium van die siekte.

Ook toegeken immunogram en ultraklank van die tiroïedklier. Tydens die ondersoek word 'n toename in die grootte van die klier of 'n ongelyke toename in nodulêre tiroïeditis waargeneem.

Om die maligne vorm van die nodusse in outo-immuun-tiroïeditis uit te sluit, word 'n biopsie voorgeskryf - 'n studie van 'n stuk klierweefsel. Vir tiroïeditis word gekenmerk deur 'n hoë konsentrasie limfosiete in skildklier selle.

Met 'n duidelike kliniese prentjie van tiroïeditis verhoog die moontlikheid van kwaadaardige gewasse in die klier, maar dikwels styg die tiroïeditis goed. Limfom klier is die uitsondering eerder as die reël.

Aangesien 'n toename in die grootte van die klier kenmerkend is nie net van outo-immuun tiroïeditis nie, maar ook van diffuse toksiese goiter, kan ultraklank alleen nie as basis dien om die diagnose te vestig nie.

Vervangingsterapie

Behandeling van chroniese outo-immuun-tiroïeditis hang af van die verloop van die siekte. Hipotiroïedisme, 'n tekort aan tiroïedhormone, is dikwels voorgeskrewe vervangingsterapie met sintetiese analoë van tiroïedhormone.

Hierdie middels is:

  • levothyroxine,
  • Alostin,
  • antistrumin,
  • 'N Wilde beer
  • Yodbalans,
  • jodomarin,
  • kalsitonien,
  • Mikroyod,
  • propitsil,
  • methimazole,
  • Tyro-4,
  • tyrosol,
  • triiodothyronine,
  • Eutiroks.

By pasiënte met kardiovaskulêre siektes sowel as op ouderdom, is dit nodig om vervangingsterapie met klein dosisse dwelms te begin en die reaksie van die liggaam waar te neem, om die laboratoriumdiagnose elke twee maande te slaag. Die regstelling van die behandelingsregimen word deur die endokrinoloog uitgevoer.

Wanneer 'n kombinasie van outo-immuun en subakute vorms van tiroïeditis word, word glukokortikoïede, veral prednison, toegedien. Byvoorbeeld, vroue met 'n chroniese vorm van die siekte het 'n remissie van tiroïeditis tydens swangerskap ervaar, terwyl in ander gevalle gedurende die postpartum periode, die teendeel, hipotireose aktief ontwikkel is. Dit is by hierdie keerpunt dat glukokortikoïede benodig word.

Klierehiperfunksie

By die diagnose van 'n hipertrofiese vorm van outo-immuun-tiroïeditis, sowel as met opvallende druk en asemhaling ongemak as gevolg van 'n vergrote tiroïedklier, word chirurgiese ingryping aangedui. Net so word die probleem opgelos as die langtermyn vergrote staat van die klier beweeg het en die orgaan vinnig begin groei het.

Wanneer tirotoksikose - verhoogde tiroïedfunksie - word tirostatika en beta-blokkers aangestel. Dit sluit in merkazolil en tiamasol, wat die meeste voorgeskryf word.

Om die produksie van spesifieke teenliggame teen thyroperoksidase en die tiroïedklier in die algemeen te stop, word nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels voorgeskryf: Ibuprofen, Indomethacin, Voltaren.

Ook getoon word voorbereidings vir immunostimulasie, vitamien-minerale komplekse en adaptogene. By afname in die funksie van 'n klier word herhaalde kursusse van vervangingsterapie aangewys.

Die siekte vorder stadig stadig. Vir gemiddeld vyftien jaar voel die pasiënt voldoende prestasie en toestand van die liggaam. Onder die invloed van risikofaktore kan herhaling ontwikkel wat maklik deur 'n kursus medisyne gestop word.

'N Verergering van tiroïeditis kan gepaard gaan met beide hipotireose en tirotoksikose. Daarbenewens ontstaan ​​hipotireose as gevolg van tiroïeditis in die akute fase in die postpartum tydperk by vroue. By die oorblywende pasiënte oorheers thirotoxikose.

Behandeling met hormone is nie altyd lewenslank nie. So 'n prognose is slegs moontlik in aangebore patologieë van die tiroïedklier. In ander gevalle is tydige ingeskrewe kursusse van vervangingsterapie met sintetiese hormone genoeg om die dosis hormone betyds te verminder en hulle gebruik heeltemal te stop.

gevolgtrekking

Die besluit oor hormonale middels word slegs deur die endokrinoloog gemaak op grond van laboratoriumdiagnostiek en ultraklank resultate. In geen geval kan 'n mens selfbeheersing van endokriene siektes aangaan nie, aangesien 'n wanbalans van hormone wat van buite gehou word, tot 'n koma kan lei.

Met tydige opsporing, is die voorspelling van behandeling gunstig, en remissies kan jare lank duur met korttermyn seldsame verergerings, wat maklik deur die verloop van dwelms geëlimineer word.

Kliniese manifestasie en simptome

Afhangende van die simptome wat voorkom, word die erns van die siekte, die eienskappe van die kursus en die grootte van die tiroïedklier, chroniese outo-immuun-tiroïeditis in twee vorme verdeel:

  1. Atrofiese. Hierdie vorm is 'n redelik algemene geval, veral pasiënte wat met straling te doen gehad het of het. 'N Toename in die volume van die tiroïedklier word nie waargeneem nie.
  2. Hipertrofiese. 'N Toename in liggaamsgrootte, eenvormig of in knope word altyd waargeneem.

Heel dikwels in die aanvanklike stadium van die ontwikkeling van die siekte is limfomatiese tiroïeditis asimptomaties en klinies geen manifestasie van homself nie. Soos die inflammatoriese proses in die skildklier ontwikkel, begin simptome verskyn. Een van die eerste soorte is die ongemak in die keel, ongemak, asof iets druk, iemand werd is, is daar probleme met die sluk van speeksel. Palpasie van die tiroïedklier veroorsaak dikwels pyn. Daarbenewens kan die dokter tydens die ondersoek 'n verandering in die grootte van die klier, sy struktuur (dit raak digter en stampiger) raak.

Die eerste mees algemene simptoom van HAIT is die teenwoordigheid van verskeie teenliggaampies in 'n laboratorium bloedtoets.

Met verloop van tyd sal die simptome verskyn afhangende van die vorm waarin die siekte voorkom:

  • In die atrofiese vorm van die siekte is die simptome gehoorgestremdheid, 'n toestand van passiwiteit, slaperigheid, lusteloosheid. Daar is 'n konstante swakheid, malaise, gestremdheid. Die vel word droog.
  • In hipertrofiese vorm, simptome soos die vergroting van die skildklier manifes, die skildklier word dig en mobiel. Ook waargeneem kietelende, piepende keel in die keel. Daar is gereelde pyn in die servikale gebied.

Later stadiums van ontwikkeling van die siekte, met 'n groot vrystelling van hormone in die bloed en beskadiging van skildklier selle, kan gepaard gaan met simptome van hipertiroïedisme:

  • dramatiese gewigsverlies
  • verswakte asemhaling en spraakaktiwiteit,
  • verminderde skerpheid van aansig
  • gereelde hoofpyn
  • tinnitus,
  • ongesteld voel
  • hipertermie,
  • bewing van vingers,
  • hartkloppings,
  • hoë bloeddruk
  • spierkrampe
  • pyn in die gewrigte.

KhAIT manifesteer selfs wanneer veranderinge in die tiroïedklier die werking daarvan beïnvloed het. Simptome van hipertiroïedisme - 'n bykomende sein van die aanvang van die siekte.

Volgens mediese statistieke is chroniese tiroïeditis veel meer algemeen onder vroue. Dit is hoofsaaklik te wyte aan die gereelde oortredings in die hormonale agtergrond as gevolg van swangerskap en bevalling.

Die volgende algemene oorsake en faktore wat die ontwikkeling van tiroïed siekte beïnvloed, word onderskei:

  • 'N Belangrike rol word gespeel deur oorerflike predisposisie. As enige van die familielede verskillende siektes van die endokriene stelsel gehad het, insluitend diabetes mellitus, moet hierdie feit in ag geneem word.
  • Langtermyn onbeheerde inname van jodium en hormonale middels.
  • Stralingsblootstelling. Dit kan voorkom as gevolg van die behandelingskursus, of as gevolg van 'n omgewingsfaktor.
  • Verswakking van immuniteit, gereelde verkoues, die teenwoordigheid van chroniese siektes.
  • Jodiumtekort in die liggaam.
  • Chirurgie of besering.
  • Gereelde stresvolle situasies en konstante hoë senuweespanning.

diagnose

Diagnostiese toetsing word benodig vir akkurate diagnose.

  1. Eerstens, ondersoek deur 'n dokter met 'n geskiedenis en kliniese manifestasies.
  2. Gee bloedtoetse om die aantal limfosiete, die inhoud van teenliggaampies en die vlak van hormone te bepaal.
  3. Ultraklankondersoek (ultraklank) van die tiroïed, naamlik die grootte daarvan, veranderinge in struktuur.
  4. Biopsie - die studie van die materiaal van die tiroïedweefsel.

Die belangrikste metodes om die siekte te hanteer

U moet nie op 'n besoek aan die dokter vertraag en 'n diagnostiese ondersoek doen nie. Chroniese tiroïeditis sonder behoorlik geïnisieerde behandeling lei tot 'n toename (hipertiroïedisme) of 'n afname (hipotireose) skildklierfunksie. Op grond van die diagnostiese ondersoek skryf die bywonende endokrinoloog 'n behandelings kursus voor. Daarbenewens word die ouderdom van die pasiënt altyd die teenwoordigheid van gepaardgaande siektes in ag geneem.

Dwelmterapie met medikasie

Om die produksie van teenliggaampies te verminder, word nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels, immunokorrigerende middels, adaptogene voorgeskryf.

Ook voorgeskrewe middels immunomodulerende terapie, wat daarop gemik is om die immuunstelsel te normaliseer. Spesialiste skryf vitamienkomplekse, aminokaproiensuur, heparien voor. Die gevolg van geneesmiddelterapie is die normalisering van tiroïedfunksie..

Dit moet in gedagte gehou word dat medikasie in die meeste gevalle deur die pasiënt deur sy hele lewe geneem moet word. Baie van die medisyne het ernstige newe-effekte wat hartaktiwiteit, die menstruele siklus en ander sisteme beïnvloed.

Chirurgiese ingryping

Om chirurgiese behandeling te verkry - die verwydering van die tiroïedklier, word toegepas met baie ernstige aanduidings en die ontwikkeling van komplikasies. Chirurgiese ingryping is nodig wanneer dit onmoontlik is om kos asem te haal of te eet as gevolg van inflammasie, indien geneesmiddelterapie nie help nie.

Dit moet in gedagte gehou word dat die volledige verwydering van die tiroïedklier nie die outo-immuunproses stop nie, maar integendeel, versnel dit.

HAIT van enige vorm vereis onmiddellike behandeling. Dit is baie belangrik om tydige behandeling te begin op die oomblik wanneer die patologie net begin vorder. Dit moet egter in gedagte gehou word dat die behandeling nie 'n volledige herstel verseker nie. Aangesien die siekte van chroniese aard is, is herhalings moontlik.. In elk geval, behoorlike en korrekte behandeling sal help om die ontwikkeling van die inflammatoriese proses te vertraag en help om 'n langtermyn-remissie van die siekte te behaal.

Behandeling van volksremedies

Chroniese outo-immuun-tiroïeditis in kombinasie met die hoof dwelmterapie kan met tradisionele metodes behandel word. Baie folk remedies effektief verlig pyn. Voordat u enige middele van tradisionele medisyne gebruik, moet u met u dokter raadpleeg.

'N klein lys van effektiewe en algemene produkte wat gebruik word as tradisionele medisyne in die behandeling van siektes wat verband hou met inflammasie van die klier:

  1. Seekool bevat in sy samestelling 'n groot hoeveelheid jodium en minerale stowwe wat benodig word vir die integrale funksionering van die tiroïedklier. Die resep vir seekool is redelik eenvoudig: een teelepel gemaalde rooi peper gemeng met kool. Die gevolglike mengsel, gevul met kookwater, moet ongeveer 7-8 ure aandring, en dan spoel en neem die gevolglike sous 50 g vir twee weke. Eet 3 keer per dag voor etes.
  2. Walnoot - groen vrugte. Gebreekte neute slyp, gemeng met natuurlike heuning en wodka. Die finale produk word in 'n koel donker plek geplaas en vir twee weke ingeasem. Dan word dit gefilter en weer toegelaat om nog 'n week te staan. Dit is nodig om die ontvang tinktuur een keer per dag op die tafelslepel te aanvaar.
  3. Pynappies, wat in die grondvorm gevorm word, word in die volgende verhoudings met wodka gegiet: na 'n 1,5 liter-pot niere - 'n liter vodka. Dit is nodig om twee weke lank in 'n donker plek aan te dring. Die gevolglike alkoholtinktuur word aanbeveel om die ontsteekte foci te vryf.
  4. Kruie medisyne - verskeie kruie tee en afkooksels.

Eetreëls

Die belangrikste en belangrikste reël in die behandeling van die inflammatoriese proses van die tiroïedklier is dieet. Dit moet nie 'n streng lae-kalorie-dieet wees nie, en alles is net goeie voeding. In die eerste plek moet voedsel met vitamiene A, B en D teenwoordig wees in die dieet. Vleisprodukte, groente en vrugte, verpligte etes in die dieet.

Ook fundamenteel in hierdie saak is die nakoming van breekvoeding: dit is nodig om kos in klein gedeeltes, 'n paar keer per dag, te eet.

Vir advies oor voeding en dieet, kan u kontak met u dokter of voedingkundige.

komplikasies

Hashimoto tiroïeditis is 'n redelik ernstige siekte wat dikwels lei tot nadelige uitwerking op menslike lewe en gesondheid. Aangesien die skildklier 'n belangrike rol speel in die volle funksionering van alle organe, veroorsaak enige oortreding daarvan 'n wanfunksie van alle organe.

  • Ontwrig die aktiwiteit van die senuweestelsel. Die pasiënt word geïrriteerd, geneig tot depressie, paniekaanvalle,
  • Hartsiektes ontwikkel, bloeddruk word versteur,
  • Daar is 'n verandering in bloedcholesterol,
  • Miskien is die degenerasie van die siekte in 'n kwaadaardige vorm.
  • As gevolg van hormonale agtergrond kan vroue 'n mislukking van die menstruele siklus ervaar, wat die ontwikkeling van ovariale siektes en onvrugbaarheid kan veroorsaak.

Ten einde die ontwikkeling van komplikasies en onaangename gevolge te voorkom, is dit belangrik om chroniese outo-immuun-tiroïeditis betyds te identifiseer en toepaslike behandeling te begin.

voorkoming

Hashimoto se tiroïeditis vereis 'n oplettende ingesteldheid en benadering tot behandeling. Dit moet beskerm word teen nadelige faktore wat die ontwikkeling van inflammasie van die tiroïedklier veroorsaak en eenvoudige voorkomende maatreëls volg:

  1. Om 'n gesonde leefstyl te lei, 'n gebalanseerde dieet te waarneem en slegte gewoontes uit te skakel,
  2. Vermy langdurige blootstelling aan direkte sonlig.
  3. Tot aan die einde van verkoues, die oorgang na die chroniese vorm voorkom.

Selfs met 'n doeltreffende gevolg van behandeling en herstel, moet die pasiënt gereeld die endokrinoloog monitor en die toestand van die tiroïedklier monitor..

Klassifikasie van outo-immuun tiroïeditis

Outo-immuun tiroïeditis sluit 'n groep siektes in wat van dieselfde aard is.

1.Chroniese outo-immuun-tiroïeditis (limfomatiese, limfositiese tiroïeditis, verouderde Hashimoto-goiter) ontwikkel as gevolg van progressiewe infiltrasie van T-limfosiete in die parenchiem van die klier, 'n toename in die aantal teenliggaampies teenoor selle en lei tot die geleidelike vernietiging van die tiroïedklier. As gevolg van die skending van die struktuur en funksie van die tiroïedklier, is die ontwikkeling van primêre hipotireose (reduksie van die vlak van tiroïedhormone) moontlik. Chroniese AIT het 'n genetiese aard, kan hom manifesteer in die vorm van familiale vorme, gekombineer met ander outo-immuunafwykings.

2. Postpartum tiroïeditis kom die meeste voor en word die meeste bestudeer. Die oorsaak daarvan is die oormatige reaktivering van die liggaam se immuunstelsel na sy natuurlike depressie tydens swangerskap. As daar 'n aanleg is, kan dit lei tot die ontwikkeling van vernietigende outo-immuun-tiroïeditis.

3. Pynlose tiroïeditis is soortgelyk aan postpartum, maar die voorkoms daarvan word nie met swangerskap geassosieer nie. Die oorsake is onbekend.

4. Sitokien-geïnduceerde tiroïeditis kan voorkom tydens die behandeling met interferonpreparate van pasiënte met hepatitis C en bloed siektes.

Sulke variasies van outo-immuun-tiroïeditis, soos postpartum, pynloos en sitokien-geïnduseerde, is soortgelyk aan die fasering van die prosesse wat in die tiroïedklier voorkom. In die aanvanklike stadium ontwikkel destruktiewe tirotoksikose, wat later in kortvarige hipotireose word, in die meeste gevalle eindig met die herstel van tiroïedfunksie.

Alle outo-immuun-tiroïeditis kan in die volgende fases verdeel word:

  • Eutiroïedfase van die siekte (sonder disfunksie van die tiroïedklier). Mag vir 'n paar jaar, dekades of 'n leeftyd duur.
  • Subkliniese fase. In die geval van die progressie van die siekte lei die massiewe aggressie van T-limfosiete tot die vernietiging van tiroïedse selle en 'n afname in die hoeveelheid tiroïedhormone. Deur die produksie van tiroïedstimulerende hormoon (TSH) te verhoog, wat die skildklier oormatig stimuleer, slaag die liggaam daarin om die normale produksie van T4 te handhaaf.
  • Thirotoksiese fase. As gevolg van 'n toename in T-limfosiet aggressie en skade aan die tiroïed selle, word bestaande tiroïedhormone vrygestel in die bloed en tirotoxikose ontwikkel. Daarbenewens kry die bloedstroom dele van die interne strukture van die follikulêre selle vernietig, wat verdere produksie van teenliggaampies tot skildklier selle veroorsaak. Wanneer die skildklier verder vernietig word, val die aantal hormoonproduserende selle onder 'n kritieke vlak, die T4-inhoud in die bloed skerp afneem, 'n fase van oënskynlike hipotireose begin.
  • Hipotiroïedfase. Dit duur ongeveer 'n jaar, waarna die funksie van die tiroïedklier gewoonlik herstel word. Soms is hipotireose steeds aanhoudend.

Outoimmunale tiroïeditis kan monofasies van aard wees (het slegs dirotoksiese of slegs hipotiroïedfase).

Volgens kliniese manifestasies en veranderinge in die grootte van die tiroïedklier, word outo-immuun-tiroïeditis in vorms verdeel:

  • Latent (daar is slegs immunologiese tekens, kliniese simptome is afwesig). Die kliere van normale grootte of effens toegeneem (1-2 grade), sonder seëls, klierfunksies is nie benadeel nie, soms kan ligte simptome van tirotoksikose of hipotireose voorkom.
  • Hipertrofies (gepaardgaande met 'n toename in die grootte van die tiroïedklier (goiter), gereelde gematigde manifestasies van hipotireose of tirotoksikose). Daar mag 'n eenvormige vergroting van die tiroïedklier wees oor die hele volume (diffuse vorm), of die vorming van nodusse (nodulêre vorm), soms 'n kombinasie van diffuse en nodulêre vorms. Die hipertrofiese vorm van outo-immuun tiroïeditis kan gepaard gaan met tirotoxikose in die aanvanklike stadium van die siekte, maar gewoonlik word die funksie van die tiroïedklier bewaar of verminder. Soos die outo-immuun proses in die skildklierweefsel vorder, vererger die toestand, die skildklierfunksie verminder en hipotireose ontwikkel.
  • Atrofiese (die grootte van die tiroïedklier is normaal of verminder, volgens kliniese simptome - hipotireose). Dit word meer dikwels in die ouderdom en by jong mense waargeneem in die geval van blootstelling aan bestraling. Die mees ernstige vorm van outo-immuun tiroïeditis, as gevolg van die massiewe vernietiging van tirorodes, word die funksie van die tiroïedklier skerp verminder.

Oorsake van outo-immuun tiroïeditis

Selfs met oorerflike predisposisies, vereis die ontwikkeling van outo-immuun-tiroïeditis addisionele nadelige snellers:

  • akute respiratoriese virus siektes,
  • foci van chroniese infeksie (palatien mangels, sinusse, karige tande),
  • ekologie, oortollige jodium, chloor- en fluorverbindings in die omgewing, voedsel en water (beïnvloed die aktiwiteit van limfosiete),
  • langdurige onbeheerde gebruik van dwelms (jodiumbevattende middels, hormonale middels),
  • straling, lang bly in die son,
  • traumatiese situasies (siekte of dood van naaste mense, werkverlies, wrok en frustrasie).

Simptome van outo-immuun tiroïeditis

Die meeste gevalle van chroniese outo-immuun-tiroïeditis (in die eutiroïedfase en die fase van subkliniese hipotireose) is lankal asimptomaties. Die tiroïedklier is nie vergroot nie, palpasie pynloos, die funksie van die klier is normaal. Baie selde, 'n toename in die grootte van die tiroïedklier (goiter) kan opgespoor word, die pasiënt kla oor ongemak in die gebied van die tiroïedklier (gevoel van druk, koma in die keel), effense moegheid, swakheid, pyn in die gewrigte.

Die kliniese beeld van tirotoksikose in outo-immuun-tiroïeditis word gewoonlik in die eerste jare van die ontwikkeling van die siekte waargeneem, het 'n oorgangsaard, en aangesien die funksionele weefsel van die tiroïedklier atrofie in die eutiroïedfase gaan, en dan tot hipotireose.

Postpartum tiroïeditis, gewoonlik gemanifesteer deur sagte tirotoksikose teen 14 weke na aflewering. In die meeste gevalle is daar moegheid, algemene swakheid, gewigsverlies. Soms word thirotoxikose aansienlik uitgespreek (tagikardie, warm gevoel, oormatige sweet, bewing van die ledemate, emosionele labiliteit, slapeloosheid). Die hipotiroïedfase van outo-immuun-tiroïeditis manifesteer hulself op die 19de week na aflewering. In sommige gevalle word dit gekombineer met postpartum depressie.

Silent (stille) tiroïeditis word uitgedruk deur ligte, dikwels subkliniese tirotoksikose. Sitokien-geïnduksieerde tiroïeditis word gewoonlik nie vergesel van ernstige tirotoxikose of hipotireose nie.

Behandeling van outo-immuun tiroïeditis

Spesifieke terapie van outo-immuun tiroïeditis is nie ontwikkel nie. Ten spyte van moderne mediese vooruitgang, het endokrinologie nog nie effektiewe en veilige metodes vir die regstelling van outo-immuun-tiroïedpatologie nie, waarby die proses nie tot hipotireose sou vorder nie.

In die geval van die tirotoksiese fase van outo-immuun-tiroïeditis, word die toediening van dwelms wat die funksie van die tiroïedklier onderdruk - thyrostatika (tiamasool, karbimasool, propielthiouracil) - nie aanbeveel nie, aangesien hierdie proses nie skildklierhiperfunksie het nie. Wanneer simptome van kardiovaskulêre versteurings uitgedruk word, word beta-blokkers gebruik.

Wanneer manifestasies van hipotireose, individueel aangewese vervangingsterapie met tiroïedpreparate van tiroïedhormone - levotyroksien (L-tiroksien). Dit word uitgevoer onder die beheer van die kliniese beeld en die inhoud van TSH in die serum.

Glukokortikoïede (prednisoon) word slegs getoon met gelyktydige vloei van outo-immuun-tiroïeditis met subakute-tiroïeditis, wat dikwels in die herfs-winterperiode waargeneem word. Om die titer van auto-antilichamen te verminder word non-steroïdale anti-inflammatoire middels gebruik: indomethacine, diclofenac. Ook gebruik dwelms vir die regstelling van immuniteit, vitamiene, adaptogeen. In hipertrofie van die tiroïedklier en uitgesproke kompressie van die mediastinale organe daarby, word chirurgiese behandeling uitgevoer.

Prognose vir autoimmunale tiroïeditis

Die voorspelling van outo-immuun-tiroïeditis is bevredigend. Met tydige behandeling begin, kan die proses van vernietiging en vermindering van skildklierfunksie aansienlik vertraag word en langtermyn-remissie van die siekte kan bereik word. Bevredigende welsyn en normale prestasie van pasiënte bly in sommige gevalle langer as 15 jaar, ten spyte van die voorkoms van korttermynverergerings van AIT.

Outoimmunale tiroïeditis en verhoogde titer van teenliggaampies teen tiroperoksidase (AT-TPO) moet beskou word as risikofaktore vir die voorkoms van toekomstige hipotireose. In die geval van postpartum tiroïeditis, is die waarskynlikheid van herhaling na die volgende swangerskap by vroue 70%. Ongeveer 25-30% van vroue met postpartum tiroïeditis het chroniese outo-immuun-tiroïeditis met 'n oorgang na aanhoudende hipotireose.

Wat is dit?

Outoimmunale tiroïeditis is 'n inflammasie wat voorkom in die weefsels van die tiroïedklier, waarvan die hoofoorsaak 'n ernstige mislukking in die immuunstelsel is. Op die agtergrond begin die liggaam om 'n abnormaal groot hoeveelheid teenliggaampies te produseer, wat geleidelik die gesonde tiroïed selle vernietig. Patologie ontwikkel by vroue ongeveer 8 keer meer dikwels as by mans.

Oorsake van AIT

Hashimoto se tiroïeditis (patologie het sy naam ter ere van die dokter wat sy simptome eerste beskryf) ontwikkel om verskeie redes. Die primêre rol in hierdie uitgawe word gegee aan:

  • gereelde stresvolle situasies
  • emosionele stres
  • oortollige jodium in die liggaam
  • ongunstige oorerflikheid
  • die teenwoordigheid van endokriene siektes,
  • onbeheerde antivirale middels,
  • negatiewe invloed van die eksterne omgewing (dit kan 'n slegte omgewing en baie ander soortgelyke faktore wees),
  • wanvoeding, ens.

Moenie paniekerig raak nie - outo-immuun-tiroïeditis is 'n omkeerbare patologiese proses, en die pasiënt het al die kanse om die werking van die tiroïedklier te verbeter. Om dit te doen, is dit nodig om die laste op sy selle te verminder, wat die vlak van teenliggaampies in die pasiënt se bloed sal help verminder. Om hierdie rede is tydige diagnose van die siekte baie belangrik.

Stadiums van ontwikkeling

As die siekte nie betyds opgespoor is nie, of om een ​​of ander rede nie behandel word nie, kan dit die rede wees vir die progressie daarvan. Stadium AIT hang af van hoe lank dit ontwikkel het. Hashimoto siekte is verdeel in 4 fases.

  1. Eutheroïde fase. Vir elke pasiënt het dit sy eie duur. Soms kan dit 'n paar maande neem om die siekte na die tweede stadium van ontwikkeling te verskuif, maar in ander gevalle kan dit 'n paar jaar tussen fases neem. Gedurende hierdie tydperk merk die pasiënt geen spesiale veranderinge in sy gesondheidstoestand op nie en raadpleeg nie 'n dokter nie. Sekretoriese funksie is nie benadeel nie.
  2. In die tweede, subkliniese stadium, T-limfosiete begin om die follikulêre selle aktief aan te val, wat tot hul vernietiging lei. As gevolg hiervan begin die liggaam om 'n aansienlik kleiner hoeveelheid hormoon te produseer. T4. Eutheriose bly voort as gevolg van 'n skerp toename in die vlak van TSH.
  3. Die derde fase is dirotoksies. Dit word gekenmerk deur 'n sterk sprong in die hormone T3 en T4, wat verklaar word deur hul vrylating uit die vernietigde follikulêre selle. Hul toetrede tot die bloed word 'n kragtige spanning vir die liggaam, waardeur die immuunstelsel vinnig teenliggaampies begin produseer. Wanneer die vlak van funksionele selle val, ontwikkel hipotireose.
  4. Die vierde stadium is hipotiroïed. Skildklierfunksies kan hulself herstel, maar nie in alle gevalle nie. Dit hang af van die vorm van die siekte. Byvoorbeeld, chroniese hipotiroïedisme kan vir 'n geruime tyd duur, in die aktiewe stadium, die vergifnisfase vervang.

Die siekte kan in een fase wees, of deur al die bogenoemde stadiums gaan. Dit is uiters moeilik om te voorspel presies hoe patologie sal voortgaan.

Simptome van outo-immuun tiroïeditis

Elke vorm van die siekte het sy eie eienskappe van manifestasie. Aangesien AIT nie 'n ernstige gevaar vir die organisme uitmaak nie, en die finale fase daarvan word gekenmerk deur die ontwikkeling van hipotireose, nie die eerste nie, maar die tweede stadium het kliniese tekens. Dit is, die simptome van patologie, in werklikheid, gekombineer uit die abnormaliteite wat kenmerkend van hipotireose is.

Kom ons noem die simptome wat kenmerkend is van tiroïed outo-immuun tiroïeditis:

  • periodieke of permanente depressiewe toestand ('n suiwer individuele simptoom)
  • geheue inkorting
  • konsentrasie probleme
  • apatie
  • konstante lomerigheid of moeg voel,
  • 'n skerp sprong in gewig, of 'n geleidelike toename in liggaamsgewig,
  • verslegting of volledige verlies aan eetlus
  • stadige pols,
  • koue hande en voete
  • afbreek selfs met goeie voeding,
  • probleme met die uitvoer van gewone fisiese werk,
  • reaksie reaksie in reaksie op verskeie eksterne stimuli,
  • vervaag van hare, hul broosheid,
  • droogheid, irritasie en peeling van die epidermis,
  • hardlywigheid,
  • afname in seksuele begeerte, of die totale verlies daarvan,
  • skending van die menstruele siklus (ontwikkeling van intermenstruele bloeding, of volledige beëindiging van menstruasie),
  • swelling van die gesig
  • yellowness van die vel,
  • probleme met gesigsuitdrukkings, ens.

In die postpartum, stom (asimptomatiese) en sitokien-geïnduseerde AIT, wissel die fases van die inflammatoriese proses af. In die tirotoksiese stadium van die siekte kom die manifestasie van die kliniese prent voor as gevolg van:

  • dramatiese gewigsverlies
  • sensasies van hitte,
  • die verhoging van die intensiteit van sweet,
  • Ongelukkig voel in bedompige of klein kamers,
  • bewing van vingers
  • drastiese veranderinge in die psigososiale toestand van die pasiënt,
  • verhoogde hartklop
  • episodes van hipertensie,
  • agteruitgang van aandag en geheue
  • verlies of afname in libido,
  • moegheid,
  • algemene swakheid, om ontslae te raak van wat nie eens behoorlike rus help nie,
  • skielike aanvalle van verhoogde aktiwiteit,
  • menstruele probleme.

Die hipotiroïed stadium word gepaard met dieselfde simptome as die chroniese een. Simptome van tirotoksikose in die middel van 4 maande is tipies vir postpartum AIT en simptome van hipotireose word aan die einde van die 5de - aan die begin van die 6de maand van die postpartum periode bespeur.

Met pynlose en sitokien-geïnduseerde AIT word geen spesifieke kliniese tekens waargeneem nie. As die kwale egter voorkom, het hulle 'n baie lae graad van erns. As asimptomaties word hulle slegs tydens die profilaktiese ondersoek in 'n mediese instelling bespeur.

Wat sal gebeur as dit nie behandel word nie?

Thyroiditis kan onaangename gevolge hê wat wissel vir elke stadium van die siekte. Byvoorbeeld, tydens 'n hipertiroïed stadium kan 'n pasiënt 'n hartritme (aritmie) hê, of hartversaking voorkom, en dit is reeds belaai met die ontwikkeling van so 'n gevaarlike patologie as miokardiale infarksie.

Hipotiroïedisme kan tot die volgende komplikasies lei:

  • dementia,
  • aterosklerose,
  • onvrugbaarheid,
  • voortydige aborsie swangerskap
  • onvermoë om vrugte te dra,
  • aangebore hipotireose in kinders
  • diep en langdurige depressie,
  • myxedema.

Met myksem, word die persoon hipersensitief vir enige veranderinge in temperatuur afwaarts. Selfs 'n banale griep, of 'n ander aansteeklike siekte, wat in hierdie patologiese toestand oorgedra is, kan hipotiroïed koma veroorsaak.

Jy moet egter nie te veel bekommer nie - so 'n afwyking is 'n omkeerbare proses, en is maklik behandelbaar. As jy die regte dosis van die geneesmiddel kies (dit word aangestel afhangende van die vlak van hormone en AT-TPO), dan kan die siekte oor 'n lang tydperk nie jou van jouself herinner nie.

Voeding met AIT

Behandeling van die siekte (of 'n beduidende verlangsaming in die progressie daarvan) sal beter resultate lewer as die pasiënt kos wat skadelik is vir die tiroïedklier vermy. In hierdie geval is dit nodig om die frekwensie van die gebruik van produkte wat gluten bevat, te verminder. Onder die verbod val:

  • graan,
  • meel geregte,
  • bakkery produkte
  • sjokolade,
  • lekkers,
  • kitskos, ens.

Terselfdertyd moet jy probeer om kos te eet wat met jodium verryk word. Hulle is veral nuttig in die beheer van die hipotiroïed vorm van outo-immuun tiroïeditis.

Met AIT, is dit nodig om die probleem van die beskerming van die liggaam teen die penetrasie van patogene mikroflora met die uiterste erns te neem. U moet ook probeer om dit skoon te maak van die patogene bakterieë wat reeds daarin voorkom. Eerstens moet jy sorg vir die reiniging van die ingewande, want dit is daarin dat aktiewe voortplanting van skadelike mikroörganismes voorkom. Om dit te doen, moet die pasiënt se dieet die volgende insluit:

  • suiwelprodukte,
  • klapperolie
  • vars vrugte en groente
  • maer vleis en vleis bouillon,
  • verskillende tipes vis
  • seeboerdery en ander alge,
  • ontkiemde graan.

Al die produkte van die lys hierbo versterk die immuunstelsel, verryk die liggaam met vitamiene en minerale, wat op sy beurt die werking van die tiroïedklier en ingewande verbeter.

Dit is belangrik! Если имеет место гипертиреоидная форма АИТ, из рациона необходимо полностью исключить все продукты, в которых содержится йод, поскольку этот элемент стимулирует выработку гормонов Т3 и Т4.

При АИТ важно отдать предпочтение следующим веществам:

  • селену, который важен при гипотиреозе, так как он улучшает секрецию гормонов Т3 и Т4,
  • groep B-vitamiene wat help om metaboliese prosesse te verbeter en te help om die liggaam in goeie vorm te hou,
  • probiotika belangrik vir die instandhouding van derm mikroflora en die voorkoming van dysbiose,
  • adaptogene plante wat die produksie van hormone T3 en T4 stimuleer in hipotiroïedisme (Rhodiola rosea, Reishi-sampioen, wortel en vrugte van ginseng).

Behandeling prognose

Wat is die slegste ding om te verwag? Die voorspelling van die behandeling van AIT is oor die algemeen redelik gunstig. As aanhoudende hipotireose voorkom, moet die pasiënt vir die res van sy lewe levothyroksien-gebaseerde middels inneem.

Dit is baie belangrik om die vlak van hormone in die pasiënt se liggaam te monitor. Daarom moet jy een keer in ses maande 'n kliniese bloedtoets en 'n ultraklankskandering ondergaan. As tydens 'n ultraklank 'n knoop seël in die gebied van die tiroïed opgemerk word, behoort dit 'n goeie rede te wees vir die raadpleging van 'n endokrinoloog.

As tydens die ultraklankskandering 'n toename in die nodules waargeneem is, of hul intensiewe groei waargeneem word, word die pasiënt 'n punksiebiopsie voorgeskryf. Die verkryde weefselmonster word in die laboratorium ondersoek om die teenwoordigheid van 'n kankerverwekkende proses te bevestig of te weier. In hierdie geval word 'n ultraklankskandering elke ses maande aanbeveel. As die nodus geen neiging het om te verhoog nie, kan ultrasoniese diagnostiek een keer per jaar uitgevoer word.

Sommige statistieke

Onder tiroïedpatologieë, chroniese outo-immuun-tiroïeditis, is die voorste plek onder tiroïedpatologieë - 35%, en skildklierlaesies self voorkom onmiddellik ná diabetes.

AIT van die tiroïedklier is teenwoordig in 3-4% van die wêreld se bevolking. In die algemeen is endokriene patologieë in die frekwensie van voorkoms by 2 plekke na CVD.

AIT van die tiroïedklier voorkom meer in vroue - 10-20 keer. Die hoogtepunt van gevalle vind plaas op die ouderdom van 40-50 jaar. Met die voorkoms van tiroïeditis by kinders - die intellek ly duidelik - dit begin lag. In onlangse jare was daar 'n neiging om hierdie patologie te verjong.

Oorsake AIT

Chroniese outo-immuun tiroïeditis (limfoomate tiroïeditis) het altyd net 'n oorerflike aard. Dikwels word hy vergesel deur addisionele outo-immuunpatologieë: diabetes, lupus erythematosus, rumatiek, DTZ, myasthenia, Sjogren sindroom, vitiligo, kollagenose, ens. Maar om siek te word, is dit nie genoeg dat oorerflikheid genoeg is om te werk nie. Dan word uitdagende faktore genaamd triggers tot die redding gekom.

Die belangrikste hiervan is chroniese infeksies van die boonste lugweg. Volgende kom karige tande, infeksies (griep, pampoentjies, masels), onbeheerde inname van jodiumbevattende middels, hormone, bestralingseffekte, gevaarlik in enige dosisse, swak ekologie met oormatige fluoried en chloor in die omgewing, gebrek aan selenium en sink, insolasie, psigotrauma en stres .

Met slegte genetika het sulke pasiënte 'n geboorte neiging om tiroïeditis te verkry. Hulle het 'n defek in die gene wat die aktiwiteit van die immuunstelsel kode. Dit is sleg omdat dit die behandeling bemoeilik, dit vergemaklik die taak om voorkoming te doen.

Slegte ekologie - gee verhoogde toegang tot die liggaam aan verskeie toksiene, giftige chemikalieë en die skildklier word die eerste op hul pad. Daarom, in enige gevaarlike werk, moenie vergeet om TB te beskerm en te gehoorsaam nie.

Die negatiewe effek van dwelms. Onlangs kan interferone, jodiumpreparate, litium, hormone en oestrogenes hieraan toegeskryf word.

By die behandeling van interferone kom sitokiene massaal in die bloedstroom, wat die skildklier letterlik bombardeer, sy werk ontwrig en ontsteking veroorsaak met 'n prentjie van chroniese tiroïeditis.

Die proses van die ontwikkeling van outimmunisasie is baie kompleks en veelsydig. Vir 'n algemene idee gebeur dit soos volg: enige selle van die liggaam, beide mikrobiese en "inheemse", is altyd verplig om hulself voor te stel.

Om dit te doen, sit hulle op die oppervlak van iets soos 'n seinvlag - dit is 'n spesiale spesifieke proteïen. Hierdie proteïen of proteïen is "antigene" genoem, om uit te skakel wat, indien hulle vreemd is, die immuunstelsel teenliggaampies produseer wat hulle vernietig.

ENT-organe saam met die tiroïedklier het een algemene drein - die limfstelsel, wat al die toksiene en patogene inneem. Die limfvate deurdring die hele klier, soos die bloedvate, en wanneer die inkomende patoagente saamsmelt in die limf, merk hulle voortdurend die tiroïedklier as besmet. En immuun selle elke sekonde nader elke sel en kyk dit na gevaar volgens hul antigene. Hulle ontvang ook die "lys" van antigene selfs gedurende die tydperk van die fetus se geboorte deur die moeder.

Interessant genoeg het sommige organe gewoonlik nie sulke goedgekeurde antigene nie. Sulke organe word omring deur 'n selversperring wat nie toelaat dat limfosiete deurloop nie.

SHCHZ net van sulke. Wanneer hierdie versperring as gevolg van punte gebreek word, verskyn chroniese outo-immuun-tiroïeditis. Verder, in sulke pasiënte, vind geen ontwrigting plaas in terme van limfosiete van verhoogde aggressiwiteit. dit wil sê swak gehalte limfosiete. Daarom, die immuunstelsel misluk en ywerig gejaag om die liggaam te beskerm, soos sy glo, bedrieërs, kliere, en stuur haar moordenaars. En hulle het al die selle in 'n ry vernietig - hul eie en ander. Van die beskadigde selle kom al hul inhoud in die bloed in: organelle - die vernietigde dele van die interne komponente, hormone. Dit lei tot 'n nog groter produksie van teenliggaampies aan thyrocytes. Daar is 'n bose kringloop, die proses word siklies. Daar is dus outo-immuun prosesse.

Hoekom gebeur dit meer by vroue? Hul oestrogeen het 'n direkte invloed op die immuunstelsel, maar testosteroon doen nie.

Siekte klassifikasie

Die kategorie chroniese tiroïeditis (AIT) sluit verskeie patologieë in. Dit is:

  1. HAIT of Hashimoto siekte. Hy word dikwels net AIT genoem, as 'n klassieke voorbeeld van tiroïeditis, dit het 'n goeie kursus. Chroniese outo-immuun-tiroïeditis (Hashimoto's siekte of tiroïeditis) word ook limfomatiese goiter genoem, omdat dit veroorsaak dat die klier swel as gevolg van die inflammasie.
  2. Postpartum tiroïeditis - ontwikkel 1,5 maande na geboorte, wanneer die tiroïedklier ontsteek word as gevolg van verhoogde reaktiwiteit van die immuunstelsel. Dit is omdat tydens die swangerskap die skildklier onderdruk is om die fetus te bewaar, wat eintlik vreemd is aan die liggaam van die swanger vrou. Aan die einde van kraam kan die skildklier reageer op 'n verhoogde koers - dit is individueel. Die kliniek bestaan ​​uit manifestasies van klein hipertiroïedisme: gewigsverlies, astenie. Soms is daar dalk 'n gevoel van hitte, tagikardie, buiswisselings, slapeloosheid, handbewende. Maar geleidelik, oor 4 maande, word hierdie tekens vervang deur hipotireose. Dit kan verkeerd wees vir postpartum depressie.
  3. Smeerlose vorm - etiologie is nie duidelik nie. Die patogenese is soortgelyk aan postpartum. Daar is ook tekens van ligte hipertiroïedisme, die simptome word toegeskryf aan moegheid.
  4. Sitokine-geïnduseerde vorm - verskyn in die behandeling van enige patologieë met interferone. Dikwels gebeur dit tydens die behandeling van hepatitis C om die oorgang na sirrose te voorkom.

Simptome van tiroïeditis van die tiroïedklier kan óf in die rigting van hipertireose of hipofunksie wees, maar die manifestasies is gewoonlik gering.

stroomaf skeiding:

  1. Die latente vorm is die werk van die tiroïedklier in N, maar die volume kan effens toegeneem word.
  2. Hipertrofiese opsie - 'n toename in die grootte van die tiroïedklier vind plaas ten koste van verskeie nodusse of diffuse. Dan word tiroïeditis gediagnoseer met knoppie.
  3. Atrofiese aansig: hormone minder as normaal, die grootte word ook verminder. Dit is die tiroïed hipofunksie.

Stadiums en simptome van AIT

Alle beskikbare fases vloei glad in mekaar.

Eutroïed stadium - limfosiete sien vyande in die tiroïed selle, besluit om hulle aan te val. Teenliggaamproduksie begin. Daar is 'n vernietiging van tiroëtes. As 'n klein aantal selle sterf, word euthyroidisme behou.

Simptome kan versteur word deur die volume van die tiroïedklier te verhoog wanneer dit gepas kan word. Daar kan moeilik wees om te sluk, verminderde prestasie, wanneer die pasiënt vinnig moeg word, selfs van die gewone dinge.

Subkliniese stadium - simptome mag dieselfde wees. Die aantal vernietigde selle gaan voort om te groei, maar die tydelike siektes wat normaalweg in rus moet wees, word tans in die werk ingesluit. Stimuleer hulle aan hierdie TSH.

Thirotoksikose - kom voor by 'n groot aantal teenliggaampies. simptome:

  • prikkelbaarheid, woede, ongemaklikheid,
  • verhoogde moegheid
  • swakheid
  • huilerigheid,
  • hitte onverdraagsaamheid
  • hyperhidrose,
  • tagikardie,
  • diarree,
  • verminderde libido
  • oortredings van MC.

Hipotiroïedisme - die meeste selle word vernietig, die klier is verminder en die laaste stadium van AIT kom voor.

  • apatie en 'n neiging om stemming te verlaag,
  • inhibisie van spraak, beweging en denke,
  • verlies aan eetlus en gewigstoename
  • vel word gekompakteer deur konstante swelling, word geel of wasagtig, dit is so dig dat dit onmoontlik is om dit in die vou te versamel,
  • gesig suiwer, uitdrukkingloos,
  • chroniese hardlywigheid as gevolg van stadiger motiliteit,
  • kilheid,
  • haarverlies
  • bros naels,
  • heesheid van stem,
  • oligomenorrhea,
  • artralgie.

Impak van AIT op Vrugbaarheid

Alle stadiums, behalwe die toestand van hipotireose, beïnvloed nie veral konsepsie nie, dit kan voorkom. 'N Uitsondering is hipotireose. Onvrugbaarheid kan ontwikkel en bevrugting word onmoontlik.

Die feit is dat skildklierhormone direk verband hou met die eierstokke. Wanneer skildklierhormone laag is, werk die eierstokke swak, gevolglike prosesse in die vorm van ovulasie en follikelmaturasie vind nie plaas nie.

As 'n vrou dit in ag neem en by 'n endokrinoloog geregistreer is met die ontvangs van vervangingshormone, begin swangerskap. Maar as gevolg van die outo-immuniteit van die proses, sal teenliggaampies nie toelaat dat die fetus verduur nie.

Daarbenewens los die dosis Eutiroks in sulke gevalle niks op nie. Dokters in sulke gevalle kan Progesteroon voorskryf.

Mediese toesig tydens die swangerskap is in elk geval nodig. Tipies word die dosis tiroksien met 40% toegeneem, want daar ontstaan ​​daar die behoefte aan 2 organismes - die moeder en die fetus.

Andersins kan die kind in die baarmoeder sterf of gebore word met aangebore hipotireose. En dit is ekwivalent nie net vir gestremde metabolisme nie, maar ook vir aangebore demensie.

Simptome van AIT in die algemeen

Ten spyte van die verskeidenheid vorms en stadiums van AIT, het hulle almal een algemene manifestasie - die teenwoordigheid van 'n inflammatoriese proses in die tiroïedklier. Dit verg altyd behandeling. Die aanvang van patologie in 90% van die gevalle is asimptomaties.

Sulke klier funksioneer gewoonlik vir 'n lang tyd. Die tydperk van so 'n kursus duur tot 2-3 jaar en meer. Dan kom die eerste klokke.

Die vroeë tekens is onaangename sensasies in die nek, 'n gevoel van knyp in die keel, 'n knop daarin, dit voel veral as jy hoë krae, truie, ens. Dra.

Soms is ligte swakheid en seerheid van die gewrigte vlugtig. Al die simptome is gegroepeer in 3 groot groepe: asteniese, hormoonvormende, gedrags.

Astheniese manifestasies manifesteer in moegheid, algemene swakheid, lusteloosheid, spiertonus verminder. Gereelde hoofpyn en duiseligheid, slaapstoornisse. Astenie word versterk deur verhoogde hormoonproduksie. Daar kan 'n gewigsverlies wees. Dan het sulke manifestasies soos verhoogde hartklop, bewing van die liggaam, verhoogde aptyt.

By mans ontwikkel impotensie, in vroue val MC inmekaar. Die klier word in hierdie tyd vergroot, dit verander die grootte van die nek wat dik en vervorm word.

Tekens van gedragsafwykings is kenmerkend: die pasiënt is dikwels angstig, skeurend, voortdurend gefrustreer. In gesprek verloor hy dikwels die onderwerp van gesprek, word verbosend, maar leeg.

Chroniese outo-immuun-tiroïeditis is ook anders, want dit lyk nie baie lank nie. In die latere stadiums van AIT is die kliniek soortgelyk aan hipotireose. Simptomatologie word veroorsaak deur remming van alle prosesse in die liggaam, waaruit die meeste simptome voorkom.

Stemming gee dikwels 'n depressiewe aanraking,

  • geheue verminder,
  • moeilik om te konsentreer en te fokus op,
  • die pasiënt is lusteloos, slaperig, of kla oor moegheid,
  • gewig styg geleidelik, teen verskillende snelhede op die agtergrond van verminderde eetlus,
  • bradikardie en verlaging van bloeddruk
  • kilheid,
  • swakheid, ten spyte van goeie voeding
  • kan nie die gewone hoeveelheid werk doen nie
  • geïnhibeerde reaksies, gedagtes, bewegings, spraak,
  • vel is leweloos droog, geel, droog,
  • peeling van die vel, pasty gesig,
  • onuitdrukkende mimiek, haarverlies en bros naels,
  • verlies van libido
  • chroniese hardlywigheid
  • oligomenorrhea of ​​intermenstruele bloeding.

HAIT behandeling

Chroniese outo-immuun-tiroïeditis (Hashimoto-tiroïeditis) en die behandeling daarvan impliseer nie 'n spesiale spesifieke terapie nie. In die fase van tirotoksikose is behandeling simptomaties en thyreostatika. Ken Mercazolil, Tiamazol, Beta-blokkers toe.

In hipotireose, behandeling met L-tiroksien. In die teenwoordigheid van IHD by ouer pasiënte is die dosis aan die begin minimaal. Beheer van hormoonvlakke en behandeling word elke 2 maande uitgevoer. In die koue seisoen (herfs en winter) kan AIT vererger en verander in subakute tiroïeditis, dan word glukokortikosteroïede voorgeskryf (meestal Prednisolone). Daar is gereelde gevalle waar 'n potensiële moeder aan eutroïedisme en tydens swangerskap gely het, en met die voltooiing van kraam het die skildklier begin om sy funksie te verminder voor die aanvang van hipotireose.

In elk geval, om die inflammatoriese proses te beïnvloed, stel hulle NSAIDs aan - Voltaren, Metindol, Indomethacin, Ibuprofen, Nimesil, ens. Hulle verminder ook die produksie van teenliggaampies. Aanvullend deur behandeling met vitamiene, adaptogeen. Verminderde immuniteit word behandel met immunomodulators. Die teenwoordigheid van CVD vereis die aanstelling van adreno-blokkers.

Wanneer goiter ontstaan ​​as gevolg van hipertiroïedisme en as dit kompressie sindroom veroorsaak, is die behandeling gewoonlik chirurgies.

Die progressie van die siekte kom baie geleidelik voor. Met voldoende HRT word langtermyn-remissie behaal.

Terselfdertyd behou pasiënte hul normale aktiwiteit vir meer as 15-18 jaar, selfs met inagneming van eksacerbasies. Hulle is gewoonlik kortstondig, kan geassosieer word met hipotermie in die koue seisoen op die agtergrond van uitdagende oomblikke.

Loading...