Gewilde Poste

Editor'S Choice - 2019

Biochemiese bloedtoets: standaarde by volwassenes en kinders, aanwysers, hoe om die resultate te ontsyfer


Hierdie tipe laboratoriumnavorsing word toegeken om die diagnose te bevestig en weer die doeltreffendheid van die behandeling te monitor. Die resultate van biochemiese analise van bloed toon:

  • die toestand van die organe wat betrokke is by die vorming en verwerking van bloed selle (beenmurg, milt, limfknope, lewer)
  • hormonale en bloedsomloopstelsels,
  • tekort aan vitamiene en spoorelemente wat noodsaaklik is vir die liggaam,
  • die uitskeidingstelsel,
  • fisiologiese aspekte van alle tipes metabolisme.

Voorbereiding vir analise

Om die aanwysers van die analise ooreen te stem met die werklikheid, is 'n eenvoudige voorbereiding vir die prosedure nodig.

  • Biochemiese bloedtoetse word in die oggend op 'n leë maag geneem. As dit nie moontlik is om bloed vroeg in die oggend te skenk nie, is dit moontlik om bloedmonsters op enige ander tyd te doen, maar terselfdertyd mag dit nie 6 uur voor die prosedure eet nie.
  • Vir 'n paar dae is dit nodig om alkohol, vetterige en soet kosse uit te sluit.
  • 2 uur voor die analise moet jy onthou om te rook.
  • Die dag voor die prosedure verwyder swaar fisiese inspanning.
  • Voordat jy 'n bloedmonster neem, is dit nodig om 15-20 minute in 'n rustige toestand te sit, indien 'n persoon 'n vrag op die hart ervaar het (stap teen 'n vinnige pas, klim die trappe).

Tabel van norme vir biochemiese analise van bloed

Oorweging van die veelsydigheid van die navorsing in die biochemiese laboratorium en die hoë belangstelling van pasiënte in hierdie onderwerp, sal ons probeer om hierdie toetse op te som, maar ons sal ons beperk tot die algemeenste aanwysers. Die name, meeteenhede en norme sal in die vorm van 'n tabel so naby moontlik aan die amptelike vorm van BAC-resultate aangebied word.

Daar moet in gedagte gehou word dat die norme van baie aanwysers by volwassenes en kinders verskil en bovendien dikwels afhanklik is van geslag, eienskappe en vermoëns van 'n organisme. Sodat die tafel nie die leser raak nie, sal die norme hoofsaaklik vir volwassenes gegee word, met vermelding van die waardes van aanwysers by kinders (onder 14 jaar oud), mans en vroue afsonderlik, indien nodig.

64 - 83 (vir volwassenes)

35 - 50 (vir volwassenes)

2,5 - 8,3 (volwassenes)

kinders - van 27 tot 62

bilirubien algehele

volwassenes: 3,89 - 5,83

meer as 60 jaar oud - tot 6,38

by kinders: afhangende van ouderdom

20 - 130 (volwassenes)

tot 195 by mans

tot 170 vir vroue

by kinders afhangende van ouderdom:

1 maand - 150-785, geleidelike afname in die jaar tot 145 - 365, tot 2 jaar - tot 86 - 305, by kinders en adolessente wissel die norm van 100 tot 290 U / l

tot en met 'n maand - tot 163

tot 'n jaar - onder 91

tot 14 jaar oud - onder 17 O / l

134 - 150 (volwassenes)

kinders - 130 - 145

by volwassenes: 3.6- 5.4

tot 1 maand -3,6 - 6,0

tot en met die jaar - 3.7 - 5.7

onder 14 jaar oud - 3.2 - 5.4

0,65 - 1,3 (volwassenes)

van 1.3 tot 2.1 (kinders)

Tot 'n jaar - 7.16 - 17.9

onder 14 jaar oud - 8,95 - 21,48

11 - 18 (volwassenes)

Die dokter, nadat hy na die pasiënt se klagtes geluister het en op die kliniese manifestasies staatmaak, in 'n pasiënt met arteriële hipertensie, sal waarskynlik eerstens die lipiedspektrum ondersoek. As hepatitis vermoed word, sal hy bilirubien, ALT, AST en moontlik alkaliese fosfatase voorskryf. En natuurlik - die eerste teken van diabetes mellitus (onbeperkte dors) is die rede vir die bloedtoets vir suiker, en die voor die hand liggende tekens van bloedarmoede sal mense geïnteresseerd maak in yster, ferritien, tranferrien en OZHSS. By ontvangs van nie baie goeie resultate kan biochemiese studies altyd voortgesit word deur ekstra ontledings uit te brei (na goeddunke van die geneesheer).

Hoofaanwysers van biochemiese analise van bloed

Volgens die gewysigde algemene bloedtoets word die teenwoordigheid van patologie beoordeel, wat nog gesoek moet word. Biochemiese analise, in teenstelling met die algemene kliniese, toon disfunksies van 'n sekere orgaan as gevolg van patologiese veranderingewat nie deur die persoon self erken word nie, dit wil sê op die stadium van die latente verloop van die siekte. Daarbenewens help die LHC om vas te stel of die liggaam genoeg vitamiene, spoorelemente en ander nodige stowwe bevat. Die hoofaanwysers van biochemiese analise van bloed sluit dus 'n aantal laboratoriumtoetse in, wat vir die gerief van persepsie in groepe verdeel moet word.

Hierdie groep in die BAC word verteenwoordig deur proteïene, waarsonder die lewe van die organisme onmoontlik is en spesifieke proteïenstrukture voortspruitend uit sekere (uiterste) situasies:

  • Totale proteïen, 'n verandering in die vlak daarvan, kan die ontwikkeling van patologiese prosesse, insluitende kanker, in sommige interne organe (lewer, nier, spysverteringskanaal) en bindweefsel aandui, maar 'n mens moet nie vergeet dat 'n afname in die totale proteïeninhoud kan lei nie sy onvoldoende kwitansie met kos. Tesame met die totale proteïen word die proteïenfrakties (α, β, γ) dikwels ook bestudeer, aangesien die afname en toename in die inhoud van verskillende proteïene, die skending van die verhouding tussen hulle, is metgeselle van baie patologiese toestande.
  • albumien, om die patologie van parenkymale organe (lewer, niere) te vind, rumatiek en neoplasmas te diagnoseer, asook om die effek van hormonale middels op die liggaam op te spoor of die gevolge van hongerdieë.
  • mioglobien gebruik om patologiese veranderinge in die hartspier en skeletspiere te identifiseer. Die rede vir die toename in hierdie aanwyser kan ook beserings, termiese letsels en gereelde toevalle wees.
  • transferrin - yster bindend en vervoer proteïen, veranderinge in die waardes wat kan dui op 'n afname in die funksionele vermoëns van die lewer.
  • Ferritien is 'n proteïen wat 'n ysterreservaat in die liggaam skep, die vlak word ondersoek vir die diagnose van bloedarmoede van verskillende oorsprong (ystertekort of wat verband hou met 'n ander patologie: infeksies, rumatiek, kwaadaardige neoplasmas),
  • OBZHZH (totale ysterbindingsvermoë van serum), wat die toestand van proteïene wat verantwoordelik is vir die metabolisme, binding en vervoer van die ferrum in die liggaam, toon. OZHSS verander in lewersiektes, anemieë, tumorprosesse.
  • hepatocuprein - 'n Proteïen wat koperione vervoer. 'N Verhoogde CP-aktiwiteit word waargeneem in miokardiale infarksie, inflammatoriese prosesse en kwaadaardige neoplasmas van verskillende lokalisering, maar meestal word hierdie laboratoriumtoets gebruik om Konovalov-Wilson se siekte te diagnoseer - ernstige hepatokerebrale patologie.
  • CRP (C-reaktiewe proteïen) - spesifieke proteïen wat in die bloed serum voorkom die siekes menslike (penetrasie van aansteeklike middels, inflammasie, trauma, tuberkulose, septiese onkologiese prosesse, meningitis, miokardiale infarksie, komplikasies na chirurgiese ingrypings).
  • Reumatoïde faktor - 'n groep spesifieke immunoglobuliene (autoantibodies) gesintetiseer tydens die ontwikkeling van rumatoïede artritis en ander patologiese toestande (sistemiese lupus eritematosus, septiese endokarditis, tuberkulose, aansteeklike mononukleose, sekere hematologiese siektes). By rumatoïede artritis word 'n toename in aktiwiteit dikwels waargeneem. antistreptolysien O (ASO), maar ASLO is in groter mate 'n merker van sensitiwiteit vir streptokokke infeksie met die ontwikkeling van rumatiek, wat hoër indekswaarde as RA gee.

Ensieme in die biochemiese analise van bloed word meer dikwels voorgestel deur "lewer toetse" (AlT en AST) en amilase, wat aansienlik toeneem in geval van probleme met die pankreas. Intussen is die lys van ensieme wat oor die toestand van die liggaam kan vertel baie wyer:

  1. Alanien aminotransferase (AlT) - is ingesluit by bogenoemde "lewerfunksietoetse", aangesien dit hoofsaaklik 'n aanduiding is van die funksionele vermoëns van die lewer, en dan kenmerk dit ander organe.
  2. Aspartaat aminotransferase (AsT) - Benewens die identifisering van lewersiekte, word dit gebruik in die diagnose van hartsiektes (miokardiale infarksie, rumatiese hartsiekte, angina) en sommige aansteeklike prosesse.
  3. α-amilase en pankreasamilase - Hierdie aanwysers sien meestal inflammatoriese prosesse in die pankreas, hoewel die aktiwiteit van amilase in ander gevalle kan toeneem: epidemiese parotitis, chirurgiese ingrypings in die abdominale organe, nierversaking, hoë dosisse alkohol, die gebruik van geneesmiddels van sekere farmaseutiese groepe (dwelms, hormone, salisilate).
  4. Creatine Kinase(CC)- 'n Ensiem wat die energie metabolisme weerspieël wat voorkom in die selle van verskillende weefsels (senuweeagtig, gespierd). Verhoogde waardes Kreatine kinase MB breuke ('n belangrike laboratorium toets in die kardiologiese praktyk) maak dit moontlik om die miokardiale infarksie self te diagnoseer en om die prognose daarvan te bepaal en sodoende die dokter te help om die mees geskikte behandelingstaktiek te kies.
  5. Laktaat dehidrogenase (LDH) - intrasellulêre ensiem, 'n toename in die aktiwiteit waarvan in miokardiale infarksie waargeneem word, sekere tipes anemie (hemolitiese en megaloblastiese), hepatitis. 'N Beduidende toename in die tempo is kenmerkend van kwaadaardige gewasse en veral hul metastase.
  6. gammaGlutamyltranspeptidase (GGTP) - Bepaling van die aktiwiteit van hierdie ensiem is van groot hulp by die diagnose van inflammatoriese (akute en chroniese) lewer siektes wat voorkom sonder gemerkte kliniese manifestasies.
  7. lipase - 'n ensiem wat betrokke is by die afbreek van neutrale vette. 'N Belangrike rol behoort aan die pankreaslipase, wat 'n spesiale betekenis in gastro-enterologie verkry het, aangesien dit die indikator soos amilase in sy diagnostiese vermoëns (siektes van die pankreas) oorskry.
  8. Alkaliese fosfatase - die doel daarvan is geskik vir siektes van die skeletsisteem, lewer en galweg.
  9. Fosfatasuur - 'n toename in die aktiwiteit van hierdie ensiem word hoofsaaklik waargeneem in die nederlaag van die prostaatklier.
  10. cholienesterase - die vlak van sy aktiwiteit weerspieël die sintetiese vermoë van die hepatiese parenchiem, maar dit moet op gelet word dat die digitale uitdrukking van hierdie ensiem aansienlik afneem met beduidende lewerskade (ernstige siekte). Daarbenewens verminder die ensiemaktiwiteit met pulmonale trombo-embolisme (PE), miokardiale infarksie, kwaadaardige neoplasmas, myeloma, rumatiek en inflammatoriese prosesse in die niere. Dit is onwaarskynlik dat hierdie toestande as long geklassifiseer kan word. Dit is dus duidelik waarom cholinesterase-aktiwiteit hoofsaaklik belangstel in binne-dokters, eerder as klinieke.

Lipiedspektrum

Diagnose van siektes van die kardiovaskulêre stelsel, as 'n reël, is nie beperk tot die aanstelling van totale cholesterol nie. Vir die kardioloog het hierdie aanwyser in isolasie geen spesifieke inligting nie. Om uit te vind watter toestand die vaskulêre mure is (en hulle kan deur aterosklerose aangeraak word), is daar tekens van die ontwikkeling van IHD of, God verbied, miokardiale infarksie is duidelik bedreig, gebruik meestal 'n biochemiese toets genaamd lipiedspektrumwat insluit:

  • Totale cholesterol
  • Lae digtheid lipoproteïen (cholesterol-LDL),
  • Hoë-digtheid lipoproteïene (cholesterol-HDL)
  • trigliseriede
  • Die atherogene koëffisiënt, wat bereken word volgens die formule, gebaseer op die numeriese waardes van die indikators hierbo genoem.

Dit blyk dat daar geen spesiale behoefte is om die eienskappe, kliniese en biologiese betekenis van al die komponente van die lipiedspektrum weer te beskryf nie. Hulle is redelik gedetailleerd in die relevante onderwerpe wat op ons webwerf geplaas word.

Waarskynlik die mees algemene analise onder die aanwysers van bloed biochemie is die inhoud van glukose ("suiker"). Hierdie toets hoef nie addisionele kommentaar te lewer nie, almal weet dat dit streng op 'n leë maag uitgevoer word, en dit dui aan of 'n persoon nie diabetes ondervind nie. Alhoewel, moet daar kennis geneem word dat daar ander redes is vir die toename in hierdie aanwyser, nie verwant aan die teenwoordigheid van 'n verskriklike siekte nie (beserings, brandwonde, hepatiese patologie, pankreassiektes, oormatige eet van suikervoeding).

Vrae vir jong, nog nie kundige in die "suiker" geval van pasiënte, kan veroorsaak glukose-laai deeg (suikerkurwe)wat hoofsaaklik voorgeskryf word om verborge vorme van diabetes te identifiseer.

Die relatief nuwe toetse wat ontwerp word om die gedrag van koolhidrate in die liggaam te bepaal, sluit in geglyseerde proteïene (of glikosilieer - wat een en dieselfde is):

  1. Glycated albumin (in die LHC is dit aangedui as fruktosamien),
  2. Glycosylated hemoglobine
  3. Glycosylated lipoproteins.

Bilirubien is 'n afbreekproduk van eritrosiete hemoglobien, sy verhoogde dosisse is kenmerkend van 'n wye verskeidenheid patologiese toestande. Daarom word drie variante van die hemoglobinogeniese pigment gebruik vir diagnose:

  • Totale bilirubien
  • Direkte of verwante, vervoegde,
  • Indirek (vry, ongebonde, ongeconjugeerde).

Siektes wat verband hou met 'n toename in hierdie pigment kan van die mees uiteenlopende oorsprong en natuur wees (van 'n oorerflike patologie tot onverenigbare bloedoortappings), dus is die diagnose meer gebaseer op die verhouding van bilirubienfrakties, eerder as op die algehele waarde daarvan. Dikwels help hierdie laboratoriumtoets om abnormaliteite te diagnoseer wat veroorsaak word deur skade aan die lewer en galweefsel.

Lae molekulêre gewig stikstofhoudende stowwe

In die biochemiese studie van bloed word lae-okulêre stikstofstowwe verteenwoordig deur die volgende aanwysers:

  1. Kreatinien, wat toelaat om die toestand van baie organe en stelsels te bepaal en te vertel van ernstige oortredings van hul funksie (ernstige skade aan die lewer en niere, gewasse, diabetes, verminderde bynierfunksie).
  2. Ureum, wat die hoofontleding is, dui op die ontwikkeling van nierversaking (uremiese sindroom, "mochebrove"). Aanstelling van ureum om die funksionele vermoëns van ander organe te bepaal: lewer, hart, spysverteringskanaal sal gepas wees.

Sporeelemente, sure, vitamiene

In die biochemiese studie van bloed is dit dikwels moontlik om toetse te vind wat die vlak van anorganiese stowwe en organiese verbindings bepaal:

  • Kalsium (Ca) is 'n intrasellulêre katioon, waarvan die hoofkonsentrasiediens die skeletsisteem is. Die waardes van die indikator wissel met siektes van die bene, skildklier, lewer en niere. Kalsium dien as 'n belangrike diagnostiese toets vir die opsporing van die patologie van die ontwikkeling van die skeletsisteem by kinders,
  • Natrium (Na) behoort aan die hoof ekstrasellulêre katione, water oor dra, 'n verandering in die konsentrasie van natrium en die vrystelling daarvan buite die grense van aanvaarbare waardes kan ernstige patologiese toestande meebring,
  • Kalium (K) - veranderinge in die vlak in die rigting van afname kan die hart in systool stop, en in die rigting van toenemende - in diastool (albei is sleg)
  • Fosfor (P) is 'n chemiese element wat sterk in die liggaam geassosieer word met kalsium, of eerder met die metabolisme van laasgenoemde,
  • Magnesium (Mg) - en gebrek aan (verkalking van arteriële vate, verminderde bloedvloei in die mikrovasculatuur, die ontwikkeling van arteriële hipertensie) en oormaat ("magnesia narkose", hartblok, koma) behels versteurings in die liggaam,
  • Yster (Fe) kan sonder kommentaar lewer, hierdie element is 'n integrale deel van hemoglobien - vandaar sy hoofrol,
  • Chloor (Cl) is die hoof ekstrasellulêre osmoties aktiewe plasma-anioon,
  • Sink (Zn) - gebrek aan sink vertraag groei en seksuele ontwikkeling, verhoog die milt en lewer, dra by tot die voorkoms van bloedarmoede,
  • Sianokobalamien (vitamien B12),
  • Askorbiensuur (vitamien C),
  • Foliensuur
  • Calcitriol (vitamien D) - tekort inhibeer die vorming van beenweefsel, veroorsaak rickets by kinders,
  • Urienzuur ('n ruil van purine basisse, wat 'n belangrike rol speel in die vorming van 'n siekte soos jig).

Sentraal tot laboratoriumdiagnose

Sommige laboratoriumtoetse, hoewel ingesluit in die afdeling biochemie, staan ​​apart en word afsonderlik waargeneem. Dit geld byvoorbeeld vir so 'n analise as 'n koagulogram, wat die hemostase stelsel bestudeer en sluit die studie van koagulasie faktore in.

By die beskrywing van die LHC is baie laboratoriumtoetse (proteïene, ensieme, vitamiene) geïgnoreer, maar meestal is dit toetse wat in seldsame gevalle voorgeskryf word. Dit is dus onwaarskynlik dat die belangstelling van 'n wye verskeidenheid lesers wakker word.

Daarbenewens moet daarop gelet word dat die studie van hormone of die bepaling van die vlak van immunoglobuliene (IgA, IgG, IgM) is ook 'n biochemiese bloedtoetswat egter hoofsaaklik deur ELISA (ensiemgekoppelde immunosorbens-toets) uitgevoer word in laboratoriums met 'n effens ander profiel. As 'n reël pasiënte met gewone biochemie nie een of ander manier assosieer nie, en selfs hulle in hierdie onderwerp beïnvloed, moet ons groot en onbegryplike tabelle teken. In menslike bloed kan mens egter amper enige stof identifiseer wat voortdurend of per ongeluk daaraan voorkom, maar om elkeen deeglik te ondersoek, moet 'n mens baie wetenskaplike werk skryf.

Vir die basiese beoordeling van die stand van menslike gesondheid word die volgende aanwysers gewoonlik gebruik:

  1. Общий белок,
  2. Альбумин,
  3. Мочевина,
  4. Мочевая кислота,
  5. АсАТ,
  6. АлАТ,
  7. ЛДГ,
  8. ЩФ,
  9. Глюкоза,
  10. Билирубин (общий и связанный),
  11. Холестерин общий и ЛПВП,
  12. Натрий,
  13. Калий,
  14. Железо,
  15. ОЖСС.

Gewapen met hierdie lys kan die pasiënt na die betaalde biochemiese laboratoriums gaan en biologiese materiaal vir navorsing skenk, maar met die resultate moet u 'n spesialis kontak wat die biochemiese analise van bloed sal ontcijfer.

Verskillende benadering tot een probleem

Die dekodering van biochemiese bloedtoetse, sowel as ander laboratoriumtoetse, word uitgevoer deur 'n laboratoriumdiagnostiese dokter of geneesheer. Tog is dit moontlik om die belangstelling en angs van die pasiënt wat 'n antwoord op sy hande ontvang het, te verstaan ​​met die resultate van die studie van sy eie bloed. Nie almal kan wag vir wat die dokter sal sê nie: verhoogde tariewe of omgekeerd, hulle is onder aanvaarbare waardes. Die dokter sal natuurlik die getalle onderstreep in rooi of op 'n ander manier onderstreep en vertel wat siektes mag verberg onder afwykings van die norm. Die konsultasie kan egter môre of môre wees en die resultate is in u eie hande.

As gevolg van die feit dat die meeste pasiënte nou taamlik geletterde mense is en baie "vaardig" in die geneeskunde het, het ons probeer om die mees algemene tipes BAC's saam te verstaan, maar weer - net vir inligtingsdoeleindes. In hierdie verband wil ek pasiënte waarsku teen selfontcijfering van biochemiese analise van bloed omdat Dieselfde waardes van BAC kan in verskillende mense oor verskillende siektes praat. Om dit te verstaan, behels die dokter ander laboratoriumtoetse en instrumentele metodes in die diagnostiese soektog, verduidelik die geskiedenis, stel konsultasies van verwante spesialiste aan. En nadat hy al die faktore saamgekom het, insluitende biochemiese bloedtoetse, maak die dokter sy uitspraak (stel die diagnose vas).

Die pasiënt benader hierdie vraag anders: sonder spesiale kennis, evalueer die resultate eenkantig: die aanwyser is verhef - dit beteken dat die pasiënt (die naam van die siekte nie moeilik is om te vind nie). Dit is egter nog steeds die helfte van die probleem, erger as die mens op grond van die uitslae van die ontledings en sy eie gevolgtrekkings 'n behandeling vir homself voorskryf. Dit is onaanvaarbaar omdat jy die tyd kan mis as die persoon baie siek is, of jou liggaam benadeel met behulp van die metodes van behandeling wat in twyfelagtige bronne gelees word. En hier Wat die pasiënt regtig moet weet en onthou, is hoe om behoorlik voor te berei vir biochemiese bloedtoetse.

Om onnodige koste te vermy

Biochemiese bloedtoetse word altyd op 'n leë maag uitgevoer, aangesien dit baie sensitief is vir verskillende stowwe.In die liggaam op die vooraand van die analise (kos, farmaseutiese produkte). Die hormonale agtergrond van 'n persoon is veral onstabiel vir verskeie eksterne en interne invloede. Wanneer jy na die laboratorium gaan, moet jy dus sulke nuanses in ag neem en probeer om behoorlik voor te berei (hormoon toetsing is nie baie goedkoop nie).

Om die biochemie van bloed te bestudeer, is dit nodig om dit uit die ulnerare te onttrek in 'n hoeveelheid van minstens 5 ml (wanneer serum op 'n outomatiese ontleder toets word, is dit moontlik om met 'n kleiner dosis te doen). Die persoon wat tot die analise gekom het, moet duidelik wees en voorbereid wees vir 'n belangrike prosedure:

  • Skep 'n ligte aandete in die aand, waarna jy net skoon water kan drink (alkohol, tee, koffie, sappe sluit nie toegelate drankies in nie)
  • Kanselleer aandrit (sluit verhoogde fisiese aktiwiteit uit), aangesien dit volgens die modus geskeduleer is,
  • Ontken die plesier om 'n warm bad vir die nag te neem,
  • Dapper behartig 'n 8-12 uur vinnig (vir die lipiedspektrum word dit nie vir 16 ure aanbeveel nie)
  • Moenie die oggend pille vat nie, moenie hef nie,
  • Moet nie voortydig senuweeagtig wees nie, sodat dit in 'n rustige toestand by die laboratorium kan kom.

Andersins moet u die CFL weer besoek, wat addisionele senuwee- en materiaalkoste sal meebring. Daar is geen behoefte om biochemie met die algemene bloedtoets te vergelyk, waar die sellulêre samestelling bestudeer word nie. Daar, hoewel voorbereiding nodig is, maar nie so streng nie, kan 'n stukkie van iets lekker geëet nie die resultaat beïnvloed nie. Hier is dit anders: biochemiese indekse word verteenwoordig deur metaboliete en biologies aktiewe stowwe wat nie "onverskillig" kan bly nie, selfs tot die geringste veranderinge binne of om die liggaam. Byvoorbeeld, een lekkergoed wat geëet word vir ontbyt, sal 'n toename in bloedsuiker, insulien vrystelling, aktivering van lewer ensieme en pankreas veroorsaak, ensovoorts. Miskien sal iemand nie glo nie, maar enige van ons optrede sal weerspieël word in die biochemiese analise van bloed.

Hoe om voor te berei vir bloedmonsterneming vir biochemiese analise?

Die verpleegkundige versamel bloed van die pasiënt vir 'n paar minute, hierdie prosedure veroorsaak geen besondere ongemak nie. Biochemiese ondersoek, soos enige ander, vereis die voorbereiding en nakoming van 'n aantal eenvoudige vereistes:

  • bloed moet streng op 'n leë maag geskenk word,
  • aandete op die vooraand moet nie sterk tee en koffie bevat nie, en vetterige kosse en alkohol moet nie vir 2-3 dae verteer word nie,
  • 24 uur moet weerhou van enige termiese prosedures (bad, sauna) en swaar fisiese inspanning,
  • toetse word vroeg in die oggend geneem, eerste van alles, voor mediese prosedures (druppels, inspuitings, radiografie),
  • Toe die pasiënt by die laboratorium kom, is dit raadsaam om vir 10-15 minute te sit voordat hy bloed neem, asem te haal en kalmeer,
  • Om die presiese bloedsuikervlak in die oggend te bepaal, hoef die pasiënt nie sy tande te borsel voordat hy drink, tee of koffie drink nie, selfs as jou oggend met koffie begin, moet jy daarvan weerhou,
  • Ook, voordat jy bloed neem, is dit nie raadsaam om hormone, antibiotika, diuretika en ander medisyne te gebruik nie,
  • twee weke voor die analise moet jy ophou om dwelms te drink wat die konsentrasie lipiede in die bloed verminder (sien statiene om cholesterol te verminder),
  • indien herondersoek nodig is, moet die ontleding op dieselfde tyd van die dag in dieselfde laboratorium geneem word.

Tabel van biochemiese analise van bloed met dekodering

  • 35-45 g / l
  • 21,2-34,9 g / l
  • vroue 44-97 μmol per liter
  • mans 62-124
  • Vir mans - 0,12-0,43 mmol / l
  • Vir vroue - 0,24-0,54 mmol / l
  • vroue groter as of gelyk aan 1,2 mmol per liter
  • mans 1 mmol per liter
  • Vir mans - tot 33.5 U / l
  • Vir vroue - tot 48,6 O / l

Totale proteïen en sy breuke

Proteïen speel 'n baie belangrike rol in die liggaam, dit neem deel aan die konstruksie van nuwe selle, die vorming van humorale immuniteit en die oordrag van stowwe. Proteïene bestaan ​​gewoonlik uit 20 essensiële aminosure, hoewel dit vitamiene, anorganiese stowwe (metale), koolhidraatreste en lipiede insluit.

Die vloeibare deel van die bloed bevat ongeveer 165 verskillende proteïene, wat verskil in struktuur en rol in die liggaam. Alle proteïene word in drie kategorieë of breuke verdeel: albumien, globuliene (α1, α2, β, γ) en fibrinogeen. Aangesien proteïene hoofsaaklik in die lewer geproduseer word, weerspieël hul inhoud die sintetiese funksie van hierdie orgaan.

Die afname in totale proteïen word hipoproteïemie genoem (sien totale proteïen in die bloed). Hierdie toestand vind plaas wanneer:

  • proteïen honger (vegetarisme, proteïen vrye dieet),
  • verhoogde urienuitskeiding (niersiekte, proteïnurie van swanger vroue),
  • Bloedverlies (swaar menstruasie, neusbloeding),
  • brandwonde, veral blaseer,
  • ophoping van plasma in die buikholte (ascites), pleurale holte (ekssudatiewe pleuris), perikardium (perikardiale effusie),
  • kwaadaardige neoplasmas (maagkanker, blaaskanker),
  • skending van die vorming van proteïene (hepatitis, sirrose),
  • langtermyn behandeling met glukokortikosteroïede,
  • afname in die absorpsie van stowwe (enteritis, kolitis, coeliakie, pankreatitis).

Die toename in totale proteïen word hiperproteïenemie genoem, hierdie toestand kan relatief en absoluut wees. 'N Relatiewe toename in proteïene kom voor by die verlies van vloeibare plasma (cholera, herhaalde braking). Die absolute toename in proteïen kom voor tydens inflammatoriese prosesse (as gevolg van globuliene), myeloom. Fisiese arbeid en die verandering van die posisie van die liggaam verander die konsentrasie van hierdie stof met 10%.

Toename koers

  • vloeistof verlies in aansteeklike siektes (dehidrasie)
  • brand siekte

  • akute purulente inflammatoriese prosesse,
  • sistemiese bindweefsel siektes (skleroderma, dermatomyositis, rumatoïede artritis),
  • brand in die herstel fase,
  • nefrotiese sindroom met glomerulonefritis.

Глоб- globulins:

  • hiperlipoproteïemie (aterosklerose, diabetes mellitus),
  • nefrotiese sindroom,
  • 'n maag en derms ulkus wat bloei,
  • hipotireose.

Γ- globuliene:

  • virale en bakteriese infeksies,
  • sistemiese bindweefsel siektes (skleroderma, dermatomyositis, rumatoïede artritis),
  • brandwonde,
  • allergieë,
  • wurmbesmetting.

Stikstofmetabolisme

In die liggaam, bykomend tot die konstruksie van selle, is daar hul konstante verval, gepaardgaande met die ophoping van stikstofbasisse. Hierdie giftige stowwe word in die lewer gevorm en deur die niere uitgeskei. Daarom kan 'n toename in bloedstortings dui op 'n afname in die werk van die niere en lewer, sowel as 'n oormatige afbreek van proteïene. Die hoofaanwysers van stikstofmetabolisme sluit in:

  • ureum en kreatinien
  • minder dikwels residuele stikstof, kreatien, uriensuur, ammoniak, indiaanse en ander word bepaal.

Waarom verander die bloedslagvlak?

  • akute en chroniese glomerulonefritis, piëlonefritis,
  • nephrosclerosis,
  • vergiftiging met soute van kwik, dichlooretaan, etileenglikol,
  • ongeluk sindroom (lang geliefdesindroom),
  • arteriële hipertensie
  • polisistiese niersiekte
  • nier tuberkulose,
  • akute en chroniese nierversaking
  • na toediening van glukose,
  • verhoogde urine uitset (polyuria),
  • na hemodialise,
  • lewerversaking
  • hongersnood,
  • metabolisme vermindering
  • hipotireose
  • akute en chroniese nierversaking,
  • hipertireose,
  • akromegalie,
  • gedekompenseerde diabetes,
  • derm obstruksie,
  • spierdistrofie,
  • uitgebreide brandwonde

Bloedglukose

Glukose is die hoofaanwyser van koolhidraatmetabolisme. Hierdie stof is die belangrikste energieproduk wat die sel binnedring. Dit is van glukose en suurstof dat die sel brandstof kry vir verdere lewe.

Glukose gaan na die bloedstroom na 'n maaltyd, dan gaan die lewer in, waar dit as glisogeen gebruik word. Hierdie prosesse word beheer deur pankreas hormone - insulien en glukagon (sien die hoeveelheid glukose in die bloed).

  • Die gebrek aan glukose in die bloed word hipoglisemie genoem
  • Oormaat - hiperglisemie.

Wat veroorsaak skommelinge in bloedglukosekonsentrasie?

  • langdurige vas
  • koolhidraat absorpsieversteuring (kolitis, enteritis, dumping sindroom),
  • chroniese lewersiekte,
  • hipotireose,
  • chroniese gebrek aan die bijnier korteks,
  • pituitarisme,
  • oordosis insulien of mondhypoglykemiese middels (diabeton, glibenklamid, ens.),
  • meningitis (tuberkulose, purulent, kriptokok),
  • encefalitis, meningoencefalitis,
  • insuloma,
  • sarkoïdose
  • Diabetes mellitus tipe 1 en 2
  • tirotoksikose,
  • pituïtêre gewasse,
  • gewasse van die adrenale korteks,
  • feochromocytoom,
  • glukokortikoïedbehandeling
  • epilepsie,
  • breinbeserings en gewasse
  • koolstofmonoksied vergiftiging
  • psigo-emosionele opwinding

Ontwrigting van pigmentmetabolisme

In die menslike liggaam is daar spesifieke gekleurde proteïene. Dit is gewoonlik peptiede wat 'n metaal (yster, koper) in hul samestelling het. Dit sluit in: hemoglobien, cerulloplasmien, mioglobien, sitochroom en ander. Die eindproduk van die afbreek van sulke proteïene is bilirubien en sy breuke. Wat gebeur met bilirubien in die liggaam?

Wanneer die eritrosiete sy bestaan ​​in die milt afhandel, val die juwele af. Biliverdien reduktase vorm bilirubien, indirek of vry genoem. Hierdie variant van bilirubien is giftig vir die hele liggaam, en veral vir die brein. Maar as gevolg van die feit dat dit vinnig aan bloedalbumien bind, word die liggaam nie vergiftig nie. Maar met hepatitis, lewercirrose is dit hoog, want dit bind nie met glukuronsuur nie.

Verder in die lewer selle bind indirekte bilirubien aan glukuronsuur (draai in gebind of direk, nie-giftig), die aanwysers is slegs hoog in gallegiese dyskinesie, in Gilbert se sindroom (sien die oorsake van hoë bilirubien in die bloed). In toetse groei direkte bilirubien wanneer lewerselle beskadig word (byvoorbeeld in hepatitis).

Dan kom bilirubien in die gal, wat van die leverkanale na die galblaas vervoer word, en dan in die lumen van die duodenum. Hier word urobilinogen gevorm uit bilirubien, wat uit die dunderm in die bloed geabsorbeer word en wanneer dit in die niere kom, die urine geel vlek. Die oorblywende deel, wat die dikderm bereik het, word onder die werking van die ensieme van bakterieë sterkobilien en vlek die ontlasting.

Hoekom ontstaan ​​geelsug?

Daar is drie meganismes:

  • verhoogde disintegrasie van hemoglobien en ander pigmentproteïene (hemolitiese anemie, slangbyte, patologiese hiperfunksie van die milt). - Indirekte bilirubien word in so groot hoeveelhede gevorm dat die lewer eenvoudig nie tyd het om dit te verwerk en af ​​te lei nie,
  • lewersiektes (hepatitis, sirrose, neoplasmas) - pigment word in 'n normale volume gevorm, maar die lewer selle wat deur die siekte geraak word, kan nie hul funksie verrig nie,
  • skending van galuitstroming (cholecystitis, cholelithiasis, akute cholangitis, pankreaskoppetumore). As gevolg van die galblaas word gal nie in die dunderm ingebring nie, maar versamel in die lewer wat veroorsaak dat die selle vernietig word en die vloei van bilirubien terug in die bloed.

Al drie state is baie gevaarlik vir menslike gesondheid, hulle benodig onmiddellike mediese aandag.

Lipiedmetabolisme of cholesterolvlakke

Lipiede speel 'n belangrike rol in die selle. Hulle is betrokke by die konstruksie van die selwand, die vorming van gal, baie hormone (manlike en vroulike geslagshormone, kortikosteroïede) en vitamien D. Vetsure is 'n bron van energie vir organe en weefsels.

Alle vette in die menslike liggaam word in drie kategorieë verdeel:

  • trigliseriede of neutrale vette,
  • totale cholesterol en sy breuke
  • fosfolipiede.

In die bloed is lipiede in die vorm van die volgende verbindings:

  • chylomikrone - bevat meestal trigliseriede,
  • hoëdigtheid lipoproteïene (HDL) - bevat 50% proteïen 50 30% fosfolipiede en 20% cholesterol,
  • lae digtheid lipoproteïene (LDL) - bevat 20% proteïen, 20% fosfolipiede, 10% trigliseriede en 50% cholesterol,
  • baie lae digtheid lipoproteïene (VLDL) - gevorm tydens die afbreek van LDL, sluit 'n groot hoeveelheid cholesterol in.

Totale cholesterol, LDL, HDL en trigliseriede het die hoogste kliniese betekenis in die analise (sien bloedcholesterolstandaard). By die neem van bloed moet onthou word dat skending van die voorbereidingsreëls en die gebruik van vetterige kosse tot aansienlike foute in die resultate van die analise kan lei.

Wat is 'n biochemiese analise van bloed en sy norme

BAK sluit verskeie aanwysers in. Gewoonlik word die analise toegeken in die eerste stadium van die diagnose van enige patologiese toestande. Die rede vir die studie kan onbevredigende resultate wees van 'n algemene bloedtoets, beheer van chroniese siektes, ens.

Tabel van norme en interpretasie van die resultate van biochemiese analise van bloed

Totale proteïen

Plasma bevat ongeveer 300 verskillende proteïene. Dit sluit in ensieme, bloedstollingsfaktore, teenliggaampies. Lewerselle is verantwoordelik vir proteïensintese. Die vlak van totale proteïen hang af van die konsentrasie van albumien en globuliene. Die tempo van proteïenproduksie word beïnvloed deur die aard van die kos, die toestand van die spysverteringskanaal (spysverteringskanaal), dronkenskap, die tempo van proteïenverlies tydens bloeding en met urine.

24 uur voor die ontleding sluit vet, sout en gebraaide kosse uit. Dit is verbode om 1-2 dae voor die studie alkohol te drink. Oefening moet ook beperk word.

State wat lei tot veranderinge in totale proteïen

  • langdurige vas
  • onvoldoende hoeveelheid proteïene in die dieet,
  • proteïenverlies (niersiekte, bloedverlies, brandwonde, gewasse, diabetes, ascites),
  • Skending van proteïensintese (lewer sirrose, hepatitis),
  • langtermyn gebruik van glukokortikosteroïede,
  • malabsorpsie sindroom (enteritis, pankreatitis),
  • verhoogde proteïen katabolisme (koors, dronkenskap),
  • hipofunksie van die tiroïedklier,
  • swangerskap en laktasie,
  • langdurige swakheid,
  • operatiewe intervensies.
  • dehidrasie,
  • aansteeklike siektes
  • paraproteïemie, veelvuldige myeloom,
  • sarkoïdose,
  • sistemiese lupus erythematosus,
  • rumatoïede artritis,
  • tropiese siektes
  • geliefdesindroom,
  • aktiewe fisiese werk
  • Skielike verandering van posisie van horisontaal na vertikaal.

Fisiologiese verhoging van totale proteïen word waargeneem by jong kinders.

Glukose is 'n organiese verbinding waarvan die oksidasie meer as 50% van die energie benodig vir die lewe lewer. Reguleer die konsentrasie van glukose insulien. Die balans van bloedsuiker word verskaf deur die prosesse van glikogeenese, glikogeenolise, glukoneogenese en glikolise.

State wat lei tot veranderinge in serumglukosevlakke

  • diabetes mellitus
  • feochromocytoom,
  • tirotoksikose,
  • akromegalie,
  • Itsenko - Cushing sindroom,
  • pankreatitis,
  • siektes van die lewer en niere,
  • stres,
  • teenliggame teen β-selle van die pankreas.
  • hongersnood,
  • verswakte opname
  • lewersiekte,
  • недостаточность коры надпочечников,
  • гипофункция щитовидной железы,
  • инсулинома,
  • ферментопатии,
  • послеоперационный период.

Premature pasgeborenes van moeders wat aan diabetes ly, is 'n afname in glukosevlakke. Glykemie beheer moet gereeld uitgevoer word. Pasiënte met diabetes benodig daaglikse meting van glukosekonsentrasie.

Totale cholesterol

Totale cholesterol is 'n komponent van die selwand sowel as die endoplasmiese retikulum. Dit is die voorloper van geslagshormone, glukokortikoïede, gallsure en cholecalciferol (vitamien D). Ongeveer 80% van cholesterol word gesintetiseer in hepatosiete, 20% kom uit voedsel.

Ander indikators van lipiedmetabolisme word ook in die LHC ingesluit: trigliseriede, chylomikrone, hoë, lae en baie lae digtheid lipoproteïene. Daarbenewens word atherogeniciteit bereken. Hierdie parameters speel 'n belangrike rol in die diagnose van aterosklerose.

State wat lei tot veranderinge in cholesterolvlakke

  • hipertlipoproteïnemie IIb, III, V-tipe,
  • hipercholesterolemie IIa tipe
  • obstruksie van die galweg,
  • niersiekte
  • hipofunksie van die tiroïedklier,
  • diabetes mellitus
  • misbruik van voedsel hoog in dierlike vette,
  • vetsug.
  • hipo- of a-B-lipoproteïemie,
  • sirrose van die lewer,
  • hipertireose,
  • beenmurg tumore
  • steatoree,
  • akute aansteeklike siektes
  • anemie.

Lipidogram kenmerk die metabolisme van vette in die liggaam. Die vlak van cholesterol word beoordeel op die risiko van aterosklerose, koronêre arteriele stenose en akute koronêre sindroom.

Bilirubien is een van die hoofkomponente van gal. Dit word gevorm uit hemoglobien, mioglobien en sitochroom. Tydens die afbreek van hemoglobien word die vrye (indirekte) fraksie van bilirubien gesintetiseer. In kombinasie met albumien word dit na die lewer vervoer, waar dit verdere transformasie ondergaan. In hepatosiete word bilirubien gekonjugeer met glukuronsuur, waardeur sy direkte breuk gevorm word.

Bilirubien is 'n nasiener van abnormale lewerfunksie en biliêre kanaalpatentheid. Met hierdie aanwyser bepaal die tipe geelsug.

Redes vir die toename in bilirubien en sy breuke:

  • totale bilirubien: eritrosiete hemolise, geelsug, toksiese hepatitis, onvoldoende aktiwiteit van ALT, AST,
  • direkte bilirubien: hepatitis, giftige middels, galwegwegsiektes, lewertumore, Dabin-Johnson-sindroom, hipotireose in pasgeborenes, obstruktiewe geelsug, biliêre sirrose, pankreatiese kop tumor, helminths,
  • indirekte bilirubien: hemolitiese anemie, pulmonale infarksie, hematomas, aneurisme van 'n groot vaartuig, lae glukuronieltransferase-aktiwiteit, Gilbert-sindroom, Crigler-sindroom - Nayyar.

By pasgeborenes tussen die tweede en vyfde dag van die lewe word 'n oorgangsverhoging in indirekte bilirubien waargeneem. Hierdie toestand is nie 'n patologie nie. 'N Intensiewe toename in bilirubien kan die hemolitiese siekte van die pasgebore aandui.

Alanien aminotransferase

ALT verwys na hepatiese transferase. Met skade aan hepatosiete, verhoog die aktiwiteit van hierdie ensiem. Hoë vlakke van ALT is meer spesifiek vir lewerskade as AST.

Die vlak van ALT styg onder die volgende omstandighede:

  • lewer siektes: hepatitis, vetter hepatose, lewer metastases, obstruktiewe geelsug,
  • skok
  • brand siekte
  • akute limfoblastiese leukemie,
  • patologie van die hart en bloedvate
  • Preeclampsie,
  • myositis, spierdistrofie, myolise, dermatomyositis,
  • ernstige vetsug.

Die aanduiding vir die bepaling van die vlak van ALT is die differensiële diagnose van patologieë van die lewer, pankreas en galweg.

Aspartaat aminotransferase

Aspartaat aminotransferase (AST) is 'n ensiem wat verband hou met transaminases. Ensiem is betrokke by die uitruil van aminosuurbasisse, kenmerkend van alle hoogs funksionele selle. AST word in die hart, spiere, lewer en niere aangetref. Byna 100% van die pasiënte met miokardiale infarksie, verhoog die konsentrasie van hierdie ensiem.

State wat lei tot veranderinge in AST-vlak in LHC

Hoe om die biochemiese bloedtoets in volwassenes te ontsyfer?

Ontcijfering van die biochemiese analise van bloed - dit is 'n vergelyking van die resultate verkry met normale aanwysers. Die ontledingsvorm bevat 'n volledige lys van aanwysers wat deur die biochemiese laboratorium bepaal word en hul verwysingswaardes.

Biochemiese analise word voorgeskryf vir die diagnose:

  1. Patologie ginekologiese stelsel.
  2. Siektes van die bloedsomloopstelsel (leukemie).
  3. Nier-, lewerversaking (oorerflike patologieë).
  4. Wanorde van die hartspier (hartaanval, beroerte).
  5. Siektes in die muskuloskeletale stelsel (artritis, artrose, osteoporose).
  6. Skildklier siekte (diabetes).
  7. Afwykings in die funksionering van die maag, ingewande, pankreas.

Soms is dit genoeg om die finale diagnose te bepaal op grond van 'n afwyking van die norm van een of verskeie parameters, maar meer dikwels vir 'n volledige diagnose, word ander resultate van addisionele navorsingsmetodes en evaluering van die kliniese beeld van die siekte vereis.

Aanduidings vir die lewering van biochemiese analise van bloed

Enige ondersoek (spesiaal of vir die doel van profilakse) begin met die lewering van 'n biochemiese bloedtoets (BAC).

Gereelde indikasies vir die studie is:

  • lewer- en nierpatologieë,
  • abnormaliteite in die normale funksionering van die hart (iskemie, onvoldoende, hartaanval, beroerte),
  • siektes van die genitourêre stelsel (inflammatoriese prosesse van verskillende etimologieë),
  • endokriene patologieë (diabetes mellitus, tiroïedversteuring),
  • wanfunksies in die normale aktiwiteit van die spysverteringskanaal (sere of inflammatoriese prosesse in die maag, ingewande, duodenum, pankreas),
  • patologiese veranderinge in die ruggraat, gewrigte en sagte weefsels (osteochondrose, artrose, artritis, bursitis, osteoporose).
Dit is verpligtend dat BAC voorgeskryf word tydens swangerskap, voor enige verdere operasie, met jaarlikse mediese ondersoeke.

Skenk bloed vir biochemie benodig vir koronêre hartsiekte

Wat is in biochemie ingesluit?

Afhangende van die individuele situasie sluit die analise 'n sekere aantal komponente in. Dit gebeur wanneer u die oorsaak van die oortreding van 'n bepaalde liggaam moet vasstel. In die geval van 'n vae kliniese beeld van die pasiënt se toestand of vir 'n meer gedetailleerde studie van die probleem, moet 'n gedetailleerde LAB uitgevoer word.

Hoe om voor te berei vir 'n bloedtoets

Die resultate van die biochemiese analise van bloed is grootliks afhanklik van die voorbereiding vir die prosedure.

Om korrupte data te vermy, is dit belangrik om 'n paar basiese reëls te volg:

  1. Die oorgawe van biologiese materiaal kom op 'n leë maag voor. Moet nie eet of drink 8-10 uur voor hantering nie. As jy die presiese vlak van suiker moet bepaal, hoef nie jou tande te borsel en gewone water sonder gas te drink nie.
  2. Op die vooraand van die analise, verlaat gemorskos - vetterig, sout, gerook, pittig, en elimineer ook die ontvangs van sterk koffie of tee.
  3. 2-3 dae voor die studie drink nie alkohol nie. En 'n uur voor die prosedure - stop met rook.
  4. Vermy harde geestelike en fisiese arbeid, stres en emosionele oorstroming ten minste een dag voor die analise.
  5. Biologiese materiaal moet in die oggend geneem word voor alle mediese prosedures (inspuitings, pille, druppels, hardeware aksies).
  6. Dwelminname moet gestop word 10-14 dae voor bloedskenking. As dit nie moontlik is nie, is dit belangrik om u dokter in kennis te stel.

Moenie tee of koffie drink voor toetsing nie.

Hoe om bloed vir biochemie te skenk

Die eienaardigheid van biochemiese analise is dat dit bloed van 'n ader verg.

Neem biologiese materiaal soos volg:

  • die pasiënt gaan sit aan die tafel en plaas sy regterhand (links) voor hom op 'n spesiale roller,
  • op 'n afstand van 4-6 cm bokant die elmboog, herstel die verpleegster 'n slangklem of rubberslang,
  • die pasiënt begin met sy vuis werk (knype, losgeknoopte) en die verpleegster bepaal in hierdie tyd die mees gevulde aar deur palpasie,
  • die puncture site word behandel met 'n katoen swab met alkohol en 'n naald is ingevoeg,
  • Op die spuitpyl trek die spesialis die nodige hoeveelheid biologiese materiaal. Aan die einde van die prosedure word alkohol op die inspuitingstasie toegedraai,
  • Elmboog moet gebuig word en styf 'n katoenblokkie vir 3-5 minute hou.

Die bloedversamelingsprosedure vir die LHK is feitlik pynloos en duur nie meer as 5 minute nie. Afhangende van die werkslading van spesialiste word analise-dekodering binne 2-3 dae gedoen.

Wat doen die biochemiese bloedtoets

Een van die mees insiggewende en toeganklike laboratoriumtoetse is bloed biochemie. Die metode help om die toestand van menslike interne organe te bepaal en die ontwikkeling van patologiese abnormaliteite in die vroeë stadiums te identifiseer. Evaluering van metaboliese prosesse en die liggaam se behoefte aan spesifieke spoorelemente word ook bepaal deur gebruik te maak van biochemiese analise.

Biochemiese analise van bloed is hoogs insiggewend.

Vraag antwoord

Hoe om die biochemiese bloedtoets te verbeter?

Verbetering van die samestelling van die bloed dra by tot spesiale prosedures en aktiwiteite:

  • massage (herstel bloed bloedsomloop, verbeter metaboliese prosesse, stimuleer die vervoer van suurstof deur alle selle),
  • oefening (gereelde oggend oefeninge, stap in die vars lug, swem),
  • warm baddens (nie net 'n algemene ontspannende effek nie, maar dra ook by tot die suiwering van bloed van gifstowwe en gifstowwe,
  • goeie voeding (verteer meer groente en vrugte in rou, gekookte en gestoofde vorm, sluit alle vet, gebraai, sout en pittig uit),
  • vergeet van alkohol en rook.

Om spesifieke reëls te oorweeg, is dit in 'n kort tyd moontlik om die bloed van skadelike stowwe te suiwer, om die water-elektrolietbalans daarin te verbeter en om 'n metabolisme te vestig.

Gebruik meer groente om jou bloed te verbeter.

Wat is die verskil tussen 'n volledige bloedtelling en 'n biochemiese?

Bloedbiosie is 'n laboratoriumdiagnostiese metode wat u toelaat om die funksionering van interne organe (nier, pankreas, maag, ingewande, lewer) te evalueer en te bepaal watter mikro-elemente nie genoeg is vir die normale funksionering van 'n spesifieke stelsel nie. Hierdie tipe bloedondersoek word wyd gebruik in endokrinologie, terapie, gastro-enterologie, kardiologie, urologie, ginekologie, aangesien dit op hormone (hormonale versteuring) reageer, die hoeveelheid suiker in plasma bepaal, lewer lewer ensieme.

Kliniese analise toon slegs bloed selle

'N Omvattende biochemiese bloedtoets is insiggewend genoeg. Dit word wyd gebruik in die mediese praktyk, beide vir voorkoming en vir medisinale doeleindes.

Die laboratoriummetode toon die toestand van die interne organe, help om die oorsaak van patologiese afwykings tydens die aanvanklike stadium van ontwikkeling te identifiseer en die gebrek aan voordelige stowwe in die liggaam te bepaal.

Die bloedmonsternemingsprosedure duur nie meer as 5 minute nie, en die resultate kan so vroeg as 2-3 dae na die prosedure verkry word.

Biochemiese bloedtoets

Onder die biochemiese analise van bloed impliseer dokters 'n omvattende laboratoriumstudie van die materiaal wat voorsien word vir 'n aantal aanwysers wat die werk van belangrike menslike organe bepaal, insluitende die pankreas, niere, gal en lewer. Dit help ook om waardevolle inligting oor die prosesse van metabolisme en metabolisme te verkry, om huidige konsentrasies van spoorelemente in die bloed te bepaal, ens.

Hierdie analise is nodig vir 'n duidelike diagnose van die huidige toestand van die liggaam, insluitend nie net die werk van die organe nie, maar ook die beheer oor die fisiese en chemiese prosesse wat plaasvind. Hy word voorgeskryf in die helfte van die gevalle om na enige dokter by die dokter te gaan - dit is een van die gewildste en mees gesogte toetse in die wêreld.

Wanneer word aangestel?

Biochemiese analise van bloed word voorgeskryf vir enige oorgedrade somatiese of aansteeklike siektes, siektes wat verband hou met ontwrigting van bogenoemde organe, asook bykomende beheer van die liggaam tydens gereelde / aangestelde / nooddiagnose van die pasiënt se gesondheid.

Bloedmonsterneming

Neem monsters vir analise, spandeer sit of lê. In hierdie geval word 'n sterk toeristiek bo die elmboog geplaas, en die plek van die toekomstige punksie word versigtig behandel met antiseptika.

'N Naald word in die aar by die skoot van die elmboog geplaas, en die spesialis neem die bloed in die vereiste hoeveelheid. Die versamelde materiaal word in 'n proefbuis gegooi, waarna dit na die biochemiese laboratorium gestuur word.

Primêre navorsingsresultate kan die dag ná bloedskenking verkry word.

Aanduiders en norme. Dekodering resultate

Biochemiese analise laat u toe om die volgende parameters en vlakke uit te vind:

  1. Hemoglobien. Die norm vir mans is van 130 tot 160 g / l, vir vroue van 120 tot 150 g. Erythrocyte proteïen is baie belangrik vir die liggaam, want dit reageer op suurstof oordrag na alle organe van die menslike liggaam. 'N afname in die vlak dui op bloedarmoede.
  2. Haptoglobin. Komponent wat hemoglobien bind. Die inhoud van die inhoud in die bloed wissel baie en hang af van die fenotipe. Die optimale omvang is van 350 tot 1750 milligram per liter bloed.
  3. Algemene bilirubien. Bloedpigment, die gevolg van die ineenstorting van 'n aantal stowwe. Die tempo vir hierdie aanwyser is van 3,4 tot 17 mikromole / liter. Verhoogde vlakke dui gewoonlik op die teenwoordigheid van sirrose, hepatitis, anemie, galstene.
  4. Direkte bilirubien. Normale waardes vir hierdie parameter is tot 7,9 mikromole / liter. Dit is 'n geassosieerde element in die totale breuk. 'N Hoë vlak van die komponent beteken byna altyd dat die persoon geelsug het.
  5. Indirekte bilirubien in vrye vorm. Die normale waarde is minder as 20 mikromole / liter. 'N toename in die vlak dui op bloeding in die weefsel, die teenwoordigheid van malaria, of hemolitiese anemie.
  6. Aspartaat aminotransferase (afgekort Asat / AST). Natuurlike ensiem gesintetiseer deur die liggaam. Die norm vir 'n gesonde persoon is onderskeidelik 31 en 27 eenhede per liter vir mans en vroue. Verhoging van die parameter dui op verskillende siektes van die hart / lewer, sowel as oordosering met hormone / aspirien.
  7. Alanien aminotransferase (afgekort ALAT / ALT). Lewensensiem met 'n minimum konsentrasie in die bloed. Normale tariewe tot 34 en 45 eenhede per liter vir onderskeidelik vroue en mans. Verhoging van die parameter praat van bloed siektes, sirrose, kardiovaskulêre probleme, hepatitis.
  8. Alkaliese fosfatase. Weefsel ensiem konsentreer in bene en lewer. Die optimale konsentrasie in die bloed - van dertig tot honderd twintig eenhede per liter.
  9. Gamma-glutamyltransferase (GGT). 'N Belangrike ensiem wat "in die pankreas en lewer" leef. Normale konsentrasies is onderskeidelik minder as 38 en 55 eenhede per liter vir vroue en mans. 'N Verhoging in hierdie vlakke dui op probleme met hierdie organe of die misbruik van alkohol.
  10. Totale cholesterol. Die basis lipied word met voedsel in die liggaam ingevoer en word ook deur die lewer geproduseer. Goeie prestasie - van 3,2 tot 5,6 mmol per liter bloed.
  11. Lae digtheid lipoproteïene (LDL). Die skadelikste vir die liggaam is 'n tipe lipied wat die werk van die vate aansienlik benadeel en atherosklerotiese plae by hoë konsentrasie vorm. Die norm vir 'n gesonde persoon is van een en 'n half tot 3,5 mmol per liter bloed wat ondersoek word.
  12. Neutrale Vette (trigliseriede). Elemente wat betrokke is by alle metaboliese lipied prosesse. Die optimale "konsentrasie korridor" - van 0,41 tot 1,8 mmol / liter.
  13. glukose. 'N belangrike element in die liggaam, 'n basiese aanwyser vir diabete. Afhangende van ouderdom, wissel dit van 3,33 (laer drempel vir adolessente) tot 6.1 (hoër drempels vir seniors) mmol / liter. Die afname in die parameter word waargeneem in stryd met die lewer- en endokriene siektes.
  14. Normale proteïen. Die tempo van bloedkonsentrasie vir 'n persoon is van 67 tot 84 gram / liter. 'N toename in die vlak dui op die teenwoordigheid van inflammasie en infeksie in die liggaam, en 'n afname in die nier- en lewerprobleme.
  15. albumien. Bloedproteïen in weivorm. Die optimale konsentrasie is 35 tot 52 gram / l. 'N toename in die parameter dui op dehidrasie, 'n afname in dieselfde - probleme met die ingewande, lewer of niere.
  16. natrium. Hierdie elektrolyt word in selle en sellulêre vloeistof bevat, is verantwoordelik vir die water / ensiemmetabolisme, asook die funksionering van spierweefsel en die senuweestelsel. Die optimale balans is 135-145 mmol / l.
  17. kalium. Nog 'n belangrike intracellulêre elektrolyt. Die normale inhoud in die liggaam wissel van 3,5 tot 5,5 mmol per liter. Verhoogde prestasie dui op nierversaking.
  18. chloor. Hierdie element handhaaf suur-basis en water-elektroliet balans in die liggaam, in 'n geïoniseerde toestand. Norm - van 98 tot 107 mmol / l.
  19. ureum. Produkmetabolisme van proteïenstrukture in die liggaam. Die optimale inhoud in die bloed - van 2,8 tot 7,2 mmol / l.
  20. kreatinien. Nuttig vir die liggaamsstof wat betrokke is by die sistemiese energie-uitruil van spiervesels. Normale waardes vir vroue en mans is onderskeidelik 53-97 μmol / L en 62-115 μmol / L.
  21. yster. Hierdie komponent wissel met hemoglobien, normaliseer suurstofoordragreaksies, help om bloedplasma te sintetiseer. Die optimale waardes vir vroue en mans is onderskeidelik 9-30 μmol / L en 11.5-30 μmol / L.
  22. Reaktiewe proteïen in die C-vorm (CRP) – кровяной элемент, отвечающий за мониторинг реакций повреждения тканей. Норма для здорового человека ­ до пяти мг/литр. As meer - 'n teken van besering, inflammasie en die teenwoordigheid in die liggaam, patogene flora in die vorm van swamme, bakterieë of parasiete.
  23. Urienzuur. Metaboliet normale proteïen in die liggaam. Die optimale waardes vir vroue en mans is onderskeidelik 150-350 μmol / L en 220-420 μmol / L.

Hieronder vind u 'n tabel met normale aanwysers van die resultate van biochemiese analise van bloed.

Verskillende laboratoriums kan 'n biochemiese analise van bloed uitvoer in ooreenstemming met uitstekende metodologiese handleidings. Gebruik ander eenhede om die konsentrasies van elemente te meet. Daarom moet u die resultate self interpreteer.

Beantwoord vrae: Yevgeny Po

Dekodering van biochemiese bloedtoets vir volwassenes

Bloedelektroliete (ionogram)

Die belangrikste diagnostiese waarde onder elektrolytes in die biochemiese analise van bloed word gegee aan kalium-, chloor-, natrium-, kalsium- en serumklier. Die ionogram word aanbeveel vir sulke toestande soos:

  • nierpatologie,
  • hartsiektes, veral gemanifesteer deur ritmestoornisse,
  • adrenale insufficiëntie,
  • dehidrasie,
  • diabetes insipidus
  • anemie,
  • aansteeklike siektes
  • osteoporose,
  • stuiptrekkings,
  • urolithiasis, ens.

Ook hierdie ontleding word by ontvangs getoon:

  • diuretika,
  • hartglikosoïede (middels voorgeskryf om hartversaking te behandel),
  • dwelms vir die behandeling van anemie.

Proteinogram - proteïen in die biochemiese analise van bloed

Proteïene in die biochemiese analise van bloed is 'n baie belangrike aanwyser. Dit kan bepaal word as 'n totale proteïen, en sy individuele tipes (breuke) - albumien en globuliene. Verhoogde proteïen in die analise dui gewoonlik aan toestande soos:

  • dehidrasie,
  • inflammatoriese proses (veral met verhoogde globuliene),
  • gewas,
  • traumatiese beserings
  • derde trimester van swangerskap
  • neem androgeen of estrogeen middels,
  • auto-immuun inflammatoriese prosesse.

As die proteïen in die biochemiese bloedtoets verlaag word, dui dit op ander patologiese toestande:

  • lewerversaking,
  • skending van absorpsie en assimilasie van stowwe in die ingewande met sy siektes,
  • nierpatologie,
  • swangerskap (eerste en tweede trimester).

Urienzuur

Urienzuur is die hoof aanduiding van jig (siektes met letsels van die gewrigte wat verband hou met die afsetting van kristalle van hierdie suur in hulle). 'N Verhoogde vlak van uriensuur kan egter in ander siektes voorkom:

  • nierversaking
  • bloedstelsel gewasse
  • oorerflike oortreding van uraatuitruiling.

Die finale diagnose van jig is ingestel na 'n x-straal ondersoek van die gewrigte. In hierdie siekte is 'n kenmerkende simptoom die vorming van tophi-keëls op die groot tone van die voete of hande.

Lae uriensuur dui aan:

  • Hodgkin se siekte,
  • onvoldoende inname van proteïene uit voedsel,
  • Fanconi sindroom (oorerflike niersiekte met skade aan hul buise).

Ureum verwys na die produkte van stikstofmetabolisme, wat in die lewer gevorm word. Die uitskeiding word deur die niere uitgevoer, en hierdie stof bepaal die digtheid van urine, want water kan trek. Die vlak van ureum hang af van faktore soos:

  • die behoud van nierfunksie (verhoogde dosisse is kenmerkend van nierversaking),
  • oorvloed van proteïenvoedsel in voedsel (as daar baie is, verhoog die konsentrasie ureum)
  • vegetarisme (ureum afname)
  • lewerfunksie (in geval van insuffisiënt, verminder die bloed ureum)
  • ouderdom (by kinders is daar 'n afname in ureum as gevolg van verhoogde proteïenvorming)
  • swangerskap (verlaging as gevolg van 'n soortgelyke meganisme).

Kreatinien in 'n biochemiese bloedtoets

Kreatinien in die biochemiese analise van bloed is 'n addisionele aanduiding van stikstofmetabolisme. Die vorming van hierdie stof kom voor in die spiere as gevolg van die vernietiging van kreatienfosfaat. Hierdie proses word vergesel deur die vrystelling van energie wat nodig is vir spierkontraksie.

Kreatinien word deur die niere uit die liggaam verwyder - dit word in die glomeruli gefiltreer en word nie weer in die buise geabsorbeer nie. Daarom kan, gegrond op die konsentrasie van kreatinien in die bloed, gevolgtrekkings gemaak word oor die toereikendheid van die funksionering van die niere, naamlik die glomeruli, wat die meeste geraak word deur glomerulonefritis.

Dus, 'n oormaat van die norm van kreatinien, kenmerk eers die tekort aan die niere. Maar dit kan in ander siektes waargeneem word:

  • gigantisme en sy verskeidenheid - akromegalie (toename in die lengte van die ledemate),
  • spier kompressie sindroom
  • bestraling skade
  • hipertireose (oormatige skildklierfunksie).

Ook, 'n toename in kreatien konsentrasie in die liggaam kan dui op oormatige verbruik van vleis en sy produkte in die menslike dieet. Volgens die aanbevelings van die Wêreldgesondheidsorganisasie kan rooivleis slegs 2 keer per week geëet word, nie meer nie.

As kreatien onder die drempelvlak verlaag word, dui dit aan:

  • spierdistrofie,
  • vas, wat lei tot 'n afname in spiermassa,
  • swangerskap (spandeer op uteriene hipertrofie)
  • toewyding aan vegetarisme.

Lipidogram (cholesterol en vette)

Lipidogram is die bepaling in die bloed van die konsentrasie van vette (lipiede) en cholesterol breuke, wat die mate van atherogeniciteit bepaal. Hierdie stowwe kom die liggaam in met voedsel, en word ook in adiposiete (vet selle) en hepatosiete (lewer selle) gevorm.

Die fisiologiese belang van vet en cholesterol is die vorming van energie wat nodig is vir die vloei van alle prosesse in die liggaam. Verhoogde vlakke kan egter lei tot die ontwikkeling van aterosklerose.

Wanneer lipiedvlakke verhef word in die analise, kan dit die volgende toestande aandui:

  • oorerflike lipidemie,
  • diabetes mellitus
  • hartversaking,
  • pankreatitis,
  • vetsug
  • hipotiroïed staat
  • swangerskap.

Lae lipiedvlakke dui aan:

  • gebrek aan voeding
  • skending van absorpsie aktiwiteit in die dunderm,
  • verhoogde tiroïedfunksie.

Cholesterol in die biochemiese analise van bloed

By die bepaling van die vlak van cholesterol word die totale konsentrasie en vlak in die samestelling van lipoproteïene, beide lae en hoë digtheid, in ag geneem.

Die voormalige is atherogenies, en laasgenoemde het integendeel 'n beskermende effek op die vate. Die toename in totale cholesterol in die bloedtoets word waargeneem wanneer:

  • oorerflike hipercholesterolemie,
  • aterosklerose,
  • lewersiektes,
  • niersiekte
  • jig,
  • alkoholisme.

Totale cholesterol verlaag - dui aan:

  • uitputting
  • verswakte opname
  • brandwonde,
  • akute infeksies
  • hartversaking.

Bilirubien in die biochemiese analise van bloed

Bilirubien word gevorm wanneer hemoglobien en mioglobien vernietig word. Hierdie proses vind plaas in die lewer en in die milt. Daar is direkte en indirekte bilirubien.

Direk gekoppel aan glukuronsuur. Indirekte bilirubien is vry van so 'n binding, daarom is dit onoplosbaar in water. Dit word aanvanklik gevorm uit hemoglobien en mioglobien en kan selmembrane vernietig, aangesien dit is goed opgelos in vette.

Hierdie tipe bilirubien het 'n toksiese effek op die selle indien die konsentrasie die toelaatbare waardes oorskry. Normaalweg moet dit in die lewer ingaan, waar dit met glukuronsuur kombineer en sy toksiese eienskappe verloor. Vervolgens gaan binde bilirubien met gal in die dunderm en word uitgeskei (beide met urine en rots).

'N Toename in totale bilirubien in die bloed lei tot die verskyning van ekstern sigbare geelsug en dui aan op lewerskade, vernietiging van rooibloedselle, vergiftiging, gewasse, oorerflike hiperbilirubinemie, galsteensiekte, ens.

'N Verhoogde vlak van direkte bilirubien kan die direkte betrokkenheid van die lewer in die patologiese proses bepaal en die vlak van skade bepaal (bo die lewer, onder dit of direk van hierdie orgaan). Dit dui op siektes soos:

  • virale hepatitis,
  • giftige hepatitis,
  • hepatose van swanger vroue
  • Rotorsindroom (oorerflike oortreding van bilirubienmetabolisme),
  • patologie met kompressie van die galbuise.

Daar is twee breuke van amilase:

  • speeksel - gevorm in die speekselkliere,
  • pankreas - gesintetiseer in die pankreas.

Die verwydering van die ensiem word deur die niere uitgevoer. In hierdie geval word dit tradisioneel diastase genoem, hoewel dit een en dieselfde stof is.

Beide 'n toename in die vlak van amilase en die afname daarvan is van diagnostiese waarde. 'N Verhoogde vlak van amilase word waargeneem in sulke siektes soos:

  • pankreatitis,
  • parotitis (algemeen genoem pampoentjies)
  • diabetes en ander.

Laer vlakke word gewoonlik geassosieer met pankreasinsufficiëntie wat lei tot verswakte spysvertering, of met sistiese fibrose.

(Bezoek 69 058 keer, 1 besoek vandag)

Voorbereiding vir aflewering: hoe om van 'n aar te slaag

Daar is reëls vir die aflewering van die studiemateriaal. Dit is bied egtheid resultate behaal.

  • Bloed vir biochemiese analise word geskenk. op 'n leë maag. In hierdie geval kan die laaste ete 8 wees, en beter - 12 ure gelede. Slegs drink skoon water word toegelaat.
  • 'N Paar dae voor die analise moet jy uit jou dieet uitsluit vette, gebraai en alkohol. As dit nie moontlik is om die bogenoemde produkte te verwyder nie, moet die laboratoriumdiagnose uitgestel word.
  • Ten minste een uur voor die materiaal geneem word onthou om te rook.
  • Diagnose word in die oggend uitgevoer, nie later as 10 uur.
  • Onmiddellik voor die versameling van materiaal moet sit en ontspan. Fisiese en emosionele stres kan laboratoriumprestasie beïnvloed.
  • medikasie kan die akkuraatheid van die resultate beïnvloed. Die dokter moet in kennis gestel word van die inname van medikasie. In sommige gevalle word die studie oorgedra na die tydperk waar minstens twee weke geslaag het nadat die medikasie geneem is.
  • Biochemie word nie voorgeskryf indien die dag voor die pasiënt enige ondergaan het nie fisiese prosedures, rektale of radiologiese ondersoek.

As biochemie uitgevoer word om die dinamika van die siekte te monitor, word so 'n analise ook die beste in dieselfde laboratorium uitgevoer. Dit sal die betroubaarheid van die vergelykte aanwysers verhoog.

Die prosedure word uitgevoer deur die verpleegsterlaboratorium. Sy voer bloedmonsterneming vir biochemie uit die kubitale aar, in gevalle waar dit onmoontlik is om dit te doen, word die heining uit ander beskikbare perifere are geneem.

Die algoritme van bloedmonsterneming (neem) vir biochemiese analise is soos volg:

  1. Bo die inspuitplek word 'n toerismetjie toegepas.
  2. Die verwerking van die puncture site met 'n antiseptiese oplossing.
  3. Nadat die aar vol bloed is (die pasiënt druk en vryf die vuis), word 'n naald in die vaartuig geplaas.
  4. Nadat die harnas verwyder is en die naald verwyder is, moet die pasiënt 'n rukkie in 'n gebuigde posisie hou.

Sure to moet die reëls van higiëne volg mediese personeel. Dit geld vir werk in besteebare handskoene, die gebruik van besteebare spuite en proefbuise, sowel as die gebruik van antiseptiese oplossings of wipes.

Wat toon: eienskappe van items van biochemie

Laboratorium parameters wat bestaan ​​uit biochemiese analise:

  • glukose - stel jou in staat om die toestand van die lewer en endokriene stelsel te evalueer, 'n merker van diabetes,
  • bilirubien:
    • algemeen - gevorm tydens die afbreek van hemoglobien, kenmerk die toestand van die lewer, galblaas en bloedstelsel,
    • direk - verskyn in die bloed, as die vloei van gal versteur word,
    • indirek - die verskil in waardes tussen die vorige twee tipes,
  • transferase:
    • aspartaat-AT is 'n lewer ensiem wat gediagnoseer word in siektes van die lewer en hart,
    • alanien-AT-lewer ensiem, wat geproduseer word deur verhoogde dood van lewer selle, hart, bloedsomloopstelsel,
    • gamma GT - lewer- en pankreas ensiem,
  • alkaliese fosfatase - 'n ensiem uit verskillende weefsels, veral belangrik in bene en lewer,
  • lipiede:
    • cholesterol is 'n komponent van voedsel, wat deur die liggaam gesintetiseer kan word,
    • lae digtheid lipoproteïene - is hoog in cholesterol, het 'n atherogene effek,
    • trigliseriede - neutrale lipiede,
  • proteïene:
    • totaal - die hoeveelheid proteïen
    • albumien is die belangrikste proteïen
  • elektrolietuitruiling:
    • kalium - intrasellulêre elektroliet,
    • natrium is hoofsaaklik ekstrasellulêre elektroliet,
    • chloor is die hoof elektrolyt, neem deel aan die water-elektroliet balans, bepaal die suurheid,
  • kreatinien - is verantwoordelik vir energie metabolisme in spiere en ander weefsels,
  • ureum - die finale stof in die ketting van die afbreek van proteïene
  • uriensuur - een van die finale stowwe van proteïenafbraak,
  • C-reaktiewe proteïen - geproduseer wanneer die liggaamsweefsel beskadig word,
  • Ferritin - neem deel aan bloedvorming, 'n komponent van hemoglobien.

Normale vlakke in kleuters, mans en vroue

Met behulp van hierdie tabelle kan u die resultate van 'n omvattende biochemiese bloedtoets in volwassenes of kinders ontleed en afwykings van aanwysers van die norm vind. Die data word volgens ouderdom en geslag getoon.

Die afwyking van die parameters van biochemiese analise van bloed uit die gevestigde standaarde kan 'n verskeidenheid patologieë aandui.

Moontlike afwykings van aanwysers: wat hulle aandui

  • glukose toename in pasiënte met diabetes. Waardes word verminder in endokriene en hepatiese patologieë.
  • bilirubien groei met ernstige patologieë van die lewer, bloedarmoede, cholelitiasis. Direk - met geelsug. Indirek - met malaria, erge bloeding, hemolitiese anemie, wat gepaard gaan met die afbreek van rooibloedselle.

  • AST en ALT toename in patologieë van die hart en lewer.
  • verhoog gamma gt bewyse van hepatiese patologie, of 'n wanfunksie van die pankreas. Aanduiders verhoog met alkoholinname.
  • Alkaliese fosfatase groei in siektes van die lewer en galblaas, saam met transferase.

    Die aantal kan daal met skildklier siektes, bloedarmoede, plasentale onvoldoende tydens swangerskap. Vlakverhoging cholesterol kom voor wanneer spanning vetterige kosse, swangerskap, die teenwoordigheid van slegte gewoontes, metaboliese afwykings eet.

    Die indekse word verminder met beduidende brandwonde, hongersnood, bloedarmoede, tuberkulose, erge siektes van die lewer en skildklier, en aansteeklike siektes.

  • verhoog LDL dreig met aterosklerose, hartaanval, beroerte.
  • Toename in hoeveelheid trigliseriede dra by tot die voorkoms van kardiovaskulêre patologieë.
  • Totale proteïen verminder in geval van verhoogde eliminasie van die liggaam. Dit kan lei tot nier- en lewersiekte. Verhoogde waardes vir infeksies.
  • albumien verminder vir dieselfde redes as totale proteïen. Verhog tydens dehidrasie.
  • skending elektrolytbalans dui moontlike patologieë aan en benodig addisionele diagnostiek.
  • C-reaktiewe proteïenverhogings in aansteeklike siektes en neoplasmas.
  • Die resultate van die studie in die diagnose van die kardiovaskulêre stelsel

    Biochemiese analise in die diagnose van kardiovaskulêre patologieë word gebruik om die data van fisiese en instrumentele diagnostiek te bevestig. Dit laat jou toe om die erns van die siekte te bepaal, sowel as die huidige toestand van die hart en bloedvate.

    Van besondere kliniese belang in die diagnose van kardiovaskulêre patologieë is cholesterol en bloedlipiede, transferase en fosfatase, aanwysers van elektrolytmetabolisme.

    Lipid spektrum afwykings Dit is nie 'n definisie van enige kardiovaskulêre siekte nie, maar verhoog die risiko van die voorkoms daarvan. Daarom, as daar 'n verandering in die ontledings is, is dit nodig om dwelms te begin en 'n dieet te spuit wat hierdie waardes sal verbeter.

    transferase - Dit is merkers van so 'n ernstige patologie as 'n hartaanval. Hulle nommer laat jou toe om die stadium en erns van die siekte te bepaal. Dit help om die taktiek van verdere terapie te kies.

    Hierdie aanwysers kan ook hoër wees as normaal by ernstige hartversaking. 'N Verandering in die kwantitatiewe samestelling van elektroliete, veral kalium en natrium, kan die hartritme beïnvloed.

    Tydige laboratorium analise laat toe Verduidelik die diagnose en bepaal die behandelingsregime. Indien nodig, monitor dikwels aanwysers, moet dit oorweeg word dat die hoeveelheid versamelde bloed nie die toelaatbare jaarlikse waarde oorskry nie.

    Loading...