Kleintjies

Dysplasie van die heupgewrigte in 'n pasgeborene: simptome, behandeling, volledige beskrywing van die siekte

Pin
Send
Share
Send
Send


Die heupgewrig bied die verbinding van die grootste bene van die menslike liggaam, so dit het mobiliteit en is in staat om meer vragte te weerstaan. Dit word behaal deur die femorale kop met die vierkantige koppe aan die asetabulum te verbind. Hul toue word geslaan met senuwee-eindpunte en vate, daarom veroorsaak hulle skade of knyp die degeneratiewe verskynsels in die kop van die been.

By pasgeborenes word dysplasie van die heupgewrig (DTS) gemanifesteer deur die verkeerde vorming van een van sy afdelings, dus die moontlikheid om die femorale kop in die fisiologiese posisie te behou, word verlore. So 'n staat, afhangende van die eienskappe van die verplasing van strukture, word gekenmerk as subluksasie of ontwrigting.

Siekte statistieke:

  • Afwykings in die ontwikkeling van hierdie gebied word dikwels by babas aangeteken. Gemiddeld bereik hierdie syfers 2-3% onder kinders. In die Skandinawiese lande word dysplasie van die heupgewrigte gereeld aangeteken, terwyl dit in die suidelike Sjinees en Afrikane seldsaam is.
  • Patologie raak dikwels meisies. Hulle maak 80% van die pasiënte met 'n diagnose van hipdysplasie.
  • Die feite van oorerflike vooroordeel word aangedui deur die feit dat familiale gevalle van die siekte in 'n derde van die pasiënte aangeteken word.
  • In 60% van die gevalle word dysplasie van die linker heupgewrig gediagnoseer, skade aan die regte gewrig of albei terselfdertyd is dit 20%.
  • Die verband tussen tradisies van swaddling en verhoogde morbiditeitskoerse word aangetoon. In lande waar dit nie gebruikelik is om die mobiliteit van kinders kunsmatig te beperk nie, is gevalle van hipdysplasie skaars.

Elemente van die muskuloskeletale stelsel word gelê op die 4-6 week van swangerskap. Die finale vorming van die gewrigte word voltooi nadat die kind selfstandig begin loop.

Die mees algemene oorsaak van versteurings wat voortspruit uit intraderinale ontwikkeling is genetiese afwykings (25-30% van die gevalle), wat deur die moederlyn oorgedra word. Maar ander faktore kan ook hierdie prosesse negatief beïnvloed.

Wat is 'n siekte?

Dus, displasie by babas is 'n ernstige onderontwikkeling van die grootste in die menslike gewrig - die heup. Patologie beïnvloed nie net die artikulasie van die bene nie, maar ook al die elemente van die apparaat:

Displasie kan ontwrigting of subluxasie van die gewrig veroorsaak.

Dikwels manifesteer die siekte in meisies. Dit kan na geboorte verskyn en ook aangebore wees. Die patologie wat vir die baba aangebied word, is gevaarlik, indien dit onbehandeld bly, vererger dit en lei dit noodwendig tot komplekse gebreke wat beweging beperk.

Vorme van die ontwikkeling van patologie

Tekens van manifestasie van displasie hang af van die graad en tipe skade aan die heupgewrig van die bene in 'n kind:

  1. Predvyvih. In hierdie geval kan die femurkop nie behoorlik in die acetabulum pas nie. Dit is, sy kan vrylik daaruit spring. Die ligamente is nie teen die vereiste spanning nie, sodat hulle nie die been kan hou nie. Hierdie vorm van die siekte by babas kan nie onafhanklik bepaal word nie. Die feit is dat die funksie van die gewrig nie geskend mag word nie.
  2. Subluxation. Hier strek die kop van die femur nie net buite die asetabulum nie, maar skuif ook effens opwaarts. Dit word 'n plek met 'n kenmerkende wrywing vir 'n soliede oppervlak. Die baba in hierdie geval is nie meer in staat om normaal te beweeg nie.
  3. Ontwrigting. Hierdie siekte is die gevaarlikste en vereis ernstige terapie. Die feit is dat die kop van die femurbeen in die algemeen nie in die asetabulum val nie, wat gekenmerk word deur onderontwikkeling. Daarbenewens versamel dit te veel vet.

Dit is noodsaaklik om enige graad en vorm van hipdysplasie by babas te behandel.

Dit is belangrik! As die patologie begin word, dan kan daar in die latere stadiums van ontwikkeling 'n operasie wees wat nie altyd help nie.

Oorsake van die siekte

Hipdysplasie kan onder die invloed van die volgende redes voorkom:

  • Oorerwing. Die baba wie se ma so 'n siekte gely het, is meer geneig om seer te raak.
  • Skadelike gewoontes en swak voeding van 'n swanger vrou.

  • Swak omgewingstoestande, wat lei tot misvormings van die baba.
  • Ouderdom en sommige siektes van die vrou. Hoe later die swangerskap (veral die eerste), hoe hoër is die risiko van afwykings.
  • Vroeë of laat toksiese toediening tydens swangerskap. Hierdie toestand dui daarop dat die moeder se liggaam die fetus as 'n uitheemse liggaam beskou, en probeer om dit op biochemiese vlak te beveg. Daarom kan sommige veranderinge in die ruil lei tot die verkeerde vorming van die skelet.
  • Ernstige somatiese patologie van die vrou in kraam.
  • Pelviese voorstelling van die baba. Met onbehoorlike en inkonsekwente werk van dokters word die waarskynlikheid van ontwrigting baie hoog.
  • Ontwrigting van die balans van water-sout metabolisme van die fetus.
  • Baba verweef deur die naelstring.

  • Aanvaarding van sommige dwelms, premature baba. Natuurlik is die bene van die baba nog steeds baie sag, sodat hulle beskadig kan word deur enige onverskillige druk van 'n vinger. Premature babas is 'n kristal vaas.
  • Onbevoegdheid van mediese personeel. Hipdysplasie, en veral ontwrigting, kan voorkom as gevolg van die trauma van die baba tydens die bevalling as gevolg van die onverskilligheid van verloskundiges.

Hierdie redes mag nie die enigste een wees nie, maar hulle is die algemeenste.

Simptome van die siekte

Die heupgewrig is die grootste gewrig in die menslike liggaam. Oortreding van sy integriteit behels ernstige gevolge, probleme met die funksionering van interne organe. Tekens van patologie kan nie altyd bepaal word nie, aangesien dit nie in elke geval die siekte onmiddellik opgemerk kan word nie. Daar is egter simptome waarmee 'n kind dringend deur 'n dokter ondersoek moet word:

  1. Spanning van die spiere van die rug, wat 'n toename in die toon van die baba veroorsaak.
  2. Ontwrigting word ekstern uitgespreek deur die been van die betrokke kant te verkort. Dit is veral duidelik as jy die baba op die maag plaas, en probeer om sy bene te belyn.
  3. Oormaat gluteale vou.
  4. Displasie van die heupgewrig in 'n kind word gemanifesteer deur die voete uit te draai.
  5. Ongelyke verdeling van voue op die boude: een van hulle is hoër en die ander een is laer.
  6. Die baba kan nie die bene heeltemal aan die sye versprei nie.
  7. Onkarakteristies vir die kind in 'n "leuen" posisie.
  8. Kantel jou kop aan een kant.
  9. Permanente druk vingers aan die betrokke kant.

Tip! As u hierdie simptome sien in 'n kind of ten minste een van hulle, moet u dadelik 'n dokter raadpleeg en behandeling begin.

Diagnostiese kenmerke

Selfs "verwaarloosde" probleme met gewrigte kan tuis genees word! Moenie vergeet om dit een keer per dag te smeer nie.

As u aanvaar dat die kind aan hipdysplasie ly, moet hy die volgende ondersoek ondergaan:

  1. Radiografie. Dit moet baie vinnig gedoen word met die gebruik van beskermende pette sodat die strale die kind nie benadeel nie. Die prentjie sal 'n geleentheid bied om die ontwrigting, die kompleksiteit en vorm daarvan te bepaal.
  2. VSA. Danksy hierdie studie, wat verskeie kere uitgevoer kan word, sal dokters die mate van spiertonus in 'n kind bepaal, die kliniese manifestasies van ontwrigting. Ultraklank moet periodiek uitgevoer word gedurende die hele behandelingsperiode.
  3. Berekende tomografie. Hierdie prosedure vir hipdysplasie in 'n kind sal help om te bepaal hoe die spiere van die aangetaste ledemaat getroef is.
  4. MNR. Hierdie studie word slegs uitgevoer as die kind operasie benodig.

Natuurlik moet die dokter ook die eksterne tekens van ontwrigting noukeurig ondersoek.

Eienskappe van behandeling

As die baba heupdysplasie het, moet die behandeling onmiddellik begin nadat die eerste simptome geïdentifiseer is. Allereerst is dokters verplig om 'n jong ma te leer om 'n baba behoorlik te verslap.

Streng swaddling is streng verbode. Jy kan net nie die voete van die baba in lyn bring nie.

Moet gratis swaddling oefen. Dit sal 'n geleentheid bied om die bloedsirkulasie in die heupgewrig te normaliseer, om nie die ontwrigting te vererger nie. Dit is moontlik om vir hierdie doel nie net gewone luiers te gebruik nie, maar ook spesiale toestelle.

Behandeling hang af van die tipe patologie:

  • Om die predislokasie uit te skakel, word die boude, lumbale en dye gemasseer. Fisioterapeutiese prosedures word toegepas: elektroforese van die heupgewrig met kalsiumchloried. By die huis is die moeder verplig om met die baba terapeutiese gimnastiek te doen.
  • Subluksasiebehandeling word uitgevoer met behulp van beurtjies. Dra hulle daagliks. Behandeling met stingels kan langer as 'n jaar duur. Dit hang alles af van die effektiwiteit van die metode.
  • Ontwrigting van die heupgewrig is die moeilikste geval. Sy behandeling behels die oplegging van 'n band. In hierdie geval hang die tydperk van gebruik daarvan af van die erns van displasie.

In besonder moeilike gevalle kan chirurgie aanbeveel word. Terselfdertyd word die kop van die heupbeen na die gewrigsak verminder. Aanstramming van die ligamente en spiere, sowel as hul verlenging. Die operasie is oop of met die gebruik van 'n endoskoop.

Rehabilitasie van die baba is nodig om die spiere te versterk, aktiveer herstelprosesse, verbeter die bloedtoevoer na die weefsels.

Gevolge van patologie

Displasie is 'n komplekse siekte wat, indien dit onbehandeld gelaat word, ernstige gevolge kan oplewer wat die lewe ongemaklik en ongemaklik maak. Byvoorbeeld, die spiere begin atrofie, die kind kan eenvoudig nie sit en loop nie. As die ontwikkelingsgraad van die siekte nog nie hoog is nie, sal die resultaat 'n konstante lameness wees, die onmoontlikheid om die onderste ledemaat na die kant af te lei.

As dit nie behandel word nie, kan die bene van die gewrig warp, wat lei tot konstante pyn in die knieë, lumbale en bekkenstreek. Simptome en gevolge word saamgestel met die groei van die kind. Displasie beperk die mobiliteit van die baba aansienlik. In die toekoms sal dit lei tot die feit dat hy nie in staat sal wees om fisiese opvoedkunde klasse by te woon nie, en nie om sport te praat nie. Daarbenewens dra dysplasie by tot die skending van die funksionaliteit van baie interne organe.

Patologie Voorkoming

As jy nie wil hê dat dysplasie in jou baba voorkom nie, moet jy sekere voorsorgmaatreëls volg:

  1. Voortdurende implementering van die dokter se aanbevelings tydens swangerskap. 'N belangrike element van die ondersoek is ultraklank, wat gesondheidsprobleme kan toon in 'n vroeë stadium van fetale ontwikkeling.
  2. Ontvangs van vitamiene, gesonde voeding, ligte fisiese aktiwiteit tydens swangerskap.
  3. Dit is nodig om die redes uit te skakel wat tot die verskyning van patologie kan lei en 'n ontwrigting kan veroorsaak.
  4. Na-nale ondersoek deur 'n ortoped, sowel as 'n ultraklankskandering van die heupgewrig.
  5. Dra 'n baba in 'n slinger, sowel as die gebruik van 'n wye swaddling.
  6. Die gebruik van terapeutiese oefeninge en gereelde fisiese aktiwiteit, wat help om die been in plek te sit en op te los.
  7. As die diagnose van "displasie" nog gemaak word, moet jy die baba nie op sy voete sit totdat die dokter besluit het nie.

Let daarop dat dit nie aanvaar moet word dat die patologie wat aangebied word, op sigself sal slaag nie. Dit moet behandel word, en die duur van die verloop van terapie kan vir 'n paar maande duur. Hoe gouer die behandeling begin, hoe groter die kans om die funksie van die gewrig te herstel. Seën jou!

Vir die behandeling en voorkoming van siektes van gewrigte en ruggraat gebruik ons ​​lesers die metode van vinnige en nie-chirurgiese behandeling wat aanbeveel word deur voorste rumatoloë van Rusland, wat besluit het om uit te spreek teen farmaseutiese chaos en 'n medisyne aangebied wat werklik behandel word! Ons het hierdie tegniek vertroud gemaak en besluit om dit onder u aandag te bring. Lees meer.

Geagte lesers, het u hierdie siekte met u kinders hanteer? Deel die antwoord in die kommentaar.

Wat is weggesteek onder die diagnose van "displasie"?

Displasie is 'n abnormale ontwikkeling van die heupgewrig, as gevolg van fisiologiese faktore. Trouens, die baba het 'n gebroke verband tussen die kop van die gewrig en die sak (acetabulum) waarin hierdie kop moet wees. Pasgeborenes tydens geboorte het geen ligamente wat die heupgewrig in 'n spesiale holte hou nie. Besoedeling van hierdie ligamente vind plaas in die eerste lewensjaar. Die natuur het probeer om die proses van bevalling en moeder te fasiliteer, en die baba het die gewrigte buigsaam, sag gemaak.

As daar geen probleme tydens swangerskap en bevalling is nie, word hipdysplasie by pasgeborenes nie tydens die aanvanklike en daaropvolgende eksamens bespeur nie. Sulke veranderinge in die verbindings van die kop van die gewrig en die asetabulum is as gevolg van die volgende redes:

  • Pelvic diligence. As die kind die tweede helfte van die swangerskap deurgebring het en op die pous gesit het en nie omgedraai het nie, is dit moeiliker vir hom om deur die geboortekanaal te gaan. Normaal is daardie geboortes wanneer die baba met 'n kop gebore is. Dit is moeilik om jou esel buit te maak. Daarom, bekkenbene ly en sprains voorkom wat tot dysplasie lei.
  • Groot vrugte (ongeveer 4000 gram). Hoe groter die gewig van die kind, hoe moeiliker is dit om gebore te word. Die bekkenbene ervaar sterk druk, en die kop val uit sy plek. Dan gaan terug na die plek alleen is onmoontlik.
  • Oorerwing. Probleme met die ontwikkeling van die heupgewrig of die breekbaarheid van die bene was onder familielede of die mama self. Dan verhoog die risiko van patologie.
  • Die geslag van die kind. Meisies is meestal onderhewig aan displasie. Kenners verduidelik hierdie kenmerk, met verwysing na die werking van die hormoon relaxin, wat die heupbene van die swanger vrou en die fetus voor die bevalling versag. Meisies is meer geneig tot hierdie proses as seuns. Daarom ly die heupgewrigte meer.
  • Wag vir jou eerste kind. In primipare mummies word relaxin meer afgeskei as in alle daaropvolgende genera. Daarom kom die versagting van die bene van die fetus meer voor, wat lei tot die risiko van ontwrigting van die gewrig by babas.
  • Nalatige houding van dokters. Dit gebeur ook dat die verloskundiges self deur hul dade lei tot die ontwrigting van die heupbene, as hulle die baba sterk trek. Maar in so 'n situasie sal komplikasies nie net in die bekken ontstaan ​​nie, maar ook in die servikale en lumbale streke.

Indien enige item direk met u verband hou, moet u 'n volledige ondersoek doen vir die teenwoordigheid van displasie.

Simptome wat patologie aandui

Wat moet die ouers van babas of ouer kinders waarsku? Is daar enige eienskappe wat by die blote oog tuis gesien kan word? Natuurlik, ja.

Die eerste ondersoek van die pasgeborene word binne die mure van die hospitaal uitgevoer en alle patologieë moet in die aanvanklike stadium geïdentifiseer word. Dit help vroeër en makliker om die onderontwikkeling van die gewrigte te hanteer.

Maar dit gebeur ook dat dysplasie in 'n pasgebore baba na ontslag verskyn. Wees dus versigtig en kyk self die krummels.

Kontak u dokter onmiddellik as:

  • Opgemerk die asimmetrie van die gluteale, inguiniale, femorale voue. Om dit te doen, trek die kind uit en plaas dit op 'n plat oppervlak. Rig eers albei bene, en buig dan by die knieë en probeer om hulle op dieselfde vlak te kombineer. Alle voue in die lies, priesters en heupe moet dieselfde wees.
  • Die knieë van die bene moet op dieselfde vlak wees. As een hoër is as die ander, dan is daar 'n afwyking in die ontwikkeling van die gewrig. Maar as die ontwrigting van twee kante was, dan mag die knieë nie op vlak verskil nie.
  • Verskillende amplitude. Lê die baba op die rug. Bend eers die bene aan die knieë en skei hulle dan van hierdie posisie in verskillende rigtings. Ideaal gesproke moet die knieë die oppervlak raak. Maar moenie dit oordoen nie. Moenie hard op die bene stoot nie. Dit kan tot ernstige gevolge lei. As die bene sonder poging val aan die sye, of 'n ander helling het, dan is daar 'n vermoede van displasie.

As jy ten minste een van hierdie simptome sien, moet jy nie kosbare tyd mors nie. Die ortoped sal tydens die eerste oproep al die nodige manipulasies uitvoer en die korrekte diagnose bepaal. Spesialiste het hul eie metodes om die teenwoordigheid of afwesigheid van ontwrigting van wisselende grade akkuraat te bepaal.

Hoe vroeër die diagnose gemaak word, hoe makliker sal dit wees om dit te hanteer. Displasie is nie 'n siekte wat nie behandel kan word nie. Maar vertraging kan 'n rol speel. Dan sal jou kind hierdie hindernis lank oorkom.

Professionele diagnose van displasie by pasgeborenes

Geskeduleerde besoeke aan die ortopediese dokter stel 'n pediater per maand aan. Maar wag nie vir 'n maand as daar vermoedens is nie. Die ortoped sal die baba aanvaar en al die nodige navorsing voorskryf:

  • Ultraklank (ultraklankondersoek) van die heupgewrigte. Hierdie prosedure is verpligtend vir alle kinders van een maand oud. Die prosedure veroorsaak nie ongemak as u dit kalm benader nie. Daar is geen skade aan die baba van ultraklank nie. Nie altyd hierdie metode is voldoende om die mate van ontwrigting van die gewrig te identifiseer nie. Pas dan die x-straal toe.
  • 'N X-straalondersoek is slegs moontlik in die rustige posisie van die baba. As hy huil, kan die resultate nie as akkuraat beskou word nie. Berei voor vir hierdie prosedure.Wel, as die baba tydens radiografie gaan slaap. Hierdie skoot speel 'n groot rol in die voorskryf van behandeling.

Alle stadiums van die opname is voltooi. Die diagnose word bevestig. Wat om volgende te doen?

Metodes om dysplasie te behandel by pasgeborenes

Hipdysplasie is nie 'n sin nie. Het geduld en liefde. Die proses om die kop van die gewrig na die asetabulum terug te keer en te verlig met elastiese ligamente, is lank. Dit kan van ses maande tot een en 'n half jaar duur. Jy kan alles oorkom, moet dit betyds doen. Moenie in die middel van behandeling stop nie.

Wat sal die baba en ouers help?

Dus, die oorsaak van displasie is die verplasing van die kop van sy plek. Dit is nodig om die gewrig terug te keer na sy oorspronklike posisie. Dit kan bereik word as die baba se bene in 'n sekere posisie gebring word: buig en versprei na die kante. Hierdie posisie is gemaklik vir die kind. U het dalk opgemerk dat babas sonder patologie self probeer om die bene na die maag te verhoog. As die ontwrigting nie baie sterk is nie, sal selfs luiers en korrekte swaddling die klein vervorming regmaak.

Groot swaddling baba

Die eienaardigheid van die metode is dat die handvatsels styf op die liggaam vasgemaak word, terwyl die bene in 'n vrye posisie bly. Dan kan die kind hulle na die verlangde hoek lig.

Dit is bewys dat in lande waar daar 'n warm klimaat is, en babas altyd sonder luiers is, is die persentasie hip-ontwrigting naby aan nul.

Massaspesialis fisioterapie

By die identifisering van die verkeerde plek van die gewrig voorskryf die ortoped 'n massering wat in kursusse gedoen moet word. Slegs 'n spesialis weet hoe om die baba te help. Verwys dus slegs na kinders se masseurs met uitgebreide ondervinding.

Gimnastiek doen tuis. 'N Sekere komplekse ma en pa leer ortoped. Alle bewegings moet glad en daagliks uitgevoer word. In die eerste dae sal hierdie proses onaangenaam wees vir die kind, want die gewrig moet na die regte posisie terugkeer. Maar die daaglikse aktiwiteite word geleidelik soos jy en die kind. Hier is die mees bruikbare tipes oefeninge wat daarop gemik is om heupgewrigte te verbeter:

- Buig die knieë van die kind tot die maksimum moontlike posisie en reguit heeltemal.

- Buig die bene reghoekig en probeer hulle uitmekaar druk. Daarna begin ons die heupe saggies in 'n sirkel draai.

- Buig die bene en sprei dit uitmekaar, probeer om die oppervlak aan te raak.

Oefeninge word uitgevoer sonder die fanatisme, wanneer die baba 'n goeie bui het. Herhaal tot tien keer. Gedurende die dag moet jy drie tot vier stelle doen en die dokters se aanbevelings volg.

Dikwels stel die ortoped en fisioterapie aan:

  • kalsium elektroforese
  • opwarm met was.

Oorsake van siekte

Die begrip "displasie" beteken 'n skending van die ontwikkeling van enige deel van die liggaam. As hierdie siekte die heupgewrigte getref het, manifesteer dit hom dikwels in:

  • Onbehoorlike ontwikkeling van die gewrigsholte
  • die onvolwassenheid van die femorale kop,
  • skending van mobiliteit van die heupgewrig.

Die gevolg van hierdie toestande kan aanleg wees (aanleg vir ontwrigting), subluxasie en ontwrigting by pasgeborenes.

Die redes waarom die heupgewrigte nie normaal ontwikkel nie, is nog nie verduidelik nie. Maar sommige kenmerkende eienskappe van die siekte is gevind. Eerstens, so 'n siekte is meer algemeen by meisies as by seuns. Tweedens, is die neiging tot hierdie patologie geneties bepaal en oorgedra van geslag tot geslag. En derdens kan displasie veroorsaak word deur onbehoorlike swaddling van die pasgeborene.

Dit word opgemerk dat waar siektes gewoonlik gebruik word om swanger te word, is hierdie siekte baie minder algemeen. Byvoorbeeld, so gou as in Japan het hulle die swak swaddling van babas verlaat, die frekwensie van ontwrigting van die heupgewrigte by babas het met 10 keer afgeneem.

Dus, in watter gevalle is babas meer vatbaar vir displasie:

  • indien die familie reeds gevalle gehad het van aangebore subluxasie van die heupgewrigte,
  • as kinders in die pelvispresentasie gebore word,
  • in die teenwoordigheid van vervormde voete,
  • met te veel gewig by geboorte,
  • met patologieë van swangerskap.

Kliniese simptome

Tekens van subluxasie of ontwrigting van die heup by babas is sigbaar by visuele inspeksie. Dit is:

  • Asimmetries geleë velvoue in die lies, boude en knieë,
  • verkorte bobeen
  • beperkte mobiliteit van die dy.

Die beste tekens van die siekte word gesien by kinders van 3 maande. In elk geval, as u simptome van die siekte ervaar, moet u nie paniekerig raak nie, kontak u dokter en begin terapie. By die ondersoek van die baba, gee die dokter spesiale aandag aan die voue van die vel in die lies, gluteale sone en onder die knieë. In die aangetaste gebiede is hulle groter en dieper as gewoonlik. In bilaterale displasie kan asimmetrie egter nie so duidelik sigbaar wees nie.

Rippels op die heupe kan egter asimmetries wees in gesonde kinders, dus jy moet aandag gee aan 'n paar meer aanwysers.
Lê die baba op sy rug en buig saggies sy bene by die knieë en heupe. As jy agterkom dat die knieë op verskillende vlakke is, is dit reeds 'n rede om die pasiënt aan die dokter te wys.

By ondersoek moet die ortopediese ondersoek na simptome van gly en beperk die mobiliteit van die heupgewrigte. Die teenwoordigheid van die laaste simptoom is die belangrikste wanneer u 'n korrekte diagnose maak.

Diagnose van die siekte

Vir die vroeë bepaling van displasie, is dit nodig om die baba byna onmiddellik na die geboorte aan die ortopediese chirurg te wys - teen 1 maand. en op die ouderdom van effens ouer - teen 3 maande. Die diagnose word uitgevoer met behulp van ultraklank en x-strale. X-straal word gebruik vir ouer kinders - vanaf 6 maande. Die behandeling self, sy metodes en spoed hang af van hoe vroeg die siekte opgespoor word.

Dus, as jy op die eksterne tekens is, het die teenwoordigheid van displasie in die pasgebore kind vermoed en na die dokter gegaan, dan sal 'n ultraklankskandering nodig wees om die diagnose te verduidelik. Die studie sal die volle prentjie van die siekte openbaar.

Ultraklank - 'n pynlose en heeltemal onskadelike prosedure vir babas, beskikbaar in bykans enige kliniek. Die opname help om die erns van die siekte te bepaal.

In grade word die siekte verdeel in:

  • lig, wanneer spiere en ligamente liggies aan die gewrig grens, daarom is die heupbeen verkeerd geleë in die artikulêre fossa,
  • voorversteuring - 'n grens waarin die kop van die femur gedeeltelik in die gewrigsholte geleë is en gedeeltelik uitkom,
  • ontwrigting - in hierdie toestand is die kop van die been buite die gewrigsholte, in hierdie posisie is nie net 'n geleidelike vervorming van die gewrig nie, maar ook die beweeglikheid van die been in die dy is versteur.

Die vorm van die siekte kan eenzijdig en bilateraal wees. Die tweede opsie is dysplasie van die heupgewrigte van die pasgebore.

Na die ultraklank is dit noodsaaklik om 'n X-straalondersoek te doen. Dit word op ouer ouderdom gedoen wanneer die baba minstens ses maande oud is.

Behandeling van die siekte

Displasie is al geruime tyd behandel, dus moenie die eerste uitslae onmiddellik na die aanvang van die behandeling verwag nie. Die siekte word nie deur medikasie behandel nie.

Eerstens moet die bene van die kind altyd in die geskeide posisie vasgemaak word met die knieë gebuig, en tweedens - die kind moet noodwendig in daardie posisie beweeg.

Om die baba se bene in die regte posisie te hou, is daar verskeie toestelle - bande, kopbande, Frejka-kussings, Pavlik-struikgewrigte, ens. Die eerste keer tydens die behandeling van die siekte moet die baba deurgaans in hulle wees.

In ortopediese toestelle moet die kind ten minste 3 maande bly, maar die presiese termyn word slegs deur die ortodokse ingestel. Hoe vroeg die behandeling begin, is verdere voorspellings grootliks afhanklik. Diagnose en behandeling van 'n siekte in die vroegste terme gee 'n 90-95% kans op herstel. As jy nie subluxasies en ontwrigting van die heupgewrigte betyds behandel nie, kan die baba lam bly.

Vir baie jong kinders word sagte pads en wye swaddling gebruik, terwyl rigiede ortopediese konstruksies gebruik word om ouer babas te behandel. Slegs in uiterste gevalle is behandeling met operatiewe metodes moontlik, gewoonlik kan 'n geneesmiddel bereik word met die toestelle hierbo gelys.

Benewens verskeie toestelle vir die behandeling van die siekte word massage en terapeutiese oefeninge getoon. Die dokter kan ook verwys na fisioterapie, soos elektroforese of paraffienterapie.

Hoe om te masseer en gimnastiek

Die behandeling wat dr Komarovsky beveel, is baie eenvoudig. Hierdie massage, wat die doeltreffendheid van terapie aansienlik verhoog, is ook nuttig vir gesonde kinders, en in die geval van 'n patologiese ontwikkeling van die heupgewrigte, word dit teen 100% getoon. Die prosedure kan uitgevoer word deur beide 'n professionele masseuse en die ouers self.

Die proses self is redelik eenvoudig, dit is belangrik om eers met 'n ortopedus voor hom te konsulteer - hy sal jou vertel hoe om die massage reg te doen.

Lê die pasgeborene op sy rug en begin die massage met ligte bene van die arms, bene en maag, en draai dan die onderstebo. Maak seker dat die bene in so 'n posisie na die kant beweeg is.

Sorg versigtig en vryf die bene van die baba van binne af, en werk dan die agterrug van die pasgeborene met soortgelyke bewegings uit. Daarna kan jy na die boude, die massage word gedoen met ligte tikbewegings en sagte tinteling.

Nadat jy jou rug en boude gemasseer het, draai die kind weer oor en gaan voort met die massering, werk die voorkant van die heupe uit, buig die bene van die baba saggies. Moenie skielike bewegings maak nie en volg die reaksie van die pasgeborene. Dit moet nie pynlik wees nie. Andersins begin die baba tydens die daaropvolgende massageprosedures wispelturig.

Begin dan om die baba se bobeen in die binneste kant te draai. Doen dit afwisselend met elke been. Hou eenkant die bekken van die baba en met die ander hand stadig die knie nader aan die liggaam en draai die heup saggies in. So 'n massage sal bydra tot die korrekte vorming van die heupgewrigholte. Laat jou kind rus deur sy hele lyf saggies te streel.

Uiteindelik, sorg vir u voete - plaas 'n klein bal onder hulle en rol dit.

Die laaste stadium is die borsmassage.

Gesondheid gimnastiek

Oefeninge is uiters eenvoudig en benodig geen toestelle nie. Gimnastiek moet gereeld uitgevoer word - ten minste 5 keer per dag voor voeding. Binne 3-4 maande moet jy die oefeninge 15-20 keer doen.

  1. Die eerste oefening: draai die been van 'n pasgebore gebuig aan die heup en knie in 'n sirkel langs die as van die dy.
  2. Die tweede oefening: buig en buig die bene in die heupe en knieë na die maag, terwyl die heupe in 'n horisontale posisie moet wees.

Saam met fisioterapie, massage, gimnastiek en ortopediese toestelle sal uitstekende resultate lewer.

Siektes voorkoming

Alle pasgeborenes om die patologie van die ontwikkeling van heupgewrigte in die hospitaal self of in die kliniek binne 1 maand vroeg op te spoor. baarmoeder ultraklank.

Een van die voorkomende aksies, volgens dr. Komarovsky, dra 'n baba in 'n slinger in die gesig.

As 'n voorkomende maatreël is wydverspreide swaddling gewild, in teenstelling met die outydse metode om die bene in direkte toestand vas te maak. Daar is geglo dat net so 'n swaddling die bene reguit maak, maar in werklikheid is dit net die baba seer en, soos dit blyk, verhoog die risiko om hipdisplasie in die pasgebore te ontwikkel.

In sommige lande moet babas nie geswelde word nie, maar op hul rug gedra word, wanneer die baba se bene die moeder se rug in die regte posisie klamp.

Vir wye swaddling, gebruik sagte, maar digte materiaal. Vou dit in verskeie lae en plaas dit tussen die geskeide voete van die baba sodat die laterale rande in die knieë is en die boonste om die bekken bedek. Dit blyk uit iets soos 'n luier, maar baie wyer en meer stabiele vorm.

Wat is hipdysplasie?

Tot op hede word hipdysplasie as die mees algemene patologie van die muskuloskeletale stelsel in pasgeborenes en babas beskou.

"Dysplasie" beteken "abnormale groei," in hierdie geval, een of albei heupgewrigte.

Die ontwikkeling van die siekte word geassosieer met gestremde vorming in die prenatale tydperk van die hoofstrukture van die gewrig:

  • ligament apparaat,
  • beenstrukture en kraakbeen,
  • spiere
  • verander die innervering van die gewrig.

Die mees algemene heupdysplasie by pasgeborenes en die behandeling van hierdie patologie word geassosieer met 'n verandering in die ligging van die femurkop in verhouding tot die benige bekkenring. Dus, in die geneeskunde, word hierdie siekte aangebore dislokasie van die heup genoem.

Behandeling moet begin vanaf die diagnose van die patologie, hoe gouer hoe beter, en voor die baba begin loop - vanaf hierdie oomblik verskyn onomkeerbare komplikasies. Hulle word geassosieer met 'n toenemende las op die gewrig en die uitgang van die beenkop heeltemal van die acetabulum met 'n verskuiwing of na die kant.

Die kind ontwikkel veranderinge wanneer hy loop: "eendjie" -gang, beduidende verkorting van die ledemaat, kompensatoriese kromming van die ruggraat. Om hierdie oortredings reg te stel, is slegs moontlik deur chirurgie. Met uitgesproke veranderinge in die gewrig, kan die baba vir die lewe ongeskik bly.

Daar is verskeie teorieë wat die vraag beantwoord - hoekom kom heupgewrigdysplasie voor in 'n pasgeborene - wat is die redes vir die vorming daarvan?

Die volgende word beskou as die hooffaktore wat embrioogenese negatief beïnvloed en die vorming van die muskuloskeletale stelsel van die fetus.

Familiale predisposisie (in 80% van gevalle is die ontwikkeling van displasie waargeneem in die naaste familie van die baba, meestal word die siekte deur die vroulike lyn oorgedra) - 'n oorerflike teorie.

Hormonale afwykings in die laaste maande van swangerskap (hormonale teorie) - 'n hoë vlak van progesteroon en / of ander hormone in die bloed van 'n swanger vrou veroorsaak 'n bestendige afname in die toon van die spiere en ligamente van die groot gewrigte wat tot onstabiliteit in die heupgewrigte lei.

Hierdie toestande kan voorkom as gevolg van:

  • hormonale wanbalans weens spanning, oorwerk in die laaste weke voor bevalling,
  • endokriene siektes van die swanger (patologie van die tiroïedklier, byniere),
  • hormonale middels vir die behandeling van bedreigde aborsie, wat progestiene bevat - volwassenheidshormone wat die groei van baie strukture, insluitend bene, inhibeer.

Orgaanafbraak As gevolg van die gebrek aan spoorelemente (fosfor, yster en kalsium) en vitamiene in die eerste maande van swangerskap, word die grootste persentasie babas met displasie waargeneem wanneer dit in die wintermaande begryp word.

Blootstelling aan toksiese faktore:

  • ongunstige ekologie
  • beroepsgevare
  • neem verskeie medisyne
  • aansteeklike siektes van die verwagte moeder,
  • intrauteriene infeksies
  • toxicose,
  • nier- en lewer siekte in swanger.

Die impak van verskeie negatiewe faktore.

Bykomende predisponerende en uitdagende oorsake van patologie word oorweeg:

  • Onjuiste fetale posisie of beperking van vrye bewegings van die toekomstige baba (pelvispresentasie, gebrek aan water, groot fetus),
  • vroulike geslag
  • Lae fisiese aktiwiteit van die swanger
  • Vaste swaddling, meer inligting oor hoe om 'n kind te swaddle →

Vorme van patologie

In pediatriese ortopedie is daar verskeie vorme van die siekte. Afhangende hiervan, is daar tekens van hipdysplasie by babas, daarom word metodes vir die behandeling van patologie gekies.

Die mees algemene gediagnoseerde asetabulêre vorm van die siekte, wat voorkom as gevolg van oortredings van die posisie van die kop van die gewrig in die asetabulum van verskillende grade:

  • ligte dysplasie van die heupgewrigte in pasgeborenes - afwagting,
  • subluxation - matige oortredings,
  • aangebore ontwrigting van die gewrig.

Kongenitale afwykings is minder algemeen:

  • rotasie vorm van displasie, wat verband hou met veranderinge in die opstelling van bene en strukture wat die gewrig vorm,
  • Onbehoorlike ontwikkeling van die proksimale femur.

Bepaal die vorm en graad van displasie kan slegs 'n ortopediese chirurg hê nadat 'n kind ondersoek is en 'n volledige reeks verskillende diagnostiese metodes uitvoer.

Simptome van heupdysplasie by pasgeborenes kan direk na geboorte voorkom of soos die baba groei.

Hulle diagnoseer patologie in die kraamhospitaal, tydens roetine-ondersoeke van 'n pediater of nou spesialiste - 'n pediatriese chirurg of ortopedkundige

Ouers is dikwels bekommerd oor die vraag: - Hoe om die heupgewrigdeplasie in pasgeborenes op hul eie te bepaal?

Tekens van 'n ligte dysplasie van die heupgewrigte by babas en subluxasies kan meestal net 2-3 weke na die baba uit die hospitaal ontslaan word. Ouers kan hulle sien as hulle die baba op die maag lê of gimnastiekkrummels doen.

Simptome van hipdysplasie by babas:

  • die asimmetrie van die voue op die bene, as jy die baba op die maag plaas - onder die boude en op die dye,
  • verskillende lengte van die onderste ledemate - 'n verkorting van die been aan die kant van die verandering in die gewrig is opgemerk,
  • beperking van mobiliteit tydens abduksie van die heupe - hierdie simptoom word meer dikwels waargeneem in die geval van eensydige letsel - displasie van die linker heupgewrig by pasgeborenes of regter subluxasie,
  • Die simptoom van 'n "kliek" is die voorkoms van 'n kenmerkende kliek wanneer die heup van 'n baba by 'n hoek van 90 grade gelei word en op die groot skeer druk as gevolg van die vermindering van die kop na die gewrig.

As daar lank geen behandeling is nie, kan die siekte hom manifesteer as meer ernstige afwykings en manifestasies van heupgewrig displasie in 'n baba:

  • atrofie (verdunning) van die spiere aan die betrokke kant,
  • aanhoudende steurnisse in die loop: gereelde val, swaai van kant tot kant "eend" gang, pyn wanneer loop, kontraksels (aanhoudende beperking van beweging in die heupgewrigte).

Die voorkoms van hierdie simptome dui dikwels op 'n volledige uittreksel van die kop van die been vanaf die gewrig en die verplasing na bo of na die kant, wat die gevaarlike gevolge van hipdysplasie in die baba veroorsaak.

diagnose

Deteksie van die patologie en spesifikasie van die diagnose van heupdysplasie word uitgevoer deur 'n omvattende diagnose:

  • kenmerkende manifestasies van heupgewrig displasie in 'n pasgeborene - simptome van die siekte,
  • geskiedenis van swangerskap en bevalling - die teenwoordigheid van risikofaktore vir die ontwikkeling van patologie,
  • instrumentele ondersoekmetodes,
  • differensiële diagnose

Instrumentale diagnostiek

Die instrumentele metodes vir die diagnose van hipdysplasie sluit in:

  • X-straal ondersoek
  • artrografie of artroskopie
  • Ultraklank diagnose,
  • RT-skandering of MRI van die gewrigte.

Op grond van die resultate van instrumentale eksamens, verduidelik die spesialis die vorm en graad van patologie en bepaal hoe om hipdysplasie by babas te behandel.

Differensiële diagnose

Hierdie tipe diagnose word uitgevoer deur 'n pediatriese ortopedkundige om siektes wat soortgelyke simptome het, heeltemal uit te skakel:

  • patologiese ontwrigtings of frakture,
  • komplikasies van rickets,
  • aangebore metaboliese afwykings en osteodisplasie,
  • patologie van die senuweestelsel, ingewikkeld deur paralitiese ontwrigtings.

Daar is verskeie maniere om hipdysplasie te behandel:

  • Konserwatiewe terapie.
  • Chirurgiese regstelling, in ernstige gevalle, word verskeie chirurgiese ingrypings vereis - die kop word geleidelik in die gewrig ingevoer en met verskillende metodes vasgestel.

Vir sagte dysplasie en subluxasie word 'n kombinasie van verskillende metodes van konserwatiewe behandeling onder die toesig van die behandelende geneesheer gebruik:

  • Wyd swaddling binne 'n maand of twee - dit dra by tot die behoorlike vorming van die gesamentlike en / of onafhanklike vermindering van subluxasie.
  • Dra verskeie ortopediese toestelle wat die baba se bene in die verdunde en geboë toestand hou (stingers, kussings, bande, funksionele gipsstukke).

Sowel as fisioterapeutiese tegnieke wat ontsteking verminder, aktiveer trofiese prosesse in weefsels en verminder die risiko van kontraksvorming, asook om pyn te verminder:

  • elektroforese,
  • magnetiese laserterapie,
  • ultraklank-terapie
  • Amplipuls,
  • massage vir hipdysplasie by babas,
  • modder terapie
  • gimnastiek met heupgewrigte dysplasie by pasgeborenes.

Tydige konserwatiewe omvattende behandeling van hierdie siekte in 90% van die gevalle gee 'n positiewe uitslag en 'n volledige genesing van die baba sonder die vorming van gesondheidsgevaarlike komplikasies.

Onbehoorlike terapie of afwesigheid in heupdysplasie by pasgeborenes veroorsaak ernstige gesondheidsgevolge en die noodsaaklikheid van chirurgie. Maar selfs die chirurgiese behandeling van hipdysplasie in 'n baba kan nie altyd die korrekte ortopediese versteurings veroorsaak deur aanhoudende verplasing en volle uitgang van die femorale kop van die gewrig.

Heel dikwels word die kind waargeneem:

  • uitgespreek ruggraatkromming,
  • verkorting van die ledemaat
  • aanhoudende ontwrigting as jy loop,
  • uitgespreek pyn sindroom, as gevolg van die ontwikkeling van artropologie of artrose van die heupgewrig.

Massering vir heupgewrigte dysplasie by pasgeborenes word uitgevoer deur kursusse voorgeskryf deur 'n ortoped.

Ouers moet weet dat selfs na die einde van die aktiewe behandeling van hierdie patologie, dit nodig is om oefeninge vir hipdysplasie by pasgeborenes voort te sit, om nie wandelaars te gebruik nie en vermy vroeë leer om te loop.

Die voorkoming van hipdysplasie by pasgeborenes behels die uitskakeling van alle predisponerende en uitdagende faktore en oorsake van die ontwikkeling van patologie tydens swangerskap en na bevalling.

Dit is belangrik om te weet dat indien die siekte nie betyds geïdentifiseer word nie, of die kind met ernstige aandag behandel word, kan verkorting van die ledemaat, gangversteuring, aanhoudende rugmurgvorming en aanhoudende rug- en gewrigspyn vorm. Daarom moet ouers die tekens en metodes van behandeling van hierdie komplekse patologie ken.

Wat is hipdysplasie by babas?

Dysplasie van die heupgewrig in pasgeborenes is sy onvolwassenheid met verswakte ontwikkeling van al die skakels wat die heupgewrig vorm: die bene en kraakbeen wat die basis vorm, en die sagte weefsels (ligamente, kapsules, spiere) rondom.

Ongelukkig is dit nie altyd moontlik om die vroeë siekte te identifiseer ten spyte van die ondersoek van babas tot ses maande nie. Maar vroeë behandeling is 'n waarborg vir die doeltreffendheid en sukses daarvan.

Hipdysplasie by babas en hul oorsake

Een frase "hipdysplasie" word die skending van die korrekte interaksie tussen die komponente van die gewrig by kinders genoem.

Die redes vir die vorming van displasie by kinders is die volgende faktore:

  1. Teratogeniese faktore (skadelik, veroorsaak defekte) - meganiese, chemiese, fisiese en voedsel. Hulle beskadig die embrio in die vroeë stadiums van ontwikkeling.
  2. Oorerwing. In 14% van die siek kinders het aangebore patologie van hul ouers geërf.
  3. Heupstoot. Strek van die artikulêre kapsule veroorsaak dat die femorale kop uit die gewrigskas gly. Dit is te wyte aan die spesiale struktuur van die gewrig en die feit dat die baba by die baarmoeder in die baarmoeder druk word (die baba se bene word ingebring en teen die liggaam gedruk), asook 'n stywe swaddling.
  4. Onvolledige of stadige ontwikkeling van die heupgewrig. Nader aan die geboorte van die baba vertraag die ossifikasie van die komponente van die heupgewrig, en die kraakbeenelemente is voldoende ontwikkel. As jy behoorlik sorg vir die pasgeborene, wat die gewenste posisie van die ontvoering in die gewrig verseker, behaal die heupgewrig die nodige ontwikkeling op sy eie.
  5. Swak ligamente van die gewrig.
  6. Trauma tydens swangerskap of tydens bevalling, wanneer die baba nie reg in die baarmoeder lê nie.
  7. Swak gewrigspiere.

Faktore wat die risiko van dysplasievorming verhoog:

  1. Hipdysplasie by volwasse ouers.
  2. Pelviese voorstelling van die fetus.
  3. Groot vrugte.
  4. Voet vervorming.
  5. Toksikose van swangerskap.

Die mate van hipdysplasie

Hipdysplasie volgens ICD 10 (internasionale klassifikasie van siektes van die tiende hersiening) het drie fases:

  1. Voorkoming van die heupgewrig. Voorontwrigting is die onvolwassenheid van 'n gewrig wat nog nie die gewenste vlak van ontwikkeling bereik het nie. Verder kan die gewrig korrek vorm, en genesing vind plaas, of subluxasie vind plaas. As gevolg van die uitgerekte artikulêre kapsule, herstel die kop van die heup eenvoudig en vinnig, en dan herformuleer die ontwrigting. Op die x-straal word bepaal deur die verkeerde ontwikkeling van die gewrig, maar die verplasing van die heup is nie. By pasgeborenes kom die bekommernis dikwels voor.
  2. Subluxasie van die femorale kop. Subluksasie word gekenmerk deur 'n verandering in die gewrig. In gevalle van subluxasie word die kop van die heup verplaas, maar is binne die gewrig geleë. Dekentrasie (verplasing) van die kop, wat nie verby die grense van die depressie is nie, is sigbaar op die X-straal.
  3. Kongenitale ontwrigting van die heup. Ontwrigting vind plaas wanneer die kop van die heup heeltemal verplaas is, dit is buite die asetabulum.

Kongenitale ontwrigting is die nuutste graad van displasie. 'N Kind is reeds met 'n ontwrigting gebore, of dit kan ontwikkel in 'n eenjarige baba met laat diagnose en terapie.

Hipdysplasie by kinders en die diagnose daarvan

Die diagnose word tydens die ondersoek gemaak wanneer hulle tekens van displasie sien. Die dokter moet die dysplasie van die baba betyds ondersoek, hom in die kraamafdeling ondersoek en dan vir die ondersoek na die ortoped stuur. Die ortopedist behandel behandeling vir alle kinders, die siekes en vermoed dat hulle die siekte het, totdat 'n akkurate diagnose gevestig is.

Verdagte dysplasie is die kind, benewens die eksamen, voorgeskrewe instrumentale eksamens, waarvan die uitslae 'n diagnose maak. Die bekendstelling van nuwe diagnostiese metodes het die kanse op akkurate en tydige diagnose verhoog. Die toestand van die gewrigte word bepaal deur die metode van ultraklank, radiografie en rekenaartomografie te gebruik.

Oorsake van hipgewrig displasie by pasgeborenes:

  • 'N Groot fetus is onderhewig aan anatomiese verplasing van die bene met sy abnormale ligging in die baarmoeder.
  • Invloed van fisiese faktore en chemikalieë op die fetus (bestraling, plaagdoders, dwelms).
  • Verkeerde fetale posisie. Eerstens praat ons oor die stuitpresentasie, waarin die fetus op die onderste gedeelte van die baarmoeder nie met die kop rus nie, soos dit normaal moet wees, maar met die bekken.
  • Nier siektes in die ongebore kind.
  • Genetiese predisposisie in die geval van dieselfde probleme met die ouers in die kinderjare.
  • Ernstige toksisasie by die aanvanklike stadium van swangerskap.
  • Die baarmoeder se tone tydens die dra van die kind.
  • Siektes van die moeder - siektes van die hart en bloedvate, lewer, niere, asook avitaminose, bloedarmoede en metaboliese afwykings.
  • Virusinfeksies wat tydens swangerskap oorgedra word.
  • Die effek van verhoogde progesteroonkonsentrasie in die laaste weke van swangerskap kan die ligamente van die ongebore baba verswak.
  • Skadelike gewoontes en ongesonde dieet van die verwagte moeder, waarin daar 'n tekort aan spoorelemente, vitamiene B en E. is.
  • 'N Ongunstige omgewing in die omgewing waar die ouers woon, het gereeld (meer as 6 keer) gevalle van hipdysplasie veroorsaak.
  • Tradisie van stywe swaddling.

Die erns van DTS:

  • Ek graad - afwagting. Afwyking van ontwikkeling, waarin die spiere en ligamente nie verander word nie, is die kop binne die skuins depressie van die gewrig.
  • II graad - subluxasie. Binne die gesamentlike holte is daar net 'n deel van die femurkop, aangesien dit opgemerk word om opwaarts te beweeg. Bundels word gestrek en spanning verloor.
  • III graad - ontwrigting. Die kop van die heup strek heeltemal uit die holte en is hoër geleë. Ligamente in spanning en strek, en die kraakbeenrand kom binne in die gewrig.

Die eerste tekens van hipdysplasie by babas kan voorkom wanneer hulle 2-3 maande oud is, maar hulle moet selfs gediagnoseer word in 'n kraamhospitaal-omgewing.

DIAGNOSE

In 'n baba kan tekens van hipdysplasie in die vorm van ontwrigting selfs in die kraamhospitaal gediagnoseer word. 'N Neonatoloog moet die kind noukeurig ondersoek vir die teenwoordigheid van sulke abnormaliteite vir sekere komplikasies van swangerskap.

Op risiko is kinders wat in die kategorie groot, babas met vervormde voete en met erflike nalatenskap val. Daarbenewens word aandag gegee aan die moeder se toksimie van swangerskap en die geslag van die kind. Pasgebore meisies is verplig om te toets.

Spesiale ortopediese gadgets

Moenie doen in die behandeling van displasie en sonder spesiale toestelle wat al die kliniese proewe geslaag het nie en baie pasiënte bevoordeel het.

  1. Bevestigingsapparaat "Pavlik's stirrups". Aangewys ter ere van die Tsjeggiese Ortopediese Chirurg Arnold Pavlik. Hy het die oproer op homself getoets. Dit is die mees sagte regstellende toestel. Gebruik by babas vanaf drie weke oud. U kan tot nege maande gebruik. Dit is 'n borsband, wat bestaan ​​uit sagte materiaal en spesiale bande. In hierdie oprukke sal die kind kan beweeg, maar hy kan nie die bene bymekaarbring of reguit maak nie. Die heupgewrig word in die korrekte posisie vasgemaak en met ligamente oorgegroei, wat die kop verder in die sak hou. By verskillende grade van ontwrigting is die gebruik van die toestel anders. Aanbevelings sal die behandelende geneesheer gee.
  2. Kussing "Freyka" - ontwikkel deur 'n Australiese wetenskaplike. Aangestel slegs tot drie maande. Later is nie effektief nie. Bevestig tussen die bene van die baba met spesiale bande.
  3. Spesiale bande-stutte, wat gekies word in ooreenstemming met die mate van ontwrigting.
  4. In die daaglikse beweging word aanbeveel om 'n slinger, rugsak of motorstoel te gebruik. Die kind moet vrylik die bene uitmekaar skuif, daar moet geen knyp wees nie.

As alle aanbevelings van die ortopedis gevolg word en jy genoeg krag het, geduld om al die prosedures te doen, sal die vervorming in die verlede bly. Die baba sal betyds op bene opstaan ​​en sal ten volle ontwikkel.

Chirurgiese behandeling

Soms is daar risiko's van verergering van patologie. Dit gebeur wanneer die diagnose te laat gemaak word: 'n half jaar of selfs later. Dan is nie al die bogenoemde metodes genoeg nie. Daar is 'n behoefte aan chirurgiese ingryping. As dit nie gedoen is nie, sal die kind in die steek gelaat word of gestremd bly. So 'n maatreël vind plaas wanneer ouers nalatig is in die vroeë stadium van behandeling: hulle verwyder ortopediese toestelle sonder toestemming van 'n dokter, moenie betrokke raak by fisiese ontwikkeling nie (gimnastiek, massage), probeer om die baba vroeg op reguit bene te plaas. Dan is alle pogings tevergeefs. Die gevolge kan die ernstigste wees.

Kraakbeenweefsel sal begin herstel, swelling sal afneem, mobiliteit en aktiwiteit van die gewrigte sal terugkeer. En dit alles sonder operasies en duur dwelms. Begin net.

Hipdysplasie by kinders en die simptome daarvan

Met die diagnose van "ontwrigting van die heup" het babas sekere probleme, want die pasgeborenes het dikwels 'n voorloper, die eerste fase van die proses.

Om 'n goeie blik op die kind te hê is nodig, 'n warm kamer. Voordat jy dit inspekteer, is dit beter om hom te voed. Onder hierdie toestande is dit makliker om die simptome van displasie te identifiseer.

Die hoof simptome van hipdysplasie is:

  • simptoom van gly,
  • beperking van ontvoering in die heupgewrig,
  • verkorting van die ledemaat
  • asimmetrie van voue op die vel.

Slippering simptoom

Die belangrikste simptoom van voorversteuring is 'n simptoom van gly. Dit word verklaar deur 'n relatief maklike herposisionering en omgekeerde ontwrigting van die femorale kop uit die gewrigsholte as gevolg van die gestrekte kapsule en ligamente van die gewrig. Die simptoom van gly kan nie tydens die ondersoek gehoor word nie, dit voel asof die kop van 'n been beweeg.

Om dit te identifiseer, moet die baba se bene by die knie- en heupgewrigte gebuig word, wat 'n regte hoek vorm. Op die oomblik lê die dokters duim aan die binnekant, en die oorblywende vingers aan die buitekant van die dy. Begin stadig die heupe in die hand. Teen hierdie tyd gly die kop van die dy in die acetabulum, daar is 'n druk.

Wanneer veranderinge in die gesamentlike verhoging voorkom, verskyn ander simptome.

Beperkende lood

Beperking van ontvoering word hoofsaaklik waargeneem met verhoogde spiertonus wat verantwoordelik is vir die bring van die dy. Dit manifesteer tydens neurologiese siektes, dus met 'n beperkte voorsprong, moet 'n neuroloog ondersoek word. Om die ontvoering in die heupgewrigte te definieer, word die baba op die rug geplaas met die bene wat by die heup en knie gewrig is.

Om alles korrek te doen en hierdie simptoom te identifiseer, moet jy die bene van die pasgeborene ontspan. Dit is dus beter om die slapende kind te inspekteer of te wag totdat die baba aan die dokter se hande gewoond raak en heeltemal ontspan.

Gesonde gewrigte laat die bene uitmekaar versprei sodat hulle aan die buitenkant van die heupe aan die tafeloppervlak raak. Die kind groei, en die simptoom verloor sy betekenis, dit word nie permanent opgespoor nie.

Opmetingsmetodes:

  • Eksterne ondersoek en palpasie word uitgevoer om die kenmerkende simptome van die siekte te identifiseer. By babas het heupdysplasie tekens van beide ontwrigting en subluxasie, wat moeilik is om klinies op te spoor. Enige simptome van abnormaliteite vereis 'n meer gedetailleerde instrumentele ondersoek.
  • Ultraklankdiagnose is 'n effektiewe metode vir die opsporing van abnormaliteite in die struktuur van die gewrigte in kinders gedurende die eerste drie maande van die lewe. Ultraklank kan verskeie kere uitgevoer word en word toegelaat wanneer nuwe pasiënte ondersoek word. Die spesialis gee aandag aan die toestand van kraakbeen, bene, gewrigte, bereken die hoek van verdieping van die heupgewrig.
  • Die roentgenogram is nie minderwaardig in betroubaarheid vir ultraklankdiagnostiek nie, maar het 'n aantal belangrike beperkings. Hip artikulasie by kinders jonger as sewe maande is swak sigbaar weens die lae vlak van ossifikasie van hierdie weefsels. Bestraling word nie aanbeveel vir kinders van die eerste lewensjaar nie. Daarbenewens is daar 'n problematiek om 'n rolbaba onder die apparaat te hou, in ooreenstemming met die simmetrie-reëls.
  • CT en MRI bied 'n volledige prentjie van die patologiese veranderinge in die gewrigte in verskillende projeksies. Die behoefte aan so 'n opname kom voor by die beplanning van chirurgie.
  • Artroskopie, artrografie word uitgevoer in ernstige, gevorderde gevalle van displasie. Hierdie indringende tegnieke vereis algemene narkose om gedetailleerde inligting oor die gewrig te verkry.

Om dysplasie van die heupgewrigte by babas te behandel, moet ortopediese kinderartse wees. Метод лечения определяется тяжестью диспластического процесса.Die hoofbeginsel van terapie is die vroeë aanvang van funksionele behandeling, wat help om die anatomiese vorm van die heupgewrig te normaliseer en sy motoriese funksie te behou.

Dit word opgemerk dat die bene tydens die ontvoering van die femur die korrekte posisie verkry, en ontwrigting vind plaas. Hierdie posisie help om die bloedtoevoer na die spiere van die ledemaat te verbeter en verhoed dat hulle dystrofie voorkom.

Voorspelling vir die herstel

Hipdysplasie is 'n behandelbare siekte. Onder die voorwaarde van vroeë inisiatief van terapie onder beheer van 'n ortoped en die implementering van sy aanbevelings, is volle herstel moontlik.

Het jy 'n fout gevind? Kies dit en druk Ctrl + Enter

Hipdysplasie is 'n versteuring van die ontwikkeling van die osteoartikulêre basis, ligamente en spierapparaat van die heupgewrig, wat ontwikkel as gevolg van die werking van negatiewe faktore in.

Die simmetrie van die voue

By die ondersoek van 'n kind word ook die simmetrie van die voue van die heup in ag geneem.

Op die ontwrigtingskant is die inguinale en boud-femorale voue dieper, en hul asimmetrie is sigbaar.

By pasgebore kinders word die simptome van aangebore ontwrigting swak uitgedruk en word dit nie altyd opgespoor nie. Dus, net op die kliniek staatmaak, is dit nogal moeilik om die diagnose te stel. As jy twyfel, stuur die dokter die kind vir 'n ultraklankskandering om te verduidelik.

By kinders tot 6 maande

Displasie moet onmiddellik vanaf geboorte behandel word, vanaf die oomblik dat die simptome daarop dui. Die eerste week is beslissend: 'n Gesonde gewrig sal gevorm word, of ontwrigting sal plaasvind.

Vroeë behandeling van displasie - dit is 'n voorsprong in die gewrigte, waarin die aktiwiteit en mobiliteit in die gewrigte behoue ​​bly. Uitgebreide swaddling in heupdysplasie word in die kraamafdeling beoefen voordat die ortopediese chirurg ondersoek word vir die doel van voorkoming. Dit is nie 'n behandeling vir displasie nie, maar die vinniger voorkoming word geïnisieer, hoe gunstiger is die prognose.

Om die bene die posisie van buiging en ontvoering te gee, word verskeie afleidingsinstrumente (bande, broeke, verbande) gebruik. Pavlik se stingers word beskou as die beste opsie vir dysplasie van die heupgewrigte. Die duur van die kursus hang af van die toestand van die gewrigte en duur van 3 tot 6 maande.

By kinders ouer as 6 maande

Ervarende ortopediste verkies om nie-narkotiese reposisie van die femurkop te spaar deur die been te strek en dit met 'n gipsverf te bevestig. Dit is die beste en mees effektiewe metode.

Die bene word vir 4-6 maande gesluit. Wanneer 'n gipsstuk verwyder word, word 'n band op die bene van die baba geplaas. Die wydte van die bande-stutte in dysplasie verander in die loop van behandeling, geleidelik verminder.

Die band word verwyder wanneer die gewrig volledig herstel word. Terwyl kinders grootword, is hulle onder die beheer van 'n ortoped en ondergaan gereeld herstellende behandeling.

Oefeninge vir hipdysplasie

Oefeningsterapie is die hoofmetode vir die vorming van 'n gesonde gewrig en die enigste metode wat die ontwikkeling van motoriese vaardighede ondersteun.

Fisiese oefeninge vir displasie kan in algemene ontwikkelende en spesiale persone verdeel word. Die eerste gebruik vanaf geboorte, en wanneer die kind grootword, moet sy psigomotoriese vaardighede in ag neem. Spesiale oefeninge verhoog metabolisme en bloedtoevoer in die gewrigte en spiere. Met kinders tot een jaar doen hulle passiewe oefeninge, en van jaar tot drie jaar doen hulle aktiewe oefeninge.

Aanvanklik is die oefeninge daarop gerig om die beperking van mobiliteit in die gewrig te elimineer. Byvoorbeeld, hulle versprei 'n baba op 'n maag in 'n padda, of met bene wat by die knieë gebuig is, loop sirkelbewegings. Die kind in hierdie tydperk is in die oproer.

Verder, wanneer die ontwrigting weer ingestel word, word die oefeninge daagliks uitgevoer en aktief en selfoon bygevoeg. Byvoorbeeld, as jy die sole sweer, beweeg die baba sy bene aktief. Op hierdie stadium word fisioterapie by die behandeling gevoeg. Elektroforese in heupdysplasie by kinders word uitgevoer met behulp van kalsium- en fosforoplossings. Ten minste 10 sessies word gehou.

Nadat hulle die fixatives verwyder het, versterk hulle die spiere van die bene deur massage en gimnastiek te gebruik, en nie swemlesse vergeet nie.

Hydrokinesis is die mees effektiewe metode van rehabilitasie vir kinders. Die uitvoer van oefeninge in water het 'n positiewe uitwerking op die behandeling en gee 'n positiewe houding.

Pin
Send
Share
Send
Send