Swangerskap

Sdfd - wat is dit? Fetale ontwikkelingsvertraging sindroom: diagnose en behandeling

Pin
Send
Share
Send
Send


Fetale ontwikkelingsvertraging sindroom (FGR) is 'n toestand waarin die fetale grootte agter 'n bepaalde gestasie ouderdom agter die aanvaarde norm lê. Na die bevalling kan sdfd fisiese vertraging en verskeie gesondheidsprobleme veroorsaak.

Oorsake van sdf

Daar is verskeie risikofaktore vir die ontwikkeling van hierdie patologie:

Van die vrou se kant:

    moederlike ouderdom (minder as 17 jaar en meer as 30 jaar)

Swangerskapskomplikasies wat fetale groeivertraging kan veroorsaak:

  • ernstige langdurige toksisose,
  • Preeclampsie,
  • plasenta insuffisiënt
  • intrauteriene infeksie,
  • veelvuldige swangerskap,
  • fetale misvormings.

Die presiese oorsaak van gestimuleerde groei van die fetus is nie altyd moontlik om uit te vind nie. In die meeste gevalle moet dokters met 'n reeds gevormde probleem hanteer. Evaluering van alle moontlike risikofaktore voor die aanvang van swangerskap of in die vroeë stadiums kan sdfd voorkom of ten minste die vorming van hierdie patologie vertraag.

Ontwikkelingsmeganismes

Daar word aanvaar dat die probleem selfs in die vroeë stadiums van swangerskap plaasvind. In die eerste trimester kom 'n inferior inval van die eiersel in die baarmoederwand voor, wat lei tot verswakte uteroplasentale bloedvloei. Die bloed vloei te stadig deur die veranderde arteries, en die plasenta wat gevorm is, kan nie die behoeftes van die groeiende fetus volledig nakom nie. Die baba ontvang nie suurstof en voedingstowwe in die hoeveelheid wat dit benodig nie, wat noodwendig lei tot 'n vertraging in die ontwikkeling daarvan. In die vroeë stadiums van die swangerskap lei so 'n staat tot die ontwikkeling van 'n simmetriese vorm van sdfd.

In die tweede helfte van swangerskap word ander meganismes van patologievorming ingesluit. Eerstens speel 'n rol in die benadeelde uteropiele bloedvloei en die ontwikkeling van chroniese hipoksie van die fetus. Wanneer dit gebeur, word die herverdeling van bloedvloei. Al die nodige voedingstowwe en suurstof word aan die sentrale senuweestelsel, aan die fetale brein, verskaf. Die liggaam en ledemate van die baba kry terselfdertyd minder suurstof en ander belangrike elemente. 'N Asimmetriese vorm van sdfd ontwikkel, wat kenmerkend is van laat tye van swangerskap.

klassifikasie

Daar is drie vorme van sdfd:

Simmetriese vorm vind plaas in die eerste helfte van swangerskap en word gekenmerk deur 'n eenvormige laag van alle groottes van die fetus. Dit is nodig om die simmetriese vorm van sdfd te onderskei van die konstitusionele eienskappe van die baba. Ouers van kort ouderdom en lae gewig moet nie die geboorte van 'n groot kind verwag nie.

Asimmetriese vorm ontwikkel in die tweede helfte van swangerskap. Met hierdie patologie hang die grootte van die abdomen van die fetus agter, terwyl die grootte van die kop binne die normale omvang bly.

Gemengde vorm is ook kenmerkend van laat swangerskap. In hierdie situasie is daar 'n onevenredige laag van alle aanwysers, veral die grootte van die buik. Hierdie toestand kom voor in ernstige fetale misvormings of ernstige ekstragenitale siektes van die moeder.

Eksterne verloskunde studie

In die tweede helfte van die swangerskap, by elke afspraak, meet die dokter noodwendig twee belangrike parameters:

  • hoogte van die baarmoeder (WDM),
  • abdominale omtrek (koelmiddel).

Metings word gemaak met 'n maatband in die posisie van 'n vrou wat op haar rug lê. Vir die omtrek van die maag bestaan ​​streng standaarde nie. Hierdie parameter hang grootliks af van die aanvanklike liggaamsgewig en die dikte van die subkutane vet. Dit is belangrik dat by elke draai van die koelvloeistof met 1-2 cm vergroot is in vergelyking met vorige metings.

Vir WYD is daar streng aangewese norme. Teen 16 weke moet die baarmoeder 16 cm bo die kroegboog wees. In die toekoms moet WYD elke week met 1 cm verhoog tot 36 weke swangerskap. Die verlaging van hierdie aanwyser met 2 of meer sentimeter vanaf die swangerskapstydperk is een van die tekens van vertraagde fetale ontwikkeling.

Die agterstand van die WYD vanaf die verwagte duur van swangerskap word ook aangetref tydens lae water. Ultraklankondersoek sal help om die presiese oorsaak van hierdie toestand te bepaal. In die geval van 'n verkeerde vasstelling van die duur van swangerskap, lê die WDM agter die norm.

ultraklank ondersoek

Om die diagnose van sdfd te bevestig of te weerlê, kan ultraklank moontlik gemaak word. Hierdie metode word beskou as die mees insiggewende om die vertraging in die ontwikkeling van die fetus en ander verwante patologieë tydens swangerskap te bepaal. Vir die tydige opsporing van die probleem, word dit aanbeveel om ultraklankweergave 3 keer vir die hele swangerskap te ondergaan:

Volgens die getuienis van die dokter kan 'n addisionele eksamen voor die sperdatums voorgeskryf word. By die uitvoer van II en III ultraklankweergave word dopplerometrie benodig (evaluering van uteriene en fetale bloedvloei).

'N Belangrike punt: wanneer vermoed word van sdf, moet ultraklank twee keer met tussenposes van minstens twee weke uitgevoer word. 'N Enkele identifikasie van die lag in fetale grootte van die norm word beskou as nie baie insiggewend nie.

Wanneer u ultraklank uitvoer, kan u die erns van sfrp bepaal:

  • 1 graad - die vertraging van die grootte van die fetus met 2 weke vanaf die swangerskap ouderdom,
  • 2 grade - vir 2-4 weke,
  • Graad 3 - vir 4 weke of meer.

'N Sekere kompleksiteit is die diagnose van die simmetriese vorm van sdfd. In hierdie situasie moet die dokter presies weet hoe lank die swangerskap moet wees om die moontlike mate van groeivertraging te bepaal. By vroue met 'n onreëlmatige menstruele siklus is dit nogal problematies om FGR te bepaal.

Simmetriese vorm word dikwels gekombineer met fetale misvormings. Die risiko van chromosomale patologie verhoog ook aansienlik met hierdie variant van sdfd. Die asimmetriese vorm word dikwels gemanifesteer met die patologie van die amniotiese vloeistof (polihidramniose of lae water).

Behandelingsmetodes

Taktiek van swangerskapsbestuur met sdfd sal afhang van die volgende faktore:

  • erns,
  • die teenwoordigheid van komorbiditeit (misvormings van die fetus, hoë of lae water, versteurde plasentale bloedvloei, preeklampsie),
  • die termyn van hierdie swangerskap.

Terapie vir sfrp is daarop gerig om uteropiele bloedvloei te verbeter. Aktivering van gaswisseling lei tot stabilisering van die fetus en versnel die tempo van die ontwikkeling daarvan. Behandeling kan op 'n polikliniese basis of in 'n hospitaal uitgevoer word. Hospitalisasie word aanbeveel vir ernstige vorms van sdfd en die teenwoordigheid van comorbiditeite.

Dwelm behandeling van sdfd sluit in:

  • antiplatelet agente (middels wat die adhesie van bloedplaatjies verminder en bloedviskositeit verminder),
  • antistolmiddels (middels wat die vorming van bloedklonte inhibeer),
  • beteken dat die metaboliese prosesse in die liggaam verbeter word,
  • dwelms wat bloedvloei in die plasenta aktiveer,
  • ensiem- en proteïenmiddels wat die groei van die fetus versnel.

Teen die agtergrond van terapie, konstante monitering van die toestand van die fetus. Ultraklank- en dopplerometrie word elke 7-10 dae uitgevoer. Na 32 weke word fetale hartklop gemonitor deur CTG (kardiotokografie). As die toestand van die fetus binne die normale omvang bly, is dit moontlik om die swangerskap na 37 weke uit te brei. In geval van swaar lyding van die baba word vroeë aflewering uitgevoer.

Die keuse van metode van aflewering sal afhang van die toestand van die vrou en die fetus. As moeder en baba goed voel en die swangerskap relatief goed is, is onafhanklike aflewering moontlik. Met die progressie van sdf, die ontwikkeling van preeklampsie en ander ernstige komplikasies, word 'n keisersnit uitgevoer.

voorkoming

Spesifieke voorkoming van sdf is nie ontwikkel nie. Voldoende voorbereiding vir die komende swangerskap, insluitend:

  1. Verwerping van slegte gewoontes.
  2. Sifting vir seksueel oordraagbare infeksies.
  3. Tydige behandeling van enige ginekologiese en ekstragenitale siektes.
  4. Voeding en voldoende fisiese aktiwiteit.
  5. Gereelde monitering deur 'n ginekoloog tydens swangerskap.

Ultrasound screening is die beste manier om fetale groeivertraging betyds op te spoor. Alle swanger vroue word aanbeveel om op die regte tyd 'n ultraklankskandering te ondergaan. Hoe gouer die probleem gevind word, hoe makliker sal dit wees om die gevolge daarvan te hanteer en ernstige komplikasies te vermy na die geboorte van 'n kind.

Vorms sdf

Daar is 2 vorme van fetale groeivertragingsindroom: simmetries, asimmetries. Kom ons kyk noukeuriger na:

  • Asimmetriese. Hierdie patologie kan gesien word op 15-25 weke. Wanneer dit gekenmerk word deur 'n uitgesproke tekort aan liggaamsmassa, maar terselfdertyd groei die norm bly. Die fetus kan 'n merkbare lag in die groei van die weefsels van die bors en buik sien. Die ongelyke vorming van interne organe is ook kenmerkend. Met geen tydige diagnose en sonder gepaste behandeling kan die ontwikkeling van die fetus stop, wat tot die dood van die fetus lei.
  • Simmetriese. Hierdie patologie word gekenmerk deur 'n beduidende vermindering in die grootte van die fetus volgens die duur van swangerskap. Die sindroom word gediagnoseer in die tweede trimester van swangerskap. Patologie word as 'n reël geassosieer met infeksie van die fetus (in utero), chromosomale patologie. Ongelukkig, as die diagnose bevestig word, word sulke kinders gebore met die patologie van die ontwikkeling van die SSS.

Fetale ontwikkelingsvertraging sindroom

Oorsake van patologie

Watter redes word die meeste aangeteken:

  • Fisiologiese eienskap.
  • Oorerflike faktor.
  • Hipoksie van die fetus.
  • Patologie van die plasenta.
  • Onbehoorlike werking van die interne organe van 'n vrou (verhoogde bloeddruk, patologie van die kardiovaskulêre stelsel, patologie van die respiratoriese kanaal, ens.).
  • Onbehoorlike, nie goeie voeding nie: dieet tydens swangerskap, rook en alkoholmisbruik.
  • Die gebruik van dwelms tydens swangerskap. Alle dwelms kan slegs op voorskrif geneem word.
  • Oordraagbare aansteeklike siektes wat fetale abnormaliteit of arres ontwikkeling kan veroorsaak. Sulke siektes sluit in sifilis, rubella, toksoplasmose en ander.
  • As 'n vrou onder konstante spanning verkeer.
  • Veelvuldige swangerskap.
  • Spesiale klimaatstoestande (byvoorbeeld, hoog bo seespieël).

effekte

Babas wat met so 'n diagnose gebore is, het hoofsaaklik 'n paar gesondheidsafwykings, naamlik:

  • hiperprikkelbaarheid,
  • oortredings van die sentrale senuweestelsel,
  • verminderde spiertonus
  • baie swak eetlus
  • swak gewigstoename
  • ontwikkelingsvertraging (psigomotoriese)
  • konstante liggaams temperatuur spring
  • patologie in die ontwikkeling van interne organe,
  • lae immuniteit
  • ontwikkeling van diabetes,
  • ontwikkeling van hipertensie.

In elk geval kan die moontlike gevolge nie voorsien word nie. Kinderontwikkeling hang slegs af van die graad van die sindroom. Soos die praktyk toon, het sommige babas wat gebore is met die sindroom van vertraagde fetale ontwikkeling, geleidelik hul peers inhaal, terwyl ander ongelukkig ernstige gesondheidsprobleme het.

Watter simptome dui op 'n sindroom?

As sodanig is daar geen duidelike simptome nie. Dit is onmoontlik om so 'n patologie as 'n sindroom van vertraagde fetale ontwikkeling te bepaal. Vir diagnose, 'n konstante, tydens die hele swangerskap, is waarneming deur 'n verloskundige-ginekoloog nodig.

As 'n reël, met 'n skaars beweging van die fetus, 'n dringende behoefte om 'n dokter te raadpleeg.

Ondersoek van fetale groeivertraging, diagnose

Aanvanklik, as jy 'n vertraging in fetale ontwikkeling vermoed, word die dokter bekommerd oor die verkeerde verhouding tussen die duur van die swangerskap en die hoogte van die baarmoeder.

Om die diagnose te bevestig, word ultraklankondersoek van die fetus toegeken. Danksy hierdie ondersoek kan die dokter die grootte van die fetus en die gewig van die fetus vergelyk, wat ooreenstem met die duur van swangerskap. Ook kan ultraklank bepaal of daar abnormaliteite in die ontwikkeling van die interne organe van die kind is.

Kan dopplerometrie, waarin jy die tempo of abnormaliteite in die bloedvate van die vate en plasenta kan sien.

Verpligte diagnostiese metode is kardiotokografie (CTG). Tydens hierdie prosedure word die hartklop ondersoek. As die syfers minder is as die norm, dui dit op suurstofhongersing van die fetus. Volgens die resultate van die diagnose maak die dokter gevolgtrekkings oor die graad van patologie. Hulle mag wees:

  • Sdfd 1 graad - lig. Terselfdertyd is die veroudering van fetale ontwikkeling gemiddeld 2 weke.
  • Sdfd 2 grade - die gemiddelde graad van patologie, die vertraging van fetale ontwikkeling vir 2-4 weke.
  • Sdfd 3 grade - ernstige graad van patologie. In hierdie mate is fetale parameters (gewig, grootte) meer as 4 weke agter. Daar word geglo dat hierdie aanwysers onverenigbaar is met die ontwikkeling van die fetus en lei tot uitwissing in die utero.

Uitvoering van swangerskap met sdf

Wanneer die diagnose van fetale groeivertragingsindroom volledig bevestig word, word die vrou onder spesiale toesig deur 'n dokter geplaas. In hierdie geval is alle aanstellings fundamenteel anders as dié wat in die hantering van swangerskap voorgeskryf word sonder hierdie diagnose. Wat dui die dokter tydens hierdie swangerskap aan:

  • 2 keer per maand ultraklank ondersoek van die fetus. Waar om te kyk: gewig, hoogte, ontwikkeling van die interne organe van die fetus.
  • 'N Punt van die amniotiese membraan kan voorgeskryf word, met die amniotiese vloeistof ondersoek word en chromosomale abnormaliteite ondersoek word.
  • Besoek die verloskundige-ginekoloog 1 keer in 2 weke.
  • CTG word een maal per week of een keer elke 2 weke toegedien, afhangende van die graad van ontwikkeling van die sindroom.
  • Vir 'n tydperk van 37-38 weke word stimulering van arbeidsaktiwiteit aanbeveel.

Sdfd - wat is dit?

Fetale ontwikkelingsvertraging sindroom (FGR) is 'n patologie wat gekenmerk word deur die afname van die grootte van die baba uit die gemiddelde waardes wat as die norm vir 'n spesifieke tydperk van swangerskap aangeteken word. In Rusland wissel die voorkoms van hierdie siekte van 5 tot 18%. Die klein grootte van die kind dui nie altyd hierdie sindroom aan nie. Ongeveer 70% van die kinders aan wie hierdie diagnose gemaak is, het volgens hul aard 'n liggaamsgewig. Hul pa of ma mag kort wees. Daarbenewens moet geslag in ag geneem word (meisies is gewoonlik 5% minder as seuns, wat ongeveer 200 g is) en nasionaliteit.

In die reël word die toestand van die baba vergoed gedurende die eerste lewensjaar. Hy word geleidelik gewig en voeg by tot groei, wat die standaard aanwysers nader. As die diagnose wat deur die dokter bevestig word, die hoofoorsaak van die kind se ontwikkelingsvertraging word, beïnvloed dit sy gesondheid en lewensgehalte, word 'n spesiale behandelingskompleks oorweeg.

Twee vorme van sdfd word onderskei: simmetries en asimmetries. Elke patologie variant het sy eie kenmerkende eienskappe. Ons sal later in hierdie artikel oor hulle praat.

Asimmetriese vorm sdf

Patologie kom gewoonlik voor in die tweede trimester en word gekenmerk deur 'n tekort aan fetale gewig met normale groei. Die kind het 'n lag in die ontwikkeling van weefsels van die buik en bors. Asimmetriese sdf word soms gekenmerk deur ongelyke vorming van interne orgaanstelsels. In die afwesigheid van tydige behandeling, is daar 'n afname in die grootte van die baba se kop en 'n vertraging in die ontwikkeling van die brein, wat sy dood kan uitlok.

Simmetriese vorm van sdf

Patologie word gekenmerk deur 'n proporsionele afname in die grootte van die kind se liggaam relatief tot die gemiddelde waardes vir 'n spesifieke swangerskap. Dit word gewoonlik in die tweede trimester gediagnoseer. Simmetriese vorm van die sindroom in die meeste gevalle as gevolg van fetale infeksie van die fetus, chromosomale abnormaliteite. Kinders met hierdie diagnose word gebore met 'n onvolledige ontwikkeling van die sentrale senuweestelsel.

Die hoofoorsake van patologie

'N Baba kan vir verskeie redes klein gebore word. Ons moet nie uitsluit dat dit sy fisiologiese eienskap is nie. Kortgrootte baba kan van ouers erwe. Maar selfs in hierdie geval sal die dokter "fetale ontwikkeling vertragingsindroom" diagnoseer. As die kind se liggaam na die geboorte ten volle funksioneer, en sy reflekse ooreenstem met die norme, is spesifieke behandeling nie nodig nie.

Dokters identifiseer sekere oorsake van sdfd, wat kan lei tot hipoksie en selfs vervaag van swangerskap. 'N Ontwikkelingsvertraging word waargeneem as die baba binne-in die baarmoeder nie suurstof en nodige voedingstowwe ontvang nie. Sonder hulle is dit onmoontlik om die volle aktiwiteit van die liggaam voor te stel.

Die vermindering van die hoeveelheid inkomende stowwe kan deur baie faktore veroorsaak word:

  1. Placental probleme. Hierdie orgaan is verantwoordelik vir die vervoer van suurstof na die fetus in die baarmoeder. As die plasenta vervorm word, kan dit nie ten volle funksioneer nie.
  2. Patologieë in die werk van die interne organe van die toekomstige vrou in kraam (hoë bloeddruk, bloedarmoede, hart- en respiratoriese siektes, diabetes mellitus).
  3. In die ontwikkeling van die fetus behoort 'n spesiale rol aan die chromosoomstel, wat dit van ouers ontvang.
  4. Skadelike gewoontes. Baie vroue rook en drink alkoholiese drank. Skadelike gewoontes, selfs al het 'n vrou hulle kort voor bevrugting laat vaar, kan tydens swangerskap sdfd veroorsaak.
  5. Dokters dring voortdurend daarop aan dat 'n vrou in die posisie letterlik twee moet hê. Dit is regtig. Nakoming van 'n dieet of 'n skerp afname in kalorie-inname kan die kind nadelig beïnvloed. As die fetus voedingstowwe het, begin dit hulle van die moeder se liggaam af te haal. Spyseniering vir twee beteken nie dat jy alles moet eet nie. Die dieet moet gebalanseer word en bestaan ​​uitsluitlik uit gesonde kosse.Gedurende die tydperk van swangerskap moet nie bang wees om beter te word nie, op streng diëte sit streng verbode.
  6. Medikasie. Medikasie tydens bevalling moet weggegooi word. U kan slegs dwelms gebruik volgens die dokter se aanbevelings, wanneer niks anders gehelp kan word nie.
  7. Aansteeklike siektes (rubella, toksoplasmose, sifilis) wat tydens swangerskap gedra is, kan die ontwikkeling van die fetus staak. Dit is hoekom dokters sterk aanbeveel om lank ingeënt te word voordat hulle 'n baba gevat het.
  8. FGRA 2 grade stel dikwels vroue wat in gebiede hoog bo seespieël woon. In sulke streke word die druk verhoog, en dit lei dikwels tot hipoksie in die fetus en die stadige ontwikkeling daarvan.

Tydige bepaling van die oorsaak van die sindroom en die daaropvolgende eliminasie laat die dokter toe om 'n effektiewe behandeling te kies.

Ondersoek van fetale groeivertraging

As jy vermoed dat die patologiese ontwikkeling van die baba se dokter kan waarsku, word die verskil tussen die hoogte van die bodem van die baarmoeder en die normatiewe aanwysers tipies vir hierdie tydperk van swangerskap waargeneem. Die mees betroubare diagnostiese opsie is ultraklankondersoek van die fetus, waartydens die spesialis sy grootte en gewig assesseer. Daarbenewens kan jy met behulp van ultraklank die toestand van die stelsels van die interne organe van die kind bepaal.

Dopplerometrie word ook voorgeskryf vir vermeende sdfd. Wat is dit? Hierdie ondersoek word uitgevoer om die bloedvloei in die baba se vate en die plasenta te assesseer. 'N belangrike metode van diagnose word beskou as fetale kardiotokografie (hartkloppings). Gewoonlik wissel die hartklop van 120 tot ongeveer 160 slae per minuut. Wanneer 'n baba in die baarmoeder 'n gebrek aan suurstof het, word die hartklop geleidelik toegeneem.

Op grond van die resultate van die opname kan die dokter die diagnose bevestig en die erns van die siekte bepaal.

  • Eerste graad NGRS word as die maklikste beskou, gekenmerk deur 'n vertraging in ontwikkeling uit die gemiddelde antropometriese data vir twee weke.
  • Sdfd 2 grade verskil binne twee tot vier weke van die standaard waardes.
  • Die moeilikste is 3de graad sdfd. Aanwysers van die grootte en gewig van die baba in die baarmoeder voldoen nie meer as vier weke aan die standaarde nie. In die meeste gevalle lei sdfd 3 grade tot die dood van die fetus.

Moontlike komplikasies en gevolge

By kinders met hierdie sindroom word ernstige komplikasies dikwels gedokumenteer, nie net tydens die fetale lewe nie, maar ook na die geboorte. Die graad van risiko hang af van die oorsake van die patologiese proses, die erns daarvan en die tyd van aanvang. Volgens statistieke is die teenwoordigheid van komplikasies heel waarskynlik in die kinders wie se gewig by geboorte nie 1 kg oorskry nie.

Weens die feit dat die fetus met hierdie sindroom suurstof en voedingstowwe onvoldoende is, kan sulke kinders reeds dood wees. Dikwels is hulle nie in staat om die druk tydens arbeidspyne te weerstaan ​​nie, so dokters besluit gewoonlik oor 'n keisersnee.

By kinders wat met sdfd gebore is, beïnvloed die gevolge van hierdie diagnose die werk van die hoofstelsels van interne organe. Hulle het gewoonlik hipoglisemie, swak weerstand teen infeksies. Hulle is geneig tot geelsug en aspirasie van mekonium, dit is die inaseming van die oorspronklike ontlasting.

As dokters sdfd 2 grade diagnoseer, is die gevolge van patologie byna onmoontlik om te voorspel. Die lewensgehalte van die kind hang hoofsaaklik af van die onderliggende oorsake van die sindroom. Sommige babas word geleidelik in die ontwikkeling van hul eweknieë. Ander het ernstige gesondheidsprobleme. Hulle word vroeg met vetsug gediagnoseer, wat gevolglik lei tot ontwrigting van die hart, diabetes en hipertensie.

Voorkomende maatreëls

Moet nie geïgnoreer word nie. Wat dit is, het ons al gesê. Is dit moontlik om sy voorkoms te voorkom?

Die beste voorkoming van sdfd is vroeë swangerskapsbeplanning. Voordat die kind swanger word, moet toekomstige ouers 'n verskeidenheid toetse slaag en chroniese siektes behandel. Siektes van die seksuele sfeer en karies moet nie geïgnoreer word nie.

Gereelde besoeke aan die ginekoloog na registrasie vir swangerskap speel 'n belangrike rol in die voorkoming van sdfd. Hoe gouer die dokter 'n patologie vind, hoe hoër is die kans om gevaarlike komplikasies in die ontwikkeling van die baba tydens swangerskap en na die geboorte te elimineer.

'N Swanger vrou moet sorg vir werk en rus. Volslae slaap moet ten minste 10 uur in die nag wees en 2 uur gedurende die dag. As jy nie na aandete kan slaap nie, kan jy bekostig om vir 'n rukkie in 'n horisontale posisie te lê. Dags slaap help om bloed sirkulasie tussen die kind en die moeder te normaliseer, en die vervoer van voedingstowwe te verbeter.

Stap in die vars lug, gebalanseerde voeding en matige oefening is uitstekende voorkoming van sdfd. Wat beteken dit? 'N Vrou moet uiters gesonde kosse ryk aan vitamiene en spoorelemente eet. Sommige vroue, dokters beveel aan 'n dieet hoog in koolhidrate, aangesien hierdie stowwe die bui van die swanger vrou en die welsyn van die fetus in die baarmoeder verbeter. Wat die kwessie van fisiese aktiwiteit betref, is 'n uitstekende oplossing joga, swem in die swembad.

Fetale ontwikkelingsvertraging sindroom is nie 'n vonnis vir verwagte ouers wat gretig wag op die voorkoms van 'n baba nie. 'N Groot rol in die behandeling van hierdie patologie behoort aan die tydigheid van die diagnose. Die erns daarvan is egter nie 'n rede om die kind te laat vaar nie. Daar is geen struikelblokke wat liefdevolle ouers nie kan oorkom nie. Veral wanneer die vraag gaan oor ware moederlike geluk.

Oorsake van intraderinale groeivertraging

Sulke babas word dikwels "liggewig" genoem. In 30% van die gevalle is hulle gebore as gevolg van voortydige geboorte, dit wil sê, tot 37 weke van swangerskap, en slegs 5% van die gevalle - met volle swangerskap.

Kinders word klein gebore, nie net as gevolg van intraderiene groeivertraging nie. Soms is 'n klein gewig bloot 'n fisiologiese kenmerk van die kind, wat geërf word. Na alles, die klein ma, waarskynlik, en die baba sal klein gebore word. Of dalk is sulke eienskappe van die liggaamsbou kenmerkend van sy pa.

Die diagnose van intraderinale groeivertraging word selfs na aflewering gemaak wanneer die baba gesond is. Slegs dokters let op dat hierdie vertraging verband hou met die genetika wat deur die kind geërf word, en sy toestand vereis nie behandeling nie.

Maar daar is ander redes vir intrauteriene groeivertraging. Hulle lei tot fetale hipoksie, vervaag van swangerskap en negatiewe gevolge in die ontwikkeling van 'n kind na geboorte.

'N vertraging in fetale ontwikkeling kan waargeneem word met onvoldoende suurstof en voedingstowwe uit die moeder se liggaam. Die vermindering van die normale dosis stowwe wat die baba en suurstof binnedring, kan veroorsaak word deur die volgende faktore:

  1. Oortreding van die naelstring of plasenta. Die plasenta is soms verkeerd geleë. Gewoonlik in sulke gevalle, die diagnose van "verkeerde plasenta previa". Die plasenta kan ook te klein of flak wees.
  2. Moedersiekte die voorkoming van die vloei van die nodige stowwe vir die ontwikkeling van die fetus. Dit sluit in hoë bloeddruk en hartsiektes, bloedarmoede en chroniese respiratoriese siektes.
  3. Chromosoom stel. Dit speel ook 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die fetus. Foute in die chromosoom stel 'n vertraging in fetale ontwikkeling tot gevolg. So ontstaan ​​Down Sindroom, nierfoute.
  4. Slegte gewoontes. Jy hoef nie 'n diep kennis van medisyne te hê om te weet wat die gevolge van rook, alkohol, dwelms op die fetus is nie. 'N Gesonde kind kan nie aan 'n siek moeder gebore word nie. Dit is 'n seldsame uitsondering op die reël. En as dit gebeur, dan sal so 'n kind agter in die ontwikkeling van hul eweknieë agterbly. Selfs as 'n vrou ontslae raak van slegte gewoontes voor die aanvang van swangerskap, kan ontwikkelingsvertragings steeds gebeur.
  5. Gedurende swangerskap aansteeklike siektes oorgedra. Dit is rubella en sifilis, toksoplasmose en sitomegalovirus. Dit is hoekom dokters sterk aanbeveel dat swangerskap beplan word om ontslae te raak van aansteeklike siektes voor die komende konsepsie. Dit moet versigtig wees en kieskeurig in die keuse van 'n seksmaat tydens swangerskap, as daar geen permanente is nie.
  6. Gebalanseerde voeding. Alle swanger vroue hoor dikwels dat hulle vir twee moet eet. Natuurlik beteken dit nie te ooreet nie, maar slegs die beheer oor die teenwoordigheid in die dieet van voedingstowwe, minerale, vitamiene. Spyseniering vir twee beteken ook nie dat jy alles moet eet nie. Die daaglikse dieet van 'n swanger vrou is net vars en natuurlike produkte en geen kitskos nie! En haastig nie na die ander uiterste nie - voedselbeperkings uit vrees om beter te word. Geen diëte verwagende moeder moet voldoen nie. Wanvoeding lei altyd tot 'n afname in die gewig van die kind, intraderiene groeivertraging. So moet jy goed eet. En as jy regtig 'n sjokoladebalk wil eet, eet dit dan en verbrand kalorieë met 'n uur se stap.
  7. Medikasie tydens swangerskap. Selfvoorskryf 'n vroumedikasie lei in die meeste gevalle tot intra-uteriene groeivertraging en patologieë.
  8. Veelvuldige swangerskap. Dit is nie altyd die vrou se liggaam nie, as dit broos is, sal die normale swangerskap van tweelinge, en veral drieling, kan hanteer. Daarom veroorsaak die gebrek aan voedingstowwe in hierdie geval 'n vertraging in die ontwikkeling van die fetus.

Vertraagde fetale ontwikkeling

Oor die fetale intrauteriene groeivertraging (hipotrofie) word gesê in situasies waar die massa 10 of meer persentiele onder die normatiewe is. Volgens mediese statistiek, bemoeilik IUGRP die verloop van elke tiende swangerskap, is die oorsaak van verskeie siektes van die fetus en pasgebore. In 70-90% van die gevalle ontwikkel die vertraging in die derde trimester in die teenwoordigheid van moederlike siektes, patologie van die plasenta en meervoudige fetusse. 30% van die kinders met hipotrofie word voortydig gebore, slegs 5% van pasgeborenes het tekens van volle termyn. Meer dikwels word fetale groeivertraging gediagnoseer by pasiënte jonger as 18 jaar en ouer as 30 jaar. Die waarskynlikheid van die voorkoms van hierdie patologie is veral hoog in ouderdom primipair.

Oorsake van vertraagde fetale ontwikkeling

Enige lag van die kind in die intraderinale groei en rypwording word geassosieer met onvoldoende inname of absorpsie van voedingstowwe en suurstof. Patologiese veranderinge in die plasentale stelsel, moeders en fetusse, fetale membrane kan die onmiddellike oorsake van sulke afwykings wees. Gewoonlik vind ontwikkelingsvertraging plaas onder die invloed van sulke faktore soos:

  • Moedersiekte. 'N Beperkte hoeveelheid suurstof en voedingstowwe word waargeneem in bloedarmoede en ander bloedsiektes, patologiese toestande wat vasospasma en hartversaking insluit (hipertensie, simptomatiese arteriële hipertensie, preeklampsie, lewer- en niersiekte). Die risiko van vertraging is verhoog in pasiënte met ginekologiese patologie, endokrinopatiese middels (diabetes, hipotireose) wat akute infeksies gehad het.
  • Nederlaag van die fetus. Die inkomende voedingstowwe is erger geassimileer as die kind genetiese defekte het (Patau sindroom, Down-sindroom), ontwikkelingsversteurings van die sentrale senuweestelsel, hart, niere. Die risiko van anomalieë en ontwikkelingsvertraging styg met intrauteriene infeksie van die fetus met aansteeklike middels - intrasellulêre parasiete (Toxoplasma, mycoplasma), herpesvirusse, rubella, MIV, Coxsackie, hepatitis B en C.
  • Nederlaag van die plasenta en die membrane van die fetus. Skade aan meer as 10-15% van die plasentale weefsel word vergesel deur die vorming van plasenta-insuffisiënt - 'n belangrike oorsaak van die vertraging in die intrauteriene volwassenheid van die kind. Die fetus ly aan suurstof hongersnood in die geval van plasentale infarksie, sy voortydige loslating of involusie. Fetale groei kan aangetas word met chorioamnionitis, naelstringpatologie (die teenwoordigheid van ware nodusse, inflammasie), gebrek aan water, die vorming van amniotiese baniere, ens.
  • Konflik in die moeder-kind stelsel. Isoimmune onverenigbaarheid van die fetus en vroue met verskillende bloedgroepe of Rh-faktor word gemanifesteer deur hemolise van fetale rooibloedselle en die vorming van toksiese indirekte bilirubien. Hemolitiese anemie en patologiese prosesse wat in die kinders se liggaam voorkom, voorkom voldoende oksigenasie en absorpsie van voedingstowwe van die swanger vrou. As gevolg hiervan, die normale ontwikkeling vertraag.
  • wanvoedingvroue. By pasiënte wat lae-kalorie kosse eet, het 'n eentonige ongebalanseerde dieet met 'n tekort aan proteïene, komplekse koolhidrate, mikro- en makroelemente, verminder die vlak van voedingstowwe in die bloed. As gevolg daarvan word plastiese prosesse in die weefsels en organe van die fetus vertraag, wat gepaard gaan met 'n vertraging in ontwikkeling. Dikwels lei hierdie rede tot pasiënte van sosiaal-benadeelde families.
  • Negatiewe eksterne effekte. Die risiko van verswakking van die gesondheid en die voorkoms van versteurings in die plasenta-kompleks word verhoog in vroue wat in nywerhede werk met vibrasie, chemiese, straling, warmte of leef in omgewingsongestelde toestande. Nikotien, alkohol, narkotiese stowwe, sommige medisyne (anticonvulsante, ACE-remmers) het 'n direkte toksiese effek.

'N Bykomende faktor wat 'n vertraging in die normale ontwikkeling van die fetus veroorsaak, is verergerde verloskundige en ginekologiese geskiedenis. Die wanorde kom dikwels voor in swanger vroue met gestremde menstruele funksie, gewone miskrame of voortydige geboortes, en onvrugbaarheid in die geskiedenis. Voedingsgebreke kan ook voorkom met veelvuldige swangerskappe as gevolg van relatiewe plasenta-insuffisiënt.

Die voorvereistes vir die ontwikkeling van kindergroeitempersindroom met genetiese abnormaliteite, in die teenwoordigheid van aansteeklike middels, inflammatoriese prosesse in die endometrium, word in die eerste trimester van die geboorte teruggeblaas as gevolg van verswakte groei van die trofoblast in die skulpe van die spierkarre. Hemodinamiese versteuring in die uteroplasentale stelsel word gemanifesteer deur stadige bloedvloei in die arteriële bed en tussenliggende ruimte. Die intensiteit van gasuitruiling tussen die vrou en die fetus word verminder, wat in kombinasie met die skending van die meganismes van selfregulering van die hiperplastiese fase van die selgroei lei tot 'n simmetriese variant van ontwikkelingsvertraging.

Na 20-22 weke van swangerskap word die relatiewe of absolute plasentale insufficiëntie die sleutelpunt in die voorkoms van fetale wanvoeding. Dit is gedurende hierdie tydperk dat die intensiewe massaverhoging begin as gevolg van aktiewe plastiekprosesse. Met veelvuldige swangerskap, wanvoeding en op die agtergrond van siektes vergesel van hipoksemie van die moeder se bloed, skade aan die plasentale weefsel of die vaskulêre bed, ontstaan ​​chroniese suurstofhongersing van die fetus. Sy bloedvloei word herverdeel om die volle versadiging van die sentrale senuweestelsel te verseker. Die opkomende brein-sparin-effek word gewoonlik die basis van 'n asimmetriese ontwikkelingsvertraging.

Simptome van vertraagde fetale ontwikkeling

Die siekte vind plaas sonder akute kliniese manifestasies en word gewoonlik tydens roetine-ultraklankweergave gediagnoseer. Fetale hipotrofie kan vermoed word as 'n swanger vrou stadig gewig kry, haar buikomtrek neem net effens toe. Die ontwikkelingsvertraging kan gekombineer word met 'n skending van die kind se motoriese aktiwiteit as 'n teken van die ontstaan ​​van fetoplacentale ontoereikendheid. As gevolg van suurstofhongersnood beweeg die fetus meer en meer intensief, en met ernstige hipoksie beweeg sy bewegings af, wat 'n ongunstige voorspelling is.

komplikasies

Wanneer fetale hipotrofie die risiko van sy voorgeboortelike dood, besering en versmoring tydens bevalling verhoog, aspirasie van mekonium met ernstige skade aan die longe van die pasgebore. Perinatale siektes word opgemerk in 65% van die babas met ontwikkelingsvertragings. In die postpartum periode, is hierdie kinders meer geneig om tydelike hipotireose, neonatale hipoglisemie, perinatale polisitemie en verhoogde viskositeit sindroom, hipotermie, op te spoor. Funksionele volwassenheid van die sentrale senuweestelsel kan aangetas wees met 'n vertraging in die ontwikkeling van toniese en refleksreaksies, neurologiese afwykings met wisselende erns manifesteer hulself, en intrauteriene infeksies word meer aktief. Volgens navorsingsresultate is die langtermyn-effekte van IUFA 'n verhoogde risiko van insulienafhanklike diabetes mellitus en hartsiektes by volwassenheid.

diagnose

Die belangrikste take van die diagnostiese stadium in gevalle van vermoedelik fetale ontwikkelingsvertraging is die bepaling van die graad en variant van wanvoeding, die bepaling van die toestand van plasentale bloedvloei en die identifisering van moontlike oorsake van die siekte. Na 'n voorlopige eksterne obstetriese studie met die meting van die abdominale omtrek en die hoogte van die baarmoeder van die swanger vrou, word die volgende aanbeveel:

  • Ultraklank van die plasenta. Sonografie stel die mate van volwassenheid van plasentale weefsel, sy grootte, struktuur, posisie in die baarmoeder vas, om moontlike brandskade te identifiseer. Byvoeging van die Doppler-metode van uteropiele bloedvloei is daarop gemik om abnormaliteite in die vaskulêre bed- en infarksie-sones op te spoor.
  • Фетометрия плода. Ultrasoniese meting van die omtrek van die kop, buik, bors, biparietale en voor-oksipitale dimensies, die lengte van die buisvormige bene bied objektiewe data oor die ontwikkeling van die fetus. Die verwerfde syfers word vergelyk met die normatiewe vir elke periode van swangerskap.
  • Fonokardiografie en fetale kardiotokografie. Die diagnostiese waarde van die metodes bestaan ​​uit 'n indirekte assessering van die toereikendheid van die bloedtoevoer na die fetus in terme van sy kardiale aktiwiteit. Simptome van fetoplasale ontoereikendheid is hartritmestoornisse - aritmie, tagikardie.

Gekombineerde evaluering van ultraklank- en kardiotokografiese studies bied 'n geleentheid om 'n biofisiese profiel van die fetus op te stel. Voer 'n nie-strestoets uit, ontleed motoriese aktiwiteit, spierspanning (toon), respiratoriese bewegings, vrugwatervolume, volwassenheid van die plasenta. Om resultate in 6-7 punte te gee, dui op 'n twyfelagtige toestand van die kind, in 5-4 punte - 'n uitgesproke intrauteriene hipoksie.

Daarbenewens om die oorsake van die toestand te bepaal, word laboratoriumtoetse uitgevoer om die vlak van hemoglobien en eritrosiete, hormoonvlakke (oestrogenen, menslike chorioniese gonadotropien, progesteroon, FSH), aansteeklike middels (PCR, IFA, ELISA) te bepaal. Moontlike genetiese abnormaliteite en patologie van die fetale membrane word tydens invasieve prenatale diagnose (amnioskopie, amniosentese onder ultraklankbeheer, koordosentese) waargeneem. Die differensiële diagnose word uitgevoer met 'n geneties vasgestelde grondwetlike lae gewig van die kind, prematuriteit. Volgens die getuienis, 'n endokrinoloog, 'n besmetlike siekte spesialis, 'n terapeut, 'n immunoloog, 'n hematoloog adviseer die swanger vrou.

Behandeling van vertraagde fetale ontwikkeling

By die keuse van mediese taktieke word die graad van intraderiniese hipotrofie van die kind, die erns van plasentale inkorting en die toestand van die fetus in ag geneem. Die behandeling word voorgeskryf met die verpligte beheer - ultrasoniese bepaling van fetometriese aanwysers elke week of een keer in 14 dae, dopplerometrie van die plasentale bloedvloei elke 3-5 dae, assessering van die toestand van die kind tydens die daaglikse CTG. Swanger vertoon:

  • Voorbereidings wat bloedvloei na die fetus verbeter. Die kwaliteit van bloedvloei in die "uterus-plasenta-fetus" -stelsel word versterk deur die aanstelling van angioprotektore en middels wat die reologie van die bloed beïnvloed. Bykomende toediening van tocolytics verminder die baarmoedertonus, wat bloedvloei in die vate fasiliteer.
  • Antihypoksiese en membraan stabiliserende middels. Die gebruik van actovegin, instenon, antioksidante en membraanstabilisators maak fetale weefsels meer weerstand teen hipoksie. In kombinasie met versterkende middels, kan jy plastiese prosesse stimuleer.

Met ek graad van fetale hipotrofie en vergoedde plasenta insuffisiënt met normale groeikoers van fetometriese parameters en die funksionele toestand van die kind, word die swangerskap vir minstens 37 weke verleng en die volwassenheid van die longweefsel bevestig. As die ontwikkelingsparameters van die fetus nie binne 2 weke gestabiliseer kan word nie of die toestand van die kind versleg (bloedvloei na die hoofvate vertraag, hartaktiwiteit is versteur), word voortydige aflewering uitgevoer ongeag die gestasie ouderdom. Graad II en III van ontwikkelingsvertraging met dekompensasie van plasenta-insuffisiënt (gemerkte CTG-tekens van hipoksie, retrograde bloedvloei in die naelstierader of die afwesigheid van sy diastoliese komponent) is 'n aanduiding van vroeë keisersnee.

Prognose en voorkoming

Met die tydige diagnose, die korrekte taktiek van swangerskap, die afwesigheid van ernstige siektes van 'n vrou, bruto afwykings en erge stoornisse van die fetus, is die voorspelling gunstig. Die waarskynlikheid van komplikasies neem toe met 'n toename in die mate van wanvoeding. Vir die voorkoming van ontwikkelingsvertragings, word aanbeveel om swangerskap te beplan, voorafgenade en genitale patologie vooraf te behandel, die infeksiesentrums te sanitiseer, vroeg in die voorgeboortekliniek te registreer, gereeld die verloskundige-ginekoloog te besoek, sy aanbevelings vir ondersoek en behandeling te volg. Voldoende rus- en nagslaap, 'n rasionele dieet, matige fisiese aktiwiteit en verwerping van slegte gewoontes het 'n positiewe uitwerking op die ontwikkeling van 'n kind.

Kyk na die video: J. Krishnamurti - San Diego 1974 - Conversation 13 - A different way of living (November 2020).

Pin
Send
Share
Send
Send