Gewilde Poste

Editor'S Choice - 2019

Epilepsie en swangerskap: wat is die risiko's?

Epilepsie is 'n algemene kwaal van die brein. Die dominante kenmerk van hierdie siekte is kenmerkende aanvalle, wat van tyd tot tyd herhaal word.

Die mees algemene oorsake van epilepsie sluit in:

  • genetiese aanleg vir die siekte,
  • aangebore misvorming van breinstruktuur,
  • brein hematome,
  • 'n beroerte gehad
  • chroniese alkoholisme,
  • aansteeklike siektes van die sentrale senuweestelsel (meningitis, encefalitis, absesse, ens.),
  • ernstige kopbeserings,
  • gebruik van narkotiese middels
  • dwelms neem
  • gevolge van metaboliese prosesse in die liggaam,
  • neiging tot verhoogde trombose (antifosfipalipiede sindroom),
  • veelvuldige sklerose
  • virale en parasitiese infeksies,
  • fetale hipoksie gedurende die tydperk in die baarmoeder en versteuring van bloedsomloop tydens bevalling

Die siekte word gekenmerk deur herhalende konvulsiewe aanvalle, wat verskil in hul aard in verskillende pasiënte. Dit hang alles af van watter deel van die brein ontslag plaasgevind het. Die mees algemene simptome van epilepsie tydens borsvoeding is:

  • 'n skerp skending van die motoriese funksie van die liggaam,
  • toename of afname in spiertonus
  • spraakversteuring
  • gebrek aan sensitiwiteit
  • geestesversteurings
  • onvoldoende gedrag (skerp lag, huil, smacking, intense kou, sluk, hardloop, ens.),
  • geheueverlies,
  • korttermyn-blackout,
  • 'n skerp val op die grond
  • neurologiese afwykings
  • skerp sametrekking van die respiratoriese spiere
  • bytende tong
  • ophoping van slym en speeksel in die mond,
  • tydens aanvalle gebrek aan reaksie op eksterne stimuli,
  • moontlike inkontinensie van urine en ontlasting,
  • erge skiet.

Diagnose van epilepsie in lakterende

Gedurende die borsvoedingsperiode is dit moontlik om ver van alle metodes om chroniese neurologiese siektes te diagnoseer, te gebruik. Dit is moontlik om oortredings van die brein te bepaal deur 'n opname in 'n kliniese omgewing te doen, wat sulke prosedures insluit:

  • versamel pasiëntgeskiedenis (identifiseer 'n oorerflike faktor, bestudeer simptome),
  • elektro-enfalografiese ondersoek (laat jou toe om die lokalisering van die bron van abnormale bio-elektriese aktiwiteit akkuraat te bepaal),
  • magnetiese resonansie bereken tomografie van die fundus,
  • biochemiese bloedtoets,
  • elektrokardiogram,
  • die gebruik van die metode om opname van visuele potensiaal op te neem vir die omkeer van 'n skaakpatroon as 'n addisionele metode om die toestand van die weë van visuele afferentasie te bestudeer.

komplikasies

Wat is gevaarlike epilepsie tydens borsvoeding:

  • 'n toename in die aantal konvulsiewe aanvalle en 'n afname in die tydgaping tussen hulle,
  • ontwikkeling van aspirasie longontsteking,
  • neurogene pulmonale edeem,
  • skielike dood
  • dodelik in die aanval terwyl jy 'n bad neem,
  • beseer word
  • geestesversteurings
  • isolasie in die samelewing.

Die borsvoedingsperiode vereis 'n ernstige houding teenoor die terapeutiese kursus. Behoorlike behandeling en mediese toesig sal help om die voedingsproses deur te gaan sonder komplikasies en gevolge.

Wat kan jy doen

Epilepsie is nie 'n kontraindikasie vir borsvoeding nie. Elke individuele geval vereis egter 'n individuele oplossing in hierdie saak. Die dokter hanteer die behandeling van die siekte, en 'n verpleegmoeder moet:

  • streng nakoming van al sy aanbevelings
  • Verantwoordelike ingesteldheid om voorgeskrewe medikasie te neem,
  • handhawing van 'n gesonde leefstyl
  • voorkoming van stresvolle situasies en ervarings
  • versterking van immuniteit
  • uitskakeling van oormatige fisiese en geestelike stres
  • Verseker volle, gesonde ontspanning.

Wat kan 'n dokter doen

Behandeling van epilepsie is gebaseer op die volgende belangrike punte:

  • moontlike bepaling van die oorsake van die siekte,
  • voorkoming van aanval faktore,
  • korrekte diagnose van aanvalle,
  • voldoende terapie
  • korrekte sosialisering van die pasiënt,
  • neem antikonvulsante
  • in sommige gevalle barbiturate, wat bydra tot die depressie van die sentrale senuweestelsel.

Dit is opmerklik dat daar 'n groot aantal moderne dwelms is wat help om die aantal aanvalle te verminder, en het nie 'n negatiewe invloed op die baba deur borsmelk nie. Dit is wenslik om dieselfde anti-epileptiese middel tydens swangerskap en laktasie te gebruik. In elk geval moet die dokter die medikasie beheer om die voorkoms van komplikasies te voorkom.

voorkoming

Voldoening aan die volgende eenvoudige reëls sal help om die risiko van epileptiese aanvalle te verminder:

  • handhawing van 'n gesonde leefstyl
  • weiering van gereelde verbruik van sterk koffie en tee,
  • handhawing van normale liggaamsmassa, vermy ooreet,
  • voorkoming van oorverhitting en hipotermie van die liggaam,
  • daagliks loop in die vars lug
  • verpligte lig fisiese aktiwiteit (oefening, loop),
  • Eenvormige verspreiding van werk en ontspanning,
  • rasionele en gesonde kos, meestal bestaande uit plant- en suiwelprodukte,
  • voorkoming van stresvolle situasies, senuweestoornisse en ervarings.

Wat is epilepsie?

Spasmas kom voor in oomblikke van oormatige uitskeiding van eksitatoriese neurotransmitters en tekort aan inhibitoriese neurotransmitters.

Die siekte kan op enige ouderdom ontwikkel. en mag wees as gevolg van verskeie redes. By jong kinders kan epilepsie veroorsaak word deur die volgende faktore:

  • perinatale patologieë,
  • aangebore afwykings van die metaboliese prosesse van die brein,
  • hipoksie,
  • aansteeklike siektes van die brein.

By volwassenheid kom die siekte die meeste voor vir die eerste keer in ouer mense voor.maar dit is moontlik die ontwikkeling van epilepsie en in sy jeug. Provokatiewe faktore:

  • kopbeserings,
  • beroertes
  • breingewasse
  • verslawing
  • alkoholisme.

In sommige gevalle kan die oorsaak van die ontwikkeling van epilepsie nie vasgestel word nie. Genetiese predisposisie speel ook 'n rol - Epilepsie is veel meer algemeen in diegene wie se gesinne voorheen met die siekte gediagnoseer is.

Die program "Doctor I": oor epilepsie

Vorms en tipes

As die aanvalle eers op 'n vroeë ouderdom plaasgevind het, kan ons praat primêre (idiopatiese) vorm.

In hierdie situasie is daar geen onomkeerbare skade aan die brein nie, die siekte is goed behandelbaar. Die waarskynlikheid van die daaropvolgende kansellasie van medikasie in volwassenheid is hoog.

Sekondêre (simptomatiese) vorm ontwikkel na breinskade of in stryd met die prosesse wat daarin voorkom. In hierdie geval is epilepsie moeiliker om te behandel, en eerstens is dit nodig om die oorsaak van die siekte uit te skakel.

Epileptiese aanvalle kan in die volgende tipes verdeel word:

Gedeeltelike beslaglegging vind plaas met die nederlaag van die brein wat in een van die hemisfere geleë is. Die impak van die aanval op 'n spesifieke deel van die liggaam hang af van presies waar die letsel geleë is.

Die aanval kan gekenmerk word deur 'n verskeidenheid simptome: naarheid, indigestie, onwillekeurige bewegings, die herhaling van onsamehangende klanke.

Met algemene epilepsie beïnvloed beide hemisfere van die brein. 'N Beslaglegging kan vir 'n paar sekondes (met 'n tipiese abses) as 'n vervaagende persoon manifesteer, verlies van spiertonus (met 'n atoniese beslaglegging), bewussynsverlies en ernstige stuiptrekkings met 'n groot epileptiese aanval.

Die mees ernstige vorm van die manifestasie van die siekte - status epilepticuswaarin daar 'n hele reeks ononderbroke aanvalle is sonder dat die persoon na bewussyn kom. In hierdie situasie word onmiddellike mediese aandag vereis.

Wat is gevaarlike siekte vir 'n swanger vrou?

Sedert swangerskap verhoog die vrag op die liggaam aansienlik, Die vrou kan die volgende komplikasies ervaar.:

Die behoefte aan konstante gebruik van dwelms wat die toestand van die pasiënt stabiliseer, kan het 'n nadelige uitwerking op kinderontwikkeling:

  • die risiko van hipoksie en plasentale insufficiëntie neem toe,
  • moontlike ontwikkeling van ernstige patologieë van die fetus,
  • verhoog die risiko van oortredings van gesigsmorfologie,
  • verdere ontwikkelingsvertragings, outisme, hiperaktiwiteit is moontlik.

Om hierdie rede, 'n epileptiese vrou Dit word aanbeveel om die swangerskap sorgvuldig te beplan en die vloei daarvan te beheer van kenners.

Uitvoering van swangerskap en bevalling tydens epilepsie

Eerstens moet u weet dat anticonvulsante middels die effektiwiteit van orale voorbehoedmiddels kan verminder, verhoog dus die risiko van onbeplande swangerskap. In hierdie situasie word die gebruik van versperrings voorbehoedmiddels aanbeveel.

Dokters beveel aan dat 'n swangerskap beplan word met 'n bestendige afname in die frekwensie van aanvalle en mediese remissie. Kontraindikasies vir swangerskap word oorweeg:

  • gereelde herhalende algemene beslagleggings,
  • status epilepticus
  • tekens van geestesversteuring in 'n vrou.

Kansellasie van dwelms sal lei tot 'n toename in aanvalle. en verhoog die risiko van epileptiese status. Die dokter, indien moontlik, voorskryf minimum dosisse dwelms wat geleidelik deur die liggaam geabsorbeer word.

Volledige kansellasie van medisyne is slegs moontlik in gevalleas die pasiënte die afgelope jaar nie aanvalle waargeneem het nie.

Swangerskap en epilepsie - die program "dokters"

Swangerskapmonitering moet gesamentlik deur 'n ginekoloog en 'n neuroloog uitgevoer word. Wanneer aanvalle vaker word, word addisionele eksamens aangewys om die konsentrasie van die geneesmiddel in die bloed en abnormaliteite in breinaktiwiteit te beheer.

Een keer per maand word aanbeveel ultraklank om die ontwikkeling van die kind te monitor. Konsultasie van genetika om die risiko van aangebore abnormaliteite te bepaal, maak nie seer nie.

Kardiotokografie word voorgeskryf vanaf die tweede trimester. om abnormaliteite in die toestand van die uterus en fetus te identifiseer.

Swanger vroue word aanbeveel om streng te hou by die resbehandeling wat deur die dokter aanbeveel word, om die voorgeskrewe dieet te volg en stresvolle situasies te vermy. Die gebruik van alkohol is streng verbied, selfs in minimale dosisse.

Jy moet die aanbevole vitamiene neem. (byvoorbeeld, foliensuur) om die risiko van patologieë in die ontwikkeling van die kind te verminder.

Aflewering moontlik op 'n natuurlike manier, Keisersnee-afdeling word voorgeskryf vir verhoogde aanvalle en verslegting van die kind se toestand.

Na die bevalling sal die vrou spesiale aandag van mediese personeel en geliefdes benodig, aangesien gevoelens van swakheid en lusteloosheid moontlik is.

Die uitvoering van swangerskap en bevalling by vroue met epilepsie - die program "Op die belangrikste"

Terapie moet omvattend wees:

  • uitskakeling van die gebrek in die brein,
  • uitsluiting van beslagleggings-faktore
  • gereelde medikasie om te stabiliseer.

Moenie die voorgeskrewe medisyne self kanselleer nie, Enige veranderinge in die toestand moet aan u dokter gerapporteer word.

medikasie

Voorkeur word gegee aan monoterapie. (behandeling met een geneesmiddel). Die pasiënt is voorgeskrewe neurotropiese, antikonvulsiewe en psigotropiese middels om die frekwensie van aanvalle te verminder.

As die behandeling goeie resultate gee, en die aanvalle minder dikwels word of heeltemal stop, word 'n verdere afname in die dosis van die geneesmiddel of die volledige onttrekking daarvan aanbeveel.

In gevalle waar die effek van behandeling nie waargeneem word nie, en aanvalle vaker word, moontlike chirurgiese ingryping.

Folk remedies

Deur die metodes van tradisionele medisyne moet slegs toegewy word na oorleg met die behandelende spesialis.

Daarbenewens, Aanbevole afkooksels van verskillende kruie - Wortelwortel, Droomkruid, Wurmhout, Veronica, Kalebas, Calendula.

Jy kan 'n bad neem met die toevoeging van sterk infusie van valeriaan, wat volgens volksgenesers die frekwensie van aanvalle verminder.

Noodhulp tydens 'n aanval

Naby mense van 'n persoon wat aan epilepsie ly, moet die gedragsreëls tydens 'n aanval ken:

ondersteun die pasiënt se arm om die risiko van val en kneusing te verminder,

as jy erge krampe ervaar, vee die skuim uit jou mond met 'n sakdoek en plaas die sakdoek tussen jou tande om te verhoed dat die tong byt,

draai die pasiënt aan sy sy sodat hy nie versmoor nie,

  • As die beslaglegging nie weggaan of herhaal nie, bel 'n ambulans.
  • Epilepsie in pasgeborenes: tekens, simptome, oorsake, behandeling

    Beserings word opgespoor in 1.4% volwasse babas en 20% van premature. Beserings kan geassosieer word met ernstige neonatale probleme en vereis onmiddellike evaluering. Die meeste aanvalle is fokale, waarskynlik omdat die veralgemening van epileptiese aktiwiteit moeilik is by pasgeborenes as gevolg van die gebrek aan myelinisering en onvolledige vorming van dendriete en sinapse in die brein.

    Sommige pasgeborenes wat EEG ondergaan het om beslagleggings of ander simptome van enkefalopatie te bepaal (byvoorbeeld hipofunksie, verminderde immunologiese reaktiwiteit) het subkliniese (asimptomatiese) epileptiese aanval aktiwiteit getoon.

    Oorsake van epilepsie by pasgeborenes

    Abnormale elektriese ontladings in die sentrale senuweestelsel kan veroorsaak word deur:

    • primêre intrakraniale prosesse (byvoorbeeld meningitis, iskemiese beroerte, enkefalitis, intrakraniale bloeding, gewasse, ontwikkelingsgebreke),
    • sistemiese probleme (byvoorbeeld hipoksie-iskemie, hipoglisemie, hipokalemie, hiponatremie, ander metaboliese afwykings).

    Volgens kliniese tekens kan krampe wat ontstaan ​​as gevolg van die intrakraniale proses gewoonlik nie onderskei word van stuiptrekkings as gevolg van sistemiese probleme nie (hulle kan beide fokus en algemene manifestasies hê.

    Hipoksiese-iskemiese skade aan die sentrale senuweestelsel, die mees algemene oorsaak van aanvalle by pasgeborenes. Sulke aanvalle kan baie ernstig en moeilik wees om te behandel, maar hulle neig om af te neem.

    Ischemiese beroerte is meer geneig om te voorkom by pasgeborenes met polisitemie, trombofilie as gevolg van genetiese afwyking, of met ernstige hipotensie, maar kan voorkom by pasgeborenes sonder enige risikofaktore. Beroerte kom dikwels voor in die middel van die middel serebrale arterie of, indien dit met hipotensie verband hou, in die gedreineerde gebiede. Beserings weens beroerte is gewoonlik fokale en kan tot apnee lei.

    Infeksies, soos meningitis en sepsis, kan aanvalle veroorsaak.

    Hipoglisemie is algemeen by pasgeborenes, gebore aan moeders met diabetes, en met intraderiene hipotrofie, met oorerflike siektes - nie-ketotiese hiperglisemie, galaktosemie, laktaat-acidose en stres. Konvulsies as gevolg van hipoglisemie is gewoonlik fokaal en veranderlik.

    Intrakraniale bloeding, insluitend subaraknoïede, parenkymale en intraventrikulêre bloeding, kan konvulsies veroorsaak. Intraventrikulêre bloeding, wat die meeste voorkom in premature babas, is die gevolg van bloeding in die terminale matriks.

    Hipernatremie of hiponatremie kan aanvalle veroorsaak. Die voorkoms van hipernatremie is moontlik as gevolg van toevallige orale of intraveneuse oorlading van NaCl. Hyponatremie kan voorkom as gevolg van die verwatering van Na (wanneer te veel water orale of binneaarse toegedien word) of die verlies van Na met 'n stoel of urine volg, asook 'n skending van ADH-sekresie by antitriuretiese hormoonafskeiding in meningitis en intrakraniale bloeding.

    Hipokalemie word gewoonlik vergesel van 'n serumvlak van P> 3 mg / dL en kan asimptomaties wees. Die risikofaktore vir hipokalsemie is prematuriteit, intrapartumasfyksie en geboortetrauma.

    Hypomagnesemie is 'n seldsame oorsaak van aanvalle wat kan voorkom wanneer die serum Mg-vlak 2 ure is. Normale EEG met intakte fisiologiese patrone van verskillende slaapstadia is 'n goeie voorspelling, EEG met ernstige diffuse veranderinge in die bioelektriese aktiwiteit van die brein (byvoorbeeld diffuse vlakke van die bio-elektriese sein of patroon flitsonderdrukking ") prognosties ongunstig.

    Ander navorsingsmetodes is die meting van serumglukose, Na-, K-, C1-, HC05-, Ca- en Md-vlakke, bepaling van sitose in die serebrospinale vloeistof, proteïen- en glukosevlakke, asook die bakteriologiese ondersoek. Bakteriese en virologiese studies van urine en bloed word uitgevoer. Die behoefte aan ander metaboliese toetse (bv. Arteriële bloed pH, bloedgasvlakke, serum bilirubien, urienaminosure of organiese sure) of toetse vir gereelde medisyne (oorgedra aan die pasgebore deur middel van transplasente of borsvoeding) hang af van die kliniese situasie.

    Die meeste kinders benodig CT-skanderings van die brein. Met ultraklank van die brein kan intraventrikulêre bloeding gediagnoseer word, maar nie subaraknoïede bloeding nie. Hierdie tegniek word verkies as 'n bedtoets vir ernstig siek kinders wat nie na die radiologie-afdeling verskuif kan word nie.Diffusiegewigte MRI- en magnetiese resonansspektroskopie toon 'n paar uur na die ontwikkeling van kliniese manifestasies iskemiese veranderinge in die breinparenchiem, maar dit kan nie gebruik word totdat die toestand van die baba stabiliseer nie.

    Sindroom van verhoogde neuro-refleks-opwinding, wat in die vorm van asynchrone bewegings in die spiere van die ledemate manifesteer, moet onderskei word van die ware konvulsiewe manifestasies. Die motoriese verskynsels in die sindroom van verhoogde neuro-refleks-opwinding, as 'n reël, is stimulus-geïnduseerde en kan gestop word terwyl die ledemate immobiel gehou word.

    Die voorspelling van epilepsie by pasgeborenes

    Die prognose hang af van die etiologie. Pasiënte met ernstige intraventrikulêre bloeding het 'n meer ernstige prognose.

    Seriële stuiptrekkings wat veroorsaak word deur beroerte, hipoksiese iskemiese letsels of infeksies van die sentrale senuweestelsel en gewoonlik verlig vir ongeveer 3-4 dae na geboorte, kan later (na 'n paar maande of jare) hervat word indien onherstelbare breinskade plaasgevind het.

    Behandeling van epilepsie by pasgeborenes

    • Etiologiese.
    • Antikonvulsante.

    Met 'n lae inhoud van glukose in bloed serum, word 'n 10% deksrose oplossing intraveneus toegedien teen 'n dosis van 2 ml / c. Bykomende inspuitings word uitgevoer soos benodig.

    Vir hipokalsemie word 10% Ca glukonaat gebruik. Oormatige ekstravasasie moet vermy word, aangesien dit die vel kan afskil.

    Antibiotika word gebruik vir bakteriële infeksies. Akiklovir word gebruik vir herpes-encefalitis. Anticonvulsante middels word voorgeskryf in gevalle waar aanvalle nie gou stop ná die regstelling van omkeerbare afwykings nie. As die aanvalle voortduur, moet die geneesmiddel elke 15-30 minute toegedien word totdat die aanvalle ophou. Onderhoudsterapie kan in ongeveer 12 uur vanaf twee keer per dag begin word en die dosis twee keer per dag verhoog op grond van 'n kliniese een. Fenobarbital word steeds intraveneus toegedien, veral as die aanvalle gereeld of langdurig voorkom. Na verligting van aanvalle is mondelinge toediening van fenobarbital moontlik.

    Wanneer die gebrek aan effektiwiteit van fenobarbital in kombinasie met die gebruik van fosfenitoien of fenitoïen. Die laad dosis is 20 mg PE (fenitoïen ekwivalente) / kg IV. Die geneesmiddel word stadig oor 40 minute toegedien om hipotensie of aritmie te voorkom. Daar is geen harde aanbevelings oor die vereiste duur van behandeling met enige middels nie.

    Vir die behandeling van neonatale aanvalle word tans nuwe antikonvulsante ondersoek.

    Die gebruik van intraveneuse antikonvulsante by pasgeborenes is goed bestudeer. Dit moet egter in gedagte gehou word dat oormatige dwelmvrag tot respiratoriese depressie kan lei.

    Epilepsie by babas: simptome, tekens en vorms

    Die brein is 'n versameling van 'n groot aantal neurone. As gevolg van die verloop van pulse kom periodieke opwekking van senuweeselle en die inisiëring van inligting van hulle na die organe voor. Die doel van impulstransmissie is die verrigting van enige orgaanfunksie. Die tydperk tussen die oordrag van impulse - die sogenaamde "rus" - is die tyd wanneer 'n neuron nie in staat is om 'n impuls te oordra nie.

    Epilepsie is 'n toestand van konstante opwinding in 'n groep neurone (fokus). Die neurone wat die fokus omring, behou tydelik die opwinding, maar periodiek breek 'n elektriese impuls uit die fokus en verwek dan al die strukturele elemente van die brein.

    Epipristis kom op hierdie oomblik voor en word klinies gemanifesteer by kinders met simptome van bewusteloosheid, spierkontraksie, onwillekeurige ontlasting en urinering.

    Die totale opwekking van neurone word stadig vervang deur die uitwissing proses. Enkele kontraksies van individuele spiergroepe is die gevolg van hierdie "uitputting." Hoe manifesteer die volgende stadium van epilepsie by kinders? Deur die tipe slaapmodus: die kind begin besef wat aangaan, mag kla oor spierswakheid, asook pyn in sommige spiergroepe, as gevolg van hul oormatige werk tydens kontraksie. Kinders is slaperig, traag en onthou gewoonlik niks wat gebeur het nie.

    Gemiddeld, ongeag ras, is die voorkoms van epilepsie regoor die wêreld ongeveer 0.6-1% van die bevolking. Die jaarlikse voorkoms van epilepsie aangeteken wissel van 20 tot 120 nuwe gevalle per 100 duisend mense per jaar. Data oor die aantal geregistreerde febriele stuiptrekkings word nie in die statistiek ingesluit nie.

    Die verenigbaarheid met die volgende patologieë word dikwels genoem: serebrale verlamming, oorerflike metaboliese afwykings, chromosomale sindrome. Byna elke derde kind met serebrale gestremdheid ly aan epilepsie. Die eerste simptome van epilepsie by kinders kan in die neonatale periode voorkom (die eerste maand van die lewe). Die risiko van aanvalle is maksimaal in die volgende lewensperiode - van 1 jaar tot 9 jaar. As jy al die stuiptrekkings wat in 'n persoon voorkom gedurende die hele lewensperiode tel - die helfte van hulle kom op 15 jaar.

    Oorsake van epilepsie. Wat is hulle?

    Genetiese predisposisie is 'n belangrike, maar nie beslissende faktor nie. Vir simptomatiese vorms van epilepsie is die hoofredes soos volg:

    • intraderinale infeksies (veral cytomegalovirus infeksie (CMV)),
    • chromosomale sindrome,
    • SSS-beserings weens geboorte,
    • abnormale ontwikkeling van die fetus,
    • Traumatiese breinbesering (TBI),
    • breingewasse,

    Epilepsie by babas. Wat is die simptome van die siekte?

    Dit is nodig om die gedrag van die pasgeborene noukeurig te monitor, aangesien die simptome wat manifesteer, atypies is. Die belangrikste verskynsels: die afwesigheid van enige reaksie op eksterne stimuli, die afwesigheid van oculomotoriese en slukreaksies.

    Konvulsiewe gereedheid in die vroeë kinderjare is as gevolg van onvolledige ontwikkeling van die brein, onvoldoende inhibisie prosesse, asook 'n soort metabolisme. Die vroeë kinderjare word gekenmerk deur kliniese manifestasies wat grense in die natuur is. Dit is, hulle kan beide die eerste tekens wees van die ontwikkeling van epilepsie by kinders, en het nie 'n direkte verband daarmee nie.

    Sulke grenswaardes word koorsparoksisme genoem, wat voorkom op die agtergrond van hipertermie wat veroorsaak word deur SARS of enige ander infeksie.

    Basies belangrik vir die voorspelling van die verloop van die siekte is die differensiële diagnose van eenvoudige en komplekse aanvalle, wat as gevolg van koors ontwikkel.

    Hul verskille is hoofsaaklik in die frekwensie van voorkoms. 9 uit 10 van alle febriele paroksisme is eenvoudig. Hulle word gekenmerk deur die volgende kenmerke:

    • kort duur van die vloei (nie meer as 15 min nie)
    • episodes is enkel
    • veralgemeende paroksisme, met 'n tonikoniese aard (strekking en spanning van die ledemate, gepaardgaande met hul simmetriese ruk, sowel as verlies van bewussyn).

    Moeilike aanvalle inherent aan:

    • relatief lang duur (vanaf 15 minute),
    • herhaalbaarheid gedurende die dag,
    • fokale (fokale) karakter - lei die blik na die kant of op, met een of selfs 'n deel van 'n ledemaat, bevrore kyk.

    Die voorspelling is gewoonlik gunstig. Op die ouderdom van 5-6 jaar vind hul onafhanklike verdwyning plaas. In 4-5% van die kinders wat febriele aanvalle in die geskiedenis gehad het, word hul transformasie in epilepsie verder opgemerk.

    Dit geld veral vir komplekse febriele aanvalle. Dus, verhoogde aandag van 'n pediater en 'n neuroloog sal help om epilepsie by kinders te herken wat ten minste een keer in hul lewens 'n episode van komplekse aanvalle gehad het wat as gevolg van 'n febriele sindroom ontwikkel het.

    "Toevallige" stuiptrekkings is moontlik in die volgende situasies:

    • vergiftiging van verskillende genese,
    • elektriese skok,
    • son en hitte beroerte
    • gebrek aan minerale in die bloed (kalsium, magnesium),
    • hipoglisemie by kinders met diabetes.

    Die hoof tekens van die verskil tussen epilepsie en stuiptrekkings by kinders:

    • herhaalbaarheid,
    • faktore wat die ontwikkeling van aanvalle veroorsaak, is afwesig.

    Die tydigheid en akkuraatheid van die diagnose van epilepsie, sy spesifieke vorm - die taak van die dokter - epileptoloog. Die behandelingstaktiek en prognose van die siekte hang heeltemal daarvan af.

    Die rol van ouers in die diagnose is van onskatbare waarde

    Heel dikwels, met die maak van 'n korrekte diagnose, is die bepalende faktor objektiewe, betroubare inligting wat deur die pasiënt se familie aan die dokter verskaf word. Hoe om epilepsie in 'n kind te bepaal? Uiters belangrik in die diagnose is:

    • die tyd van die eerste verskyning van epiphrispus,
    • die duur daarvan (sekondes of minute),
    • aard (posisie van die oë en kop, beweging van die ledemate, ontspanning of spanning van die liggaam, grootte van die leerlinge en kleur van die vel, of die kind bewus is of nie tydens 'n aanval nie)
    • moontlike uitdagende faktore (swak slaap, spanning, helder irriterende lig, toewyding aan rekenaarspeletjies, mensis, ens.),
    • kenmerke van gedragsreaksies voor paroksisme en na afloop daarvan (slaap, wakkerheid, angs, opgewondenheid, die teenwoordigheid van "aura", ens.),
    • tydraamwerende stuiptrekkings (voor of na wakker word, dag, voor in die slaap, snags).

    Die debuut van rolandiese epilepsie by kinders vind plaas op die ouderdom van 2-14 jaar, met 'n maksimum debuut van 9-10 jaar. Terselfdertyd het kinders normale intelligensie, sonder patologiese veranderinge in die NA in die geskiedenis, maar die familie het pasiënte met epilepsie (ouer generasie) gehad.

    Simptome: motoriese en somatosensoriese, lokalisering hoofsaaklik in die gesig. Dikwels - dysfagie, hipersalivering, eensydige wang gevoelloosheid, parestesieë en toniese kontraksies van die tong. Soms behels die proses ledemate van dieselfde kant. Simptome van nagtelike epilepsie by kinders is meer dikwels skraal en manifesteer in ongewone houdings tydens slaap. Wanneer dit gebeur, word die spanning van verskillende dele van die liggaam, die mond verdraai. Wanneer hulle wakker word, kan kinders niks sê nie, hoewel hulle bewus is.

    "Epistatus" word gekenmerk deur 'n duur van meer as 15 minute, sowel as 'n gebrek aan bewussyn in die tussentydperk.

    Hierdie toestand is krities, dit is lewensbedreigend as gevolg van die moontlikheid van die ontwikkeling van brein-edeem. Die ontwikkeling van epileptiese status is 'n direkte aanduiding vir hospitalisasie.

    Diagnose van epilepsie by kinders

    Elektroencefalogram (EEG) is 'n belangrike diagnostiese metode wat ingesluit word in die neurologiese studie van 'n kind met die eerste aanval, onbevroef. Die waarde daarvan is om moontlike risiko's van herhaling te identifiseer, asook om spesifieke fokale anomalieë te identifiseer. Dit is ook belangrik om die doeltreffendheid van behandeling te bepaal. Hierdie soort navorsing is mees insiggewend wanneer dit tydens paroksysm uitgevoer word. Die metode is veilig, nie-indringend en pynloos.

    Onlangs is 'n tegniek genaamd EEG - video monitering, wat 'n eenmalige opname van 'n aanval en opname EEG is, gebruik. Wanneer patologiese veranderinge in die neurologiese status vir MRI-ondersoek aangewys word. Hierdie metode van navorsing in vergelyking met CT is meer insiggewend en veilig. Vir 'n MRI van babas met tekens van epilepsie word hulle in 'n medikasie-slaap gesit weens die onvermoë om stil te bly gedurende die studietydperk.

    Is daar 'n behoefte om epilepsie te behandel?

    Natuurlik. Die rede - dit is nodig om die bose bose kringloop te breek, wanneer die voorafgaande aanval die "groen lig" na die volgende gee. Nie voorgeskryf in tydterapie lei tot die ontwikkeling van verstandelike vertraging en vertraagde ontwikkeling van psigomotoriese aktiwiteit nie. Die hoofvoorwaarde vir die aanstelling van dwelms met anticonvulsante aksie: herhaalde, stereotipe, spontane aanvalle.

    Beginsels van terapeutiese sorg vir epilepsie:

    • monoterapie, dit is behandeling met een anticonvulsant,
    • die begin van terapie - met 'n minimum dosis, dan oorskakel na 'n voldoende terapeutiese dosis,
    • twee dwelms kan slegs voorgeskryf word met die ondoeltreffendheid van monoterapie,
    • individuele benadering, die nakoming van die geneesmiddel met die vorm van epilepsie en die tipe aanvalle,
    • ontvangsfrekwensie
    • lang kursus van terapie (ten minste 3 jaar)
    • Die verandering van die dosis of onttrekking van die geneesmiddel word slegs deur die behandelende geneesheer uitgevoer.

    Die gevolge van epileptiese aanvalle kan dramaties wissel, hoofsaaklik afhangende van hul duur en frekwensie. As dit gewoonlik nie 'n enkele noodlottige effek op die brein het nie, kan langtermynparoksisme, insluitende epistatus, ook lei tot die onvermydelike dood van senuweeselle.

    Sosiale gevolge het ook 'n uitgesproke negatiewe konnotasie. Die kind word gespeel deur die vrees dat hy 'n beslaglegging in 'n openbare plek het, die vrees dat sy toestand deur vriende en klasmaats verwerp word. Daarom, baie onttrek in hulself, probeer om 'n afgesonderde, geslote leefstyl te lei. Vir baie is hierdie toestand 'n lewensdrama. Maar die gevolge van skielike epileptiese stuiptrekkings met verlies van bewussyn is veral gevaarlik. Hulle lei tot kneusplekke, beserings, ongelukke met 'n fatale einde.

    Simptome van epilepsie by babas - die risiko's van voorkoms en die hoof simptome

    Epilepsie is 'n neurologiese siekte wat in elke vyfde persoon op die wêreld voorkom. Daarbenewens word by kinders drie keer meer dikwels as by volwassenes waargeneem. Ongelukkig is die simptome van epilepsie by babas maklik verwar met die normale fisiese aktiwiteit van die kind. Om die siekte te erken, is dit nodig om die baba noukeurig te monitor en vinnig te reageer op enige veranderinge in sy gesondheids- en gedragstoestand.

    Die risiko van epilepsie

    Die mees algemene vorm van kinderjare epilepsie word beskou as rolandsiekte - wat die serebrale korteks beïnvloed. Die tipiese manifestasies van hierdie vorm sluit in vegetatiewe simptome, sowel as stuiptrekkings, vergesel van die verlies van bewussyn en 'n skending van sensasie.

    Om die omvang van die probleem te verstaan, is dit genoeg om kennis te maak met die statistiese data. Sowat 17 persent van die pasiënte wat by klinieke kom met klagtes van epilepsie, is kinders tussen die ouderdomme van 0 tot 2 jaar.

    Tydens die ondersoek het die meeste van hulle 'n rolandiese of absesvorm van die siekte. Nog 13 persent van die totale aantal pasiënte is voorskoolse kinders (2-7 jaar oud).

    Om die kind te red van epilepsie, is dit nodig om die hoofoorsaak van die siekte te identifiseer. By pasgeborenes word die voorkoms van die siekte geassosieer met 'n genetiese aanleg. In hierdie geval is die ware oorsaak van epilepsie versteek in die genetiese apparaat van familie, en daarom sal dit nooit gevind word nie.

    Nog 'n ding, as die baba ly aan 'n siekte waarvan die simptome soortgelyk is aan die simptome van epilepsie. In hierdie geval sal die dokter die oorsaak van die krampe moet identifiseer en elimineer en sodoende die gesondheid van die kind herstel. Febriele aanvalle, wat verskil van epilepsie in die aard van die kursus en behandeling, is een van die kwale wat die simptome van "epilepsie" herhaal.

    Manifestasies van epilepsie is uiteenlopend, daarom is dit belangrik om vooraf kennis te maak met hulle. As enige van die simptome hieronder aangedui word, is dit nodig om die baba dringend na die dokter te wys.

    Hoof simptome

    Pediatriese epilepsie is fundamenteel anders as wat algemeen beskou word as volwasse epilepsie.

    As 'n volwassene se simptome lewendig en merkbaar vir ander voorkom, kan nie almal die "epilepsie" in kinderskoene erken nie.

    Die kompleksiteit van die diagnose word verklaar deur die feit dat die manifestasies van die siekte by pasgeborenes maklik verwar word met die normale fisiese aktiwiteit van die kind.

    Die meeste ouers begin eers met die alarm begin wanneer die baba begin met selfvertroue loop.

    Daar moet op gelet word dat die begrip "epilepsie" ongeveer 60 siektes verenig, wat elkeen sy eie lys van kliniese manifestasies het. Baie ouers glo byvoorbeeld dat aanvalle 'n kenmerkende simptoom van die siekte is. Hierdie oordeel is ver van die werklikheid, aangesien dit by 'n aantal pasiënte heeltemal afwesig is.

    Die hoof simptome van epilepsie by babas sluit in:

    • verhoogde liggaamstemperatuur,
    • die voorkoms van krampe of spierspanning,
    • gebrek aan reaksie op die buite wêreld
    • vervaag in een posisie
    • "Leë" aansig, gerig op een punt.

    Groot of algemene beslaglegging

    Groot aanvalle is toestande waarmee epilepsie algemeen geassosieer word.

    'N Algemene beslaglegging kan voorafgegaan word deur 'n aura, vergesel van slaperigheid, anoreksie.

    Die aanval begin met 'n kort staking van asemhaling en sterk spierspanning. Hierna verskyn stuiptrekkings wat vir 'n paar sekondes / minute voortduur en die karakter van tonikum / klonies het.

    Onder die kenmerkende simptome sluit in die lippe in 'n blou kleur, terwyl ander tekens wat kenmerkend is van volwasse pasiënte (spontane derm / blaar leegmaak, die voorkoms van skuim uit die mond) afwesig mag wees.

    Die gevaar van sulke aanvalle is dat die baba die muur van 'n beddens of ander harde voorwerp kan tref en beseer kan word. Dit is ook belangrik dat die kind op die oomblik van beslaglegging nie braak nie. Andersins kan die baba op spyker stik. Met die voorkoms van emetiese dringings, is dit nodig om die baba saggies aan sy sy te draai.

    Spasme stop by hulself. Nadat bewussyn na die pasgebore terugkeer, kan swakheid in die regter- of linker ledemate voorkom. Gewoonlik verdwyn hierdie simptoom na 'n paar uur of dae.

    Klein aanvalle

    Если речь идет о роландической форме заболевания, то при малых припадках мозг или мозговая кора затрагивается частично. В этом случае припадки могут быть:

    1. Пропульсивными. Die mees algemene oorsaak van voortdurende toevalle is perinatale trauma. Ten spyte van die feit dat die aanvalle gekenmerk word deur kort tydsduur, kom dit dikwels voor (verskeie kere per dag). Tydens sulke aanvalle buig die pasgebore die liggaam vinnig, wat die ander baie skrik. Babas wat aan hierdie vorm van epilepsie ly, kan geestelike vertraaging ervaar.
    2. Impulsiewe. Tydens impulsiewe aanvalle bly die kind bewus. Terselfdertyd word kort onwillekeurige konvulsiewe impulse na verskillende spiere van die liggaam gestuur.
    3. Retropulsivnymi. Die kind verloor bewussyn, sy oë rol en sy liggaam vries in 'n sekere posisie.

    Benewens hierdie klein aanvalle, kan babas 'n brandpunt van die siekte ervaar, waarin krampe bepaalde sones of spiergroepe beïnvloed.

    Bykomende simptome van hierdie vorm sluit in 'n afname in sensitiwiteit op die plek van manifestasie van konvulsiewe aktiwiteit, jeuk of tinteling, asook 'n toename in liggaamstemperatuur.

    'N Ander (baie skaars) vorm van beslaglegging is psigomotoriese. Dit manifesteer in die vorm van kort aksies wat die liggaam outomaties reproduseer. Sulke optrede sluit in intermitterende lag, huil, veranderende liggaamsposisie, braking, ens.

    Konvulsiewe aanvalle slaag nie sonder 'n spoor nie, maar het 'n beduidende impak op die nog onformeerde psige van die pasgebore.

    Gewoonlik met epileptiese aanvalle, word hospitalisasie nie uitgevoer nie. Ouers moet egter weet onder watter toestande 'n dokter dadelik moet raadpleeg.

    'N Kind benodig dringende mediese sorg indien:

    • die aanval het vir die eerste keer plaasgevind
    • krampe het vir 5 minute of meer voortgesit,
    • Aan die einde van die beslaglegging het die kind vir 'n tyd die bewussyn ontbreek,
    • tydens stuiptrekkings het die kind seergekry, beseer
    • na die aanval het die baba hard, intermitterend, oneweredig gejaag,
    • voor die halfuur na die vorige beslaglegging, het die pasgeborene 'n nuwe aanval gehad.

    Die gevaar van epilepsie lê in die feit dat dit 'n groot impak op die psige van 'n baba het en op enige tyd van die dag kan verklaar (selfs wanneer die baba slaap). Daarom moet ouers die siekte betyds erken en na die dokter gaan vir 'n toepaslike ondersoek.

    Behoorlike behandeling met medikasie en fisioterapie sal die groeiende liggaam help om die siekte te hanteer.

    Epilepsie by pasgeborenes: simptome, oorsake, behandeling, voorkoming, komplikasies

    Dit is baie moeilik om te praat oor die oorsake van epilepsie by babas. Die feit is dat indien hierdie siekte in 'n pasgebore persoon gediagnoseer word, is dit redelik voor die hand liggend: die siekte het ontstaan ​​as gevolg van genetiese oorerwing. Die oorsaak van die siekte sal waarskynlik vir altyd onbekend bly.

    Ware, dikwels met vermoedelik epilepsie by babas, begin dokters om te diagnoseer. En op die ou end blyk dit dat dit wat hulle 'n epileptiese aanval genoem het, eintlik febriele toevalle was. Laasgenoemde siekte is ook onaangenaam, maar dit gaan voort en ontwikkel baie makliker en makliker as epilepsie.

    'N Epileptiese beslaglegging op 'n pasgebore kind is eenvoudig onmoontlik om nie op te let nie. As dit vir die eerste keer gebeur, kan hierdie toestand van die baba sy ouers of familielede wat naby hom is, aansienlik skrik. Maar jy moet verstaan: as die aanval gebeur het, sal dit beslis herhaal word. Epileptiese aanvalle is siklies.

    Die eerste tekens van 'n epileptiese aanval in 'n klein kind:

    • verhoogde liggaamstemperatuur,
    • tydelike beëindiging van asemhaling
    • stuiptrekkings wat lank genoeg kan duur (die minimum duur van stuiptrekkings is een en 'n half minute, die maksimum is twintig minute)
    • baba verloor bewussyn
    • Onbewus gelos (egter, op so 'n vroeë ouderdom, gebeur leegmaak alreeds sonder beheer).

    Die simptome waarmee epilepsie in die kleinste pasiënt herken kan word, is ietwat anders. En oor die algemeen, hoe ouer die kind, hoe makliker is dit om sy siekte te identifiseer. Wat gebeur met die baba tydens die aanval?

    • baba vries
    • Hy het alle reaksie verloor op wat aangaan.

    Sodra die aanval voltooi is, sal die krummel nie eers onthou wat met hom gebeur het nie. 'N Mamma of pa kan hierdie oomblik maklik mis. Dit is om hierdie rede dat epilepsie by pasgeborenes baie selde gediagnoseer word. Maar hoe meer aandag die ouers is, hoe gouer vermoed hulle dat daar iets verkeerd is, hoe gouer sal die volwaardige, baba-nodige behandeling begin.

    Diagnose van epilepsie in die pasgebore

    Daar word geglo dat die vroeëre epilepsie die baba getref het, hoe moeiliker sal die gevolge van hierdie ernstige siekte wees. Dit is baie moeilik om 'n siekte op 'n vroeë ouderdom te diagnoseer. Maar die mees insiggewende diagnostiese metode van dokters regoor die wêreld in een stem genaamd die EEG. Elektroencefalografie laat jou toe om die onmoontlike te doen: sien nie net die patologiese veranderinge in die brein van die kinders nie, maar ook verstaan ​​waar die fokus is en hoe groot dit is. In hierdie geval is dit uiters belangrik om 'n ware epileptiese beslaglegging te onderskei van 'n beslaglegging, wat glad nie geassosieer word met hierdie ernstige siekte nie. En elektroencefalografie laat jou ook toe om dit te doen.

    Hoe word die siekte geopenbaar

    Epilepsie (epilepsie) is 'n chroniese siekte van die brein, wat hoofsaaklik gekenmerk word deur herhalende aanvalle. 'N Skerp, oormatige sinchroniese versteuring van die brein se elektriese aktiwiteit word gemanifesteer deur veranderinge in bewussyn en (of) motoriese, sensoriese en gedragsimptome, met 'n moontlike oorgang na 'n algemene klassieke aanval waartydens die pasiënt val, die spiere van die ledemate en torso krampagtig kontrakteer en die persoon byt dikwels die tong, skuim verskyn uit die mond. Aan die einde van 'n beslaglegging kan onwillekeurige urinering plaasvind.

    Beserings is 'n risikofaktor vir bedreigde aborsie en kan lei tot suurstoftekort (hipoksie) van die fetus. Algemene beserings (groot stuiptrekkings) het 'n groter uitwerking op die fetus, aangesien tydens 'n beslaglegging 'n hoë kans op beserings, insluitende die buik, wat tot plasentale abrupsie kan lei en gepaard gaan met growwe skendings van die uteroplasentale sirkulasie. Daar word egter geglo dat nie-konvulsiewe aanvalle feitlik geen effek het op die groei en ontwikkeling van die fetus nie.

    Beste antwoord

    6 (19732) 221497 jaar

    Dit hang alles af van die kompleksiteit. Hartsiektes kan anders wees, byvoorbeeld, ek het 'n probleem met 'n klep. Dokters sê dit is 'n klein hartsiekte.
    Sommige het sulke afwykings van die hart dat hulle nie 'n normale lewe kan lei nie.

    Epilepsie is ook anders, met verskillende oorsake, erns.

    Wat is 'n hartafwyking?

    Hartsiekte is 'n groep siektes wat verband hou met aangebore of verworwe disfunksie en anatomiese struktuur van die hart en koronêre vate (groot vate wat die hart lewer), wat verskeie hemodinamiese tekorte veroorsaak (beweging van bloed deur die vate).

    As die normale (normale) struktuur van die hart en sy groot vate versteur word - óf voor die geboorte of na geboorte as 'n komplikasie van die siekte, dan kan ons praat oor die skoot. Dit is hartsiektes is 'n afwyking van die norm wat met bloedvloei inmeng of dit verander met suurstof en koolstofdioksied.

    Die graad van hartsiektes is anders. In ligte gevalle kan daar geen simptome wees nie, maar met die uitgesproke ontwikkeling van die siekte kan 'n hartsiekte lei tot kongestiewe hartversaking en ander komplikasies. Behandeling hang af van die erns van die siekte.

    Veranderinge in die struktuurstruktuur van die kleppe, atria, ventrikels, of hartvate, wat ontwrigting van bloedvloei in die groot en klein sirkel sowel as binne-in die hart veroorsaak, word gedefinieer as 'n gebrek. Dit word gediagnoseer in beide volwassenes en pasgeborenes. Dit is 'n gevaarlike patologiese proses wat lei tot die ontwikkeling van ander miokardiale versteurings waaruit die pasiënt kan sterf. Daarom bied die tydige opsporing van defekte 'n positiewe uitkoms van die siekte.

    In 90% van die gevalle by volwassenes en kinders, is die verworwe gebreke die gevolg van akute akute rumatiekkoors (rumatiek). Dit is 'n ernstige chroniese siekte wat ontstaan ​​as gevolg van die bekendstelling van hemolitiese streptokokke-groep A in die liggaam (as gevolg van seer keel, skarlakenkoors, chroniese mangelontsteking) en manifesteer hom as 'n letsel in die hart, gewrigte, vel en senuweestelsel.

    Die etiologie van die siekte hang af van watter tipe patologie: aangebore, of ontstaan ​​in die proses van die lewe.

    Oorsake van verworwe defekte:

    • Infeksies of rumatieke endokarditis (75%),
    • rumatiek,
    • Miokarditis (miokardiale inflammasie)
    • Aterosklerose (5-7%),
    • Sistemiese siektes van die bindweefsel (kollagenose),
    • beserings
    • Sepsis (algemene letsel van die liggaam, purulente infeksie),
    • Infeksiesiektes (sifilis) en kwaadaardige neoplasmas.

    Oorsake van aangebore hartsiektes:

    • eksterne - swak omgewingstoestande, swangerskap tydens swangerskap (virale en ander infeksies), die gebruik van middels wat 'n toksiese effek op die fetus het,
    • interne - geassosieer met oorerflike predisposisie in die lyn van vader en moeder, hormonale veranderinge.

    klassifikasie

    Die klassifikasie verdeel die hartafwykings in twee groot groepe volgens die meganisme van voorkoms: verwerf en aangebore.

    • Verkry - ontstaan ​​op enige ouderdom. Die mees algemene oorsaak is rumatiek, sifilis, hipertensiewe en iskemiese siekte, gemerkte vaskulêre atherosklerose, kardiosklerose en besering aan die hartspier.
    • Kongenitale - gevorm in die fetus as gevolg van abnormale ontwikkeling van organe en stelsels in die stadium van boekmerkgroepe selle.

    Volgens die lokalisering van defekte word die volgende tipes defekte onderskei:

    • Mitral - die mees gediagnoseer.
    • Aorta.
    • Trikuspidale.

    • Geïsoleer en gekombineer - veranderinge is óf enkel of meervoudig.
    • Met sianose (sogenaamde "blou") - die vel verander sy normale kleur na 'n blou tint, of sonder sianose. Daar is algemene sianose (algemeen) en akrocyanose (vingers en tone, lippe en neuspunt, ore).

    Kongenitale hartdefekte

    Kongenitale misvormings is 'n abnormale ontwikkeling van die hart, 'n wanorde in die vorming van die groot bloedvate in die prenatale periode.

    As dit van aangebore afwykings praat, dan is die meeste van hulle probleme van die intervensie septum. In hierdie geval gaan die bloed van die linker ventrikel regs en vergroot die las op die klein sirkel. By die uitvoering van X-strale, het hierdie patologie die voorkoms van 'n bal wat verband hou met 'n toename in spiermuur.

    As hierdie gat klein is, is die operasie nie nodig nie. As die gaatjie groot is, word hierdie gebrek geheg, waarna pasiënte normaalweg tot op ouderdom leef, en dit gee gewoonlik nie aan nie.

    Verworwe Hartsiekte

    Hartafwykings word verkry, terwyl die struktuur van die hart en bloedvate oortree word, word hul effek gemanifesteer deur 'n skending van die funksionele vermoë van die hart en bloedsirkulasie. Onder die verworwe hartdefekte is die algemeenste die nederlaag van die mitrale klep en die semilunar aorta klep.

    Verworwe hartdefekte is baie selde onderhewig aan tydige diagnose, wat hulle onderskei van CHD. Baie mense ly baie aansteeklike siektes "op hul voete", en dit kan rumatiek of miokarditis veroorsaak. Hartafwykings met verworwe etiologie kan ook veroorsaak word deur onbehoorlik voorgeskrewe behandeling.

    Hierdie siekte is op jong ouderdom die mees algemene oorsaak van ongeskiktheid en dood. Vir primêre siektes word defekte versprei:

    • ongeveer 90% - rumatiek,
    • 5,7% - aterosklerose,
    • ongeveer 5% - sifilitiese letsels.

    Ander moontlike siektes wat lei tot ontwrigting van die struktuur van die hart is verlengde sepsis, trauma, gewasse.

    Hartsiektesimptome

    Die gevolglike gebrek in die meeste gevalle kan vir 'n lang tydperk nie enige oortredings van die kardiovaskulêre stelsel veroorsaak nie. Pasiënte kan nogal lank oefen sonder om enige klagtes te voel. Al hierdie dinge sal wakker word afhangende van watter spesifieke departement van die hart as gevolg van 'n aangebore of verworwe gebrek gely het.

    Die hoof-eerste kliniese teken van 'n ontwikkelende gebrek is die teenwoordigheid van patologiese murmurs in die harte van die hart.

    Die pasiënt maak die volgende klagtes in die aanvanklike stadiums:

    • kortasem
    • konstante swakheid
    • kinders word gekenmerk deur vertraagde ontwikkeling,
    • moegheid,
    • afname in weerstand teen fisiese aktiwiteite
    • hartkloppings,
    • ongemak agter die baarmoeder.

    Soos die siekte vorder (dae, weke, maande, jare), sluit ander simptome by:

    • swelling van die bene, arms, gesig,
    • hoes, soms gestreep met bloed,
    • hartritme versteurings
    • duiseligheid.

    Tekens van Congenitale Hartsiekte

    Kongenitale abnormaliteite word gekenmerk deur die volgende simptome, wat kan voorkom in beide ouer kinders en volwassenes:

    • Aanhoudende dyspnea.
    • Hartklanke word gehoor.
    • 'N Mens verloor dikwels die bewussyn.
    • Daar is atypies gereelde ARVI.
    • Geen eetlus nie.
    • Stadige groei en gewigstoename (kenmerkend van kinders).
    • Die voorkoms van so 'n teken as blou van sekere gebiede (ore, neus, mond).
    • Noem van konstante lusteloosheid en uitputting.

    Simptome van die verworwe vorm

    • moegheid, beswyking, hoofpyne,
    • moeilik om asem te haal, kort asem te voel, hoes, selfs long oedeem,
    • hartkloppings, ritmestoornisse en pulsasieveranderinge,
    • pyn in die hart - skerp of druk,
    • blou vel weens bloedstagnasie
    • toename in die karotis en subklaviese arteries, swelling van die are in die nek,
    • ontwikkeling van hipertensie,
    • swelling, vergrote lewer en gevoel van swaarheid in die maag.

    Manifestasies van vise sal direk afhang van die erns, sowel as die tipe siekte. Dus, die definisie van simptome sal afhang van die ligging van die letsel en die aantal geaffekteerde kleppe. Daarbenewens hang die simptome kompleks af van die funksionele vorm van die patologie (meer hieroor in die tabel).

    • Pasiënte het dikwels sianotiese pienk wange (mitrale spoel).
    • Daar is tekens van stagnasie in die longe: klam rale in die onderste afdelings.
    • Dit is geneig tot asma-aanvalle en selfs long-oedeem.

    • hartseer,
    • swakheid en lusteloosheid
    • droë hoes
    • hartlike geluide

    Een van die vroegste simptome van hierdie onderkant is:

    • 'n gevoel van intensiewe samentrekkings van die hart in die bors,
    • en ook perifere pols in die kop, arms, langs die ruggraat, veral in die geneigde posisie.

    By erge aorta-insuffisiënt word die volgende aangeteken:

    • duiseligheid,
    • verslawing aan beswyking
    • verhoogde hartklop in rus.

    U mag pyn in die hart ervaar wat soos angina lyk.

    • Erge duiseligheid tot beswyking (byvoorbeeld, as jy skerp styg van 'n swak posisie),
    • As jy aan die linkerkant lê, is daar 'n gevoel van pyn, 'n stoot in die hart,
    • verhoogde rimpeling in die vate
    • irriterende tinnitus, versteurde visie,
    • moegheid,
    • slaap word dikwels gepaard met nagmerries.

    • erge swelling,
    • vloeistof retensie in die lewer
    • gevoel van swaarheid in die maag as gevolg van die oorloop van bloedvate in die buikholte,
    • verhoogde hartklop en verminderde bloeddruk.

    Van die simptome wat algemeen is vir alle hartafwykings, kan jy blou vel, kortasem en swak swakheid opmerk.

    Folk remedies

    1. Biesap In kombinasie met heuning 2: 1 kan jy hartaktiwiteit handhaaf.
    2. 'N Mengsel van kolfoot kan voorberei word deur 20 g blare met 1 liter kokende water te vul. Dring daarop aan dat jy 'n paar dae in 'n droë donker plek nodig het. Dan word die infusie gefiltreer en 2 keer per dag na etes geneem. 'N Enkeldosis is van 10 tot 20 ml. Die hele behandeling moet ongeveer 'n maand duur.

    Chirurgiese behandeling van aangebore of verworwe hartdefekte is dieselfde. Die verskil is slegs in die ouderdom van die pasiënte: die meerderheid kinders met ernstige patologieë werk in die eerste jaar van die lewe om die ontwikkeling van noodlottige komplikasies te voorkom.

    Pasiënte met verworwe afwykings word gewoonlik na 40 jaar uitgevoer, in stadiums wanneer die toestand bedreig word (stenose van kleppe of deuropeninge met meer as 50%).

    Daar is baie chirurgiese opsies vir aangebore en verworwe gebreke. Dit sluit in:

    • plastiek gebreke pleister
    • prostetiese kunsmatige kleppe,
    • uitskakeling van die stenotiese gat,
    • in ernstige gevalle, hart-long oorplanting.

    Watter soort operasie sal uitgevoer word, word individueel deur die kardiale chirurg bepaal. Pasiënt word na die operasie vir 2-3 jaar waargeneem.

    Na 'n operasie vir hartsiektes, is pasiënte in rehabilitasiesentrums totdat hulle die hele kursus van mediese rehabilitasie terapie voltooi met die voorkoming van trombose, verbetering van miokardiale voeding en behandeling van aterosklerose.

    Ten spyte van die feit dat die stadium van vergoeding (sonder kliniese manifestasies) van hartafwykings vir dekades bereken word, kan die totale lewensverwagting verkort word, aangesien die hart onvermydelik "uitbreek", hartversaking ontwikkel met verswakte bloedtoevoer en voeding van alle organe en weefsels wat lei tot dodelike tot die einde toe

    Met die chirurgiese regstelling van die gebrek, is die voorspelling vir die lewe gunstig, mits medikasie dwelms deur 'n dokter voorgeskryf word en voorkoming van die ontwikkeling van komplikasies.

    Kontraindikasies vir swangerskap

    'N Ginekoloog saam met 'n endokrinoloog hou toesig oor die gesondheidstoestand van 'n swanger vrou met diabetes. Om die algemene toestand van die liggaam te verduidelik, word bykomende konsultasie van verwante spesialiste benodig:

    • oogarts
    • 'n neuroloog,
    • angiohirurga,
    • nefroloog,
    • uroloog,
    • die terapeut.

    Na die eksamen word die finale diagnose deur die mediese konsultasie gestel. Saam besluit die konsultante oor die moontlikheid om 'n kind te dra. 'N Vrou word gewaarsku teen komplikasies.

    Absolute kontraindikasies vir swangerskap is:

    • progressiewe vaskulêre angiopatie,
    • dekompensasie van ernstige diabetes,
    • diabetiese nefropatie,
    • nierversaking
    • onbeheerde arteriële hipertensie.

    Benewens absolute kontraindikasies, is daar 'n hele lys van faktore wat die verloop van swangerskap vererger. Met hulle teenwoordigheid word die vraag om 'n kind te dra individueel besluit. 'N Kombinasie van verskeie relatiewe kontraindikasies kan die lewe van die moeder en die fetus kos. Relatiewe kontraindikasies vir swangerskap is:

    • subkompensasie van insulienbestande en erge diabetes,
    • tipe 1-diabetes in albei eggenote
    • kombinasie van diabetes met ander ernstige somatiese patologie (tuberkulose, MIV, hipertensie),
    • die kombinasie van diabetes met sensitiewe sensitiwiteit van die moeder,
    • prekoma of koma in die eerste trimester van swangerskap,
    • geboorte in die gesin van 'n kind met ontwikkelingsgestremdhede,
    • fetale dood met vergoedde diabetes.

    Swangerskap, wat ernstige komplikasies kan hê, word aanbeveel om tot 12 weke te onderbreek. As daar egter absolute kontraindikasies is vir die vervoer van 'n kind, is onderbreking moontlik voor die aanvang van 22 weke. Vanaf 22 weke volgens die belangrike aanduidings in die belang van die moeder, word aflewering deur keisersnee uitgevoer.

    Die kwessie van die moontlikheid om swangerskap te dra, word in die hospitaal bepaal. Dit is raadsaam om 'n opname in die beplanningsfase te doen. Dit sal ekstra tyd byvoeg om die toestand te stabiliseer en voor te berei vir die komende swangerskap.

    Lees ook miokardiale infarksie in diabetiese

    As die mediese konsultasie reeds met 'n bestaande swangerskap uitgevoer word, dan word op individuele basis moontlike komplikasies van die vrou en kind geassesseer. As die pasiënt swangerskap wil dra, word 'n geïndividualiseerde plan vir die hantering van die swanger vrou ontwikkel, wat die tyd van hospitalisasie en voorkomende behandeling aandui.

    Kritiese tydperke van swangerskap

    Chroniese suikerverhoging affekteer die ontwikkeling van fetale organe nadelig. In die kort termyn kan glukemie aangebore afwykings veroorsaak. Hierdie toestand word diabetiese embrio-patologie genoem.

    Vanaf die sesde dag na bevrugting en eindig met die sesde week van fetale ontwikkeling word 'n uteropiele bloedvloei gevorm. Die embrio is ingebed in die baarmoeder. As 'n vrou met diabetes vaatversteurings het, mag die embrio nie heg nie. Daar is 'n spontane aborsie.

    Vanaf die sesde week begin 'n belangrike oorgangsorgaan wat die plasenta genoem word, te vorm. Deur die plasenta word voedsel verskaf en suurstof word aan die fetus gelewer. Tot week 12 eindig die strukturele organisasie. En vanaf die 16de week begin die plasenta ten volle funksioneer, wat die moeder-fetus stelsel verskaf.

    Die behoefte aan 'n swanger vrou aan insulien hang af van die stadium van ontwikkeling van die fetus. In die vroeë stadiums van swangerskap verminder insulien verbruik. Dit is as gevolg van 'n toename in die vlak van hormone wat sensitiwiteit vir insulienreseptore verhoog. Die keuse van 'n insulienterapie-skema het die eerste hospitalisasie van die pasiënt tot die afdeling vir endokrinologie veroorsaak.

    Van 22-24, insulien vereistes verhoog. Dit is die tydperk van die tweede hospitalisasie van die swanger vrou in die hospitaal vir die regstelling van die insulienterapie skema.

    Suiker dring deur die plasenta na die fetus. Die gebrek aan insulien gedurende hierdie tydperk lei tot metaboliese afwykings in die fetus. Disintegrasie in die kind se liggaam, glukose word omskep in liggaamsvet. Dit veroorsaak skuimbaarheid en 'n groot massa van die fetus ten tye van aflewering.

    Swanger insulien verbruik verminder teen 32-34 weke. Op hierdie stadium word 'n vrou in die kraamafdeling gehospitaliseer, nie net om glukemie te beheer nie, maar ook om spesialiste te herondersoek. Na 'n volledige ondersoek word die modus van aflewering gekies.

    Lees ook Die effek van diabetes op die fetus

    Tydens aflewering is dit nodig om die glykemiese vlak van die vrou noukeurig te monitor. Die ontwikkeling van ketoacidose kan die toestand van die kind nadelig beïnvloed. Metaboliese afwykings vertraag die aanpassing van die baba na die buitewêreld.

    Swangerskap beplanning

    Die enigste manier om komplikasies vir die moeder en fetus te verminder, is om 'n swangerskap te beplan. 3 maande voor die beoogde swangerskap nodig is om volle vergoeding van die siekte te behaal. Kansellasie voorbehoeding is slegs wanneer die vlak van geglyciseerde hemoglobien 5,8% is. Hierdie aanwyser is die mees akkurate determiner van die graad van vergoeding.

    Die behoud van normoglykemie in die eerste 7 weke van swangerskap sal die ontwikkeling van aangebore misvormings van die fetus voorkom. Hierdie tydperk is immers die belangrikste vir die lê van organe.

    As 'n vrou hipoglykemiese pille inneem, dan word sy na insulien oorgeplaas voordat sy swangerskap beplan. Tablette is streng kontraindikasie vir swanger vroue.

    Alkohol: is "dronk" sperms gevaarlik?

    Sommige mans sê: die versadiging van sperma is ongeveer 3 maande, en daarom is bevrugting in 'n dronkenskap nie so gevaarlik nie. Tans word "ou" en moontlik "nugter" spermatozo's uitgebreek. By die eerste oogopslag is dit alles waar, maar ... In die semen is daar altyd spermselle "freaks" - kiemselle met verskillende patologieë. Onder normale toestande, sal gesonde sperm "pasiënte" dikwels oorkom. Maar alkohol dadelik wanneer dit in die bloed vrygestel word, begin toksiese effek op die spermatiese vloeistof, "verantwoordelik" vir die handhawing van die lewensvatbaarheid van sperma. Die verandering in mobiliteit en die dood van 'n deel van normale spermselle gee die disfunksionele 'n goeie kans om na die eiersel te "hardloop". En daarom verhoog die waarskynlikheid van konsepsie van die "sperm-freak."

    En wat van vroue? Hulle moet ook nie te naby vriendskap met die "groen slang" gelei word nie, as ons praat oor die beplande en gewenste bevrugting. Op grond van, helaas, 'n baie ryk materiaal, het wetenskaplikes tot die gevolgtrekking gekom dat drink alkohol voor bevrugting aansienlik die risiko van miskraam verhoog en 'n kind met 'n spesifieke patologie het. Daarom word toekomstige ouers aangeraai om alkoholverbruik ongeveer 3 maande voor die beoogde bevrugting te verminder.

    Mikhail Potapov, verloskundige-ginekoloog

    Swangerskap is teenaangedui indien ...

    Moderne medisyne het aansienlik verminder die lys van siektes wat absolute kontraindikasies vir swangerskap en bevalling is. So, vandag, vroue met 'n vorm van hartsiektes of diabetes kan selfs die vreugde van moederskap ervaar. Kontraindikasies vir swangerskap bly egter steeds:

    • toestande onverenigbaar met swangerskap (epilepsie),
    • Siektes waar swangerskap en geboorte 'n bedreiging vir 'n vrou se lewe inhou:

    • ernstige hartsiektes met sirkulatoriese afwykings,
    • ernstige hipertensie met bloedsomloopafwykings,
    • sirrose van die lewer,
    • longsiektes met respiratoriese versaking,
    • niersiektes wat lei tot chroniese nierversaking (glomerulonefritis en ander),
    • sistemiese bindweefsel siektes (lupus erythematosus),
    • onkologiese siektes.

    In sommige van hierdie gevalle kan dokters selfs 'n vrou se chirurgiese sterilisasie aanbeveel as die mees betroubare metode om teen dodelike swangerskap te beskerm.

    Benewens die absolute kontraindikasies vir die voorkoms van swangerskap, is daar tydelik, wat verband hou met 'n bepaalde toestand van die organisme van die toekomstige ouers. Dit word dus nie aanbeveel om swangerskap tydens die verergering van chroniese siektes en aansteeklike siektes binne 'n jaar na enige chirurgiese (abdominale) operasies tydens 'n skerp gewigsverlies, sowel as teen die agtergrond van verskeie behandelingskursusse (chemoterapie, straling) en dwelms wat in swangerskap gekontraïndikeer word. Die aanvang van swangerskap in hierdie omstandighede kan 'n gevaar vir die gesondheid van die moeder of fetus (of albei) wees, maar met verloop van tyd met verbeterde gesondheid en staking van dwelms wat onverenigbaar is met swangerskap, mag 'n vrou swanger word, dra en 'n gesonde kind baar.

    Victoria Zaeva, verloskundige-ginekoloog

    Oor die verenigbaarheid van swangerskap met verskillende niersiektes, sien M. Shechtman se artikel "Die moontlikheid van swangerskap by pasiënte met niere" in ons tydskrif nr. 2-3.

    Dokters: watter spesialiste is raadsaam om voor konsepsie te besoek?

    Gades moet die mediese genetiese konsultasie besoek, raadpleeg 'n algemene praktisyn, omdat algemene siektes vrugbaarheid kan beïnvloed en die swangerskap kan bemoeilik. U moet vooraf by die tandarts kom en alle tandprobleme oplos.

    'N Vrou word aanbeveel om deur 'n ginekoloog ondersoek te word. Algemene ondersoek, ultraklank, bepaling van die hormonale profiel en sommige toetse van funksionele diagnostiek (meting van basale temperatuur) sal die toestand van sy voortplantingsisteem kan bepaal, ten einde die patologie wat na probleme met bevalling lei, reg te stel indien nodig.

    Dit is raadsaam vir die toekomstige vader om 'n uroloog en 'n androloog te raadpleeg aangesien baie siektes van die seksuele sfeer wat voortplantingsgesondheid nadelig beïnvloed, in latente vorm voorkom (bv. Inflammasie van die prostaatklier).

    Behalwe besoeke aan dokters moet albei vennote getoets word - gekontroleer op seksueel oordraagbare infeksies (chlamydia, mycoplasmosis, ureaplasmose), die teenwoordigheid van die herpesvirus, sitomegalovirus, toksoplasmose, sifilis, MIV, hepatitis B en C sal uitgeskakel word. of terapeut. 'N Vrou moet die intensiteit van die rubella-immuniteit nagaan, en indien dit onvoldoende is, moet dit minstens 3 maande voor bevrugting ingeënt word.

    Anna Koroleva, verloskundige-ginekoloog

    Genetika: is dit vir ons of is ons daarvoor?

    Moderne genetika - die wetenskap van die wette van oorerwing en veranderlikheid van organismes - het die oorsake van baie oorerflike siektes ontdek, wat dit moontlik maak om die waarskynlikheid van hul voorkoms in 'n ongebore kind te voorspel. 'N Genetikus kan jou vertel hoe om so 'n ongeluk te vermy.

    In watter gevalle word dit aanbeveel vir toekomstige ouers om 'n genetikus te raadpleeg voordat 'n gewenste kind gevra word?

    • As enige van die ouers in enige lewensperiode naby aan die bron van bestraling was.
    • As enige van hulle as skilder gewerk het, was 'n x-straal laboratorium tegnikus in diens in 'n gevaarlike chemiese bedryf.
    • As gevolg van hul gesondheidstoestand het hulle dikwels x-straalondersoeke ondergaan of hulle het dwelms gehad wat teratogeen (wat 'breek' van gene) veroorsaak het.
    • As die gades ver is, maar bloedverwante en as die verwagte ma meer as 35 is, en die toekomstige pa meer as 40 jaar oud is: in hierdie geval neem die risiko van 'n kind met oorerflike patologie aansienlik toe.
    • As 'n paartjie (sowel as familielede van toekomstige ouers) gevalle van stilgeboorte gehad het, bevalling met ontwikkelingsgebreke, met oorerflike patologie (Downsindroom, hemofilie, sistiese fibrose, ens.).
    • As 'n vrou ly aan herhaalde miskrame, miskraam (dit kan weens genetiese patologie wees).

    Daarbenewens, om die risiko van mutasies te verminder (genafbreek) wat lei tot die geboorte van 'n siek kind, is dit raadsaam dat vroue foliesuur, vitamiene en mikro-elemente neem voordat swangerskap voorkom (raadpleeg die ginekoloog van die voorgeboortekliniek) vir doserings- en toedieningsreëls.

    Catherine Surogina, kinderarts.

    Dieet vir diegene wat swanger wil raak

    Dit is moontlik om die begin van swangerskap te versnel, insluitend ... met die hulp van 'n dieet. Eerstens is dit wenslik om uit die dieet van koffie- en kafeïenbevattende produkte uit te sluit, aangesien daar geglo word dat kafeïen die voortplantingsfunksie van die liggaam onderdruk.

    Dit is nodig om kosse wat ryk is aan foliensuur te eet, wat nie net vir swanger vroue nodig is nie, maar ook vir vroue wat swanger wil word: dit is kool, aartappels, graan, lemoene. Daar is opgemerk dat vegetarisme nie bydra tot die vinnige aanvang van konsepsie nie. Daarom is dit hoogs wenslik dat toekomstige ouers in hul dieetvoedsel wat dierlike proteïene bevat, insluitend vleis, insluit.

    Daarbenewens het die dieet - een van die belangrikste middele om gewig te normaliseer, wat 'n baie belangrike voorwaarde vir bevrugting is. As die gewig van 'n vrou wat nie swanger raak nie, aansienlik verskil van die norm, is dit sinvol om 'n dieet aan te gaan. Dit is beter om die gewig te verhoog met behulp van hoë-kalorie (maar nie meel) voedsel: vleis, peulgewasse, neute, gedroogde vrugte en verminder nie - nie honger nie, maar kombineer lae-kalorie kos met oefening.

    Wat die talle diëte betref, wat vermoedelik in staat is om die geslag van die toekomstige baba te beïnvloed, maak dokters die grap dat die effektiwiteit van hierdie metodes 50% nader - net in die helfte van die gevalle word 'n baba van die "beplande" geslag gebore. Maar dieselfde resultaat word behaal sonder enige spesiale dieet.

    Loading...